EP.3

เช้านี้เธอมาถึงที่ร้านกาแฟเร็วกว่าเวลาปกติมากและสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ในร้านก่อนแล้ว เธอผลักประตูกระจกบานใหญ่เข้าไปและจ้องมองดูคนที่นั่งอยู่ในร้าน “อา..เป็นเขานั่นเอง” เธอมองเห็นเขานั่งอยู่โต๊ะตรงมุมด้านหน้าเค้าเตอร์ติดกับกระจกหน้าต่าง บนโต๊ะมีแก้วกาแฟร้อนวางอยู่ เมลดามองมุมที่เขานั่งก่อนจะหันไปดูที่ชายหาดด้านหน้า พลางคิดในใจ

 “  มิน่าล่ะ..ถ้ามองจากตรงนี้ก็ไม่แปลกใจที่เขาจะมองเห็นเธอ ”

     ธีร์วัฒน์หันมามองเธอ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองสำรวจใบหน้าเรื่อยลงไปตามเรือนร่างของเธอ และมันทำให้คนที่ถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ยิ่งเพิ่มความรู้สึกประหม่าให้เธอมากขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน

        “มาเช้าจัง ดื่มกาแฟไหม?”

       “เอ่อ..ไม่เป็นไรค่ะ”

       “เริ่มงานเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง เข้าใจและพอจะทำได้ไหม”

      “ก็ทำได้ค่ะ อาจจะยังไม่เข้าใจงานทั้งหมดดีแต่จะพยายามตั้งใจทำงานค่ะ ขอบคุณคุณธีร์ที่รับเข้าทำงานนะคะ เอ่ออ.. ดาขอตัวไปทำความสะอาดร้านก่อนนะคะ”

    เขาพยักหน้าตอบเธอก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม อยู่ๆ เธอก็รู้สึกเคอะเขินขึ้นมามิหนำซ้ำยังรู้สึกใจเต้นเเรงแปลกๆ กับสายตาของเขาที่มองมา ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในร้านเพื่อทำความสะอาดและปัดกวาดเช็ดถูภายในร้านเพื่อรอพนักงานคนอื่นๆ เข้ามาทำงาน

     วันนี้ท่าทีของธีร์วัฒน์ดูเเตกต่างไปจากทุกที เขายืนพิงขอบเค้าเตอร์กาแฟมองดูเธอมาสักพักใหญ่ๆ ถึงเธอจะพยายามแสร้งทำเป็นไม่สนใจว่าเขามองดูอยู่ก็ตามแต่ก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ ตอนนี้พนักงานคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยเข้ามาในร้าน เขายิ้มทักและพูดคุยกับพนักงานคนอื่นๆ สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตามเดิม

    วันนี้ลูกค้าที่ร้านเยอะตามปกติ ช่วงพักเที่ยงเธอได้พูดคุยกับเจนหลายเรื่องรวมถึงเรื่องของธีร์วัฒน์ ถึงรู้ว่าเมื่อก่อนเขาเป็นทั้งนายแบบชื่อดังและดาราก่อนจะออกจากวงการบันเทิง เพราะต้องกลับมาบริหารธุรกิจของครอบครัวและมาเปิดร้านกาแฟที่นี่ ถึงว่าเธอรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน

     ธีร์วัฒน์เดินออกมาจากในห้องก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ เสียงทุ้มต่ำทักขึ้นเบาๆ ที่ด้านหลังเธอ

    “เมลดา ตอนเย็นหลังปิดร้าน มาหาผมที่ห้องทำงานด้วยนะ”

    “เอ่อ.. มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

    “ผมมีเรื่องงานจะคุยกับคุณหน่อย โอเคนะ”

    “ได้ค่ะ”

    เมลดายืนมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่กำลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งความงุนงงสงสัยให้เธอครุ่นคิดว่าเรื่องงานที่เขาจะคุยกับเธอมันคืออะไร ก่อนจะหันกลับไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง

       หลังจากเก็บกวาดทำความสะอาดภายในร้านเรียบร้อยแล้ว พนักงานในร้านก็เริ่มทยอยกลับออกไปจนหมด เมลดาเดินมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของเขา เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ๆ ก่อนจะเคาะประตูห้องสามสี่ครั้งและเปิดประตูเข้าไป เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สายตาของเขากำลังมองมาที่เธอเหมือนกัน

      “นั่งก่อนสิ”

เธอพยักหน้าตอบเขาก่อนจะเดินมานั่งลงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

      “เรื่องงานที่คุณธีร์บอก ไม่ทราบว่าเรื่องอะไรคะ”

      “ผมชอบพวกงานศิลปะแล้วก็กำลังอยากหานางแบบมาเป็นแบบวาดรูป ผมอยากจะจ้างคุณมาเป็บแบบวาดรูปให้หน่อย”

       “ เป็นแบบวาดรูป? เอ่อ..คุณธีร์คะ พูดตรงๆ คือดาไม่ค่อยถนัดงานแบบนี้เท่าไหร่”

       “ แค่นั่งเฉยๆ เป็บแบบให้ผมวาดเอง ช่วงวันหยุดของคุณก็ได้ วันละสามสี่ชม. คุณจะปฎิเสธงานที่ผมเสนอเหรอ?”

       เมลดานั่งมองหน้าเขานิ่ง น้ำเสียงท้ายประโยคของเขาไม่ได้บ่งบอกเป็นเชิงคำถามแต่คำพูดดูราวกับกำลังบังคับมากกว่า

       “ผมให้คุณคิดอีกทีก่อนจะตอบผมและหวังว่าจะเป็นคำตอบที่น่าพอใจ ส่วนค่าจ้างผมให้ชั่วโมงละสองพัน”