EP.2

 เธอเดินตรงเข้าไปที่ร้านกาแฟขนาดใหญ่ทรงโมเดริ์นที่ตั้งอยู่ห่างจากชายหาดไปเล็กน้อย พอผลักเปิดประตูเข้าไป กลิ่นแรกที่ลอยมาแตะจมูกเธอคือกลิ่นหอมๆ ของกาแฟ กลิ่นของขนมที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ และกลิ่นหอมหวานของกลิ่นวนิลาอ่อนๆ ภายในร้านตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีขาวสะอาดตา เธอมองรอบๆ ร้านที่ตอนนี้เริ่มมีทั้งนักท่องเที่ยวคนต่างชาติและคนไทยเข้ามานั่ง เสียงพูดคุยกันเบาๆ เธอเดินตรงไปที่เค้าเตอร์กาแฟก่อนจะเอ่ยปากถามพนักงานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งที่ยิ้มทักทายเธอ

        “ เอ่อ.. คือฉันมาหาเจ้าของร้านค่ะ ตอนนี้เขาอยู่ที่ร้านหรือยังคะ ”

        “ ใช่ที่จะมาสมัครงานหรือเปล่าคะ พอดีคุณธีร์แจ้งไว้ ตอนนี้คุณธีร์อยู่ที่ห้องด้านในค่ะ”

       “ ใช่ค่ะ ”

      พนักงานสาวยิ้มให้ก่อนจะบอกให้เธอเดินตามไป เธอเดินตามเข้าไปในร้านก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าห้องที่อยู่ด้านในสุดของร้าน พนักงานสาวเคาะประตูก่อนจะมีเสียงตอบดังมาจากด้านห้อง

      “ ขอบคุณค่ะ ” เธอพูดกับพนักงานหญิงคนนั้น ก่อนที่เธอจะเดินออกไป

      เธอผลักประตูห้องเข้าไป สิ่งแรกที่สายตาของเธอเห็นคือ รูปภาพงานศิลปะจำนวนมาก ที่ติดบนผนังและวางกระจัดกระจายรอบๆ ห้อง ก่อนจะหันกลับมามองดูผู้ชายที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงาน เธอมองสบสายตาเขาก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เขา

       “ นั่งสิ ” เขาชี้มาที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของเขา

      เธอเดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ตามที่เขาบอกก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยขณะมองดูใบหน้าของเขา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับนายแบบและดวงตาสีน้ำตาลเข้มๆ ที่ตอนนี้กำลังมองดูเธออยู่เช่นกัน เธอรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน ก่อนจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงทุ่มต่ำที่ทักมาก็ทำให้เธอหลุดจากภวังค์

      “ นี่คุณ ได้ยินที่ผมบอกไหม ”

      “ คะ เอ่อ..เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะคะ ” เธอยิ้มให้เขาแก้เก้อก่อนจะถามกลับไป

      “ นี่ใบสมัครงาน คุณชื่ออะไร ” เขายื่นใบสมัครงานส่งมาให้เธอ

      “ ชื่อเมลดาค่ะ เรียกลดาก็ได้ค่ะ ”

      เธอรับใบสมัครมาอ่านก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมากรอกชื่อและประวัติจนเสร็จก่อนจะยื่นกระดาษส่งคืนให้เขา เขากรอกสายตาอ่านรายละเอียดในใบสมัครก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

      “ เพิ่งเรียนจบ.. แล้วทำไมถึงออกจากงาน? ”

      “ เอ่อ.. พอดีงานที่ทำไปไม่ตรงกับที่เรียนมาแล้ว..” เธอพูดตอบเขาและไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะนิ่งเงียบไป

       ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะมองดูท่าทางอ้ำๆอึ้งๆ ของเธอ สายตาเขามองสำรวจดูใบหน้าเกลี้ยงเกลาหมดจดของเธอ ดวงตากลมโต ริมฝีปากปางรูปกระจับที่ตอนนี้เคลือบด้วยสีลิปสติกสีชมพูอ่อนๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาเขา

      “ ตกลงคุณจะจ้างฉันทำงานหรือเปล่าคะ ”

      “ อืม.. คุณเริ่มงานวันนี้เลยแล้วกัน เดี๋ยวให้เจนแนะนำให้ว่าคุณต้องทำอะไรบ้าง เงินเดือนและรายละเอียดอื่นๆ ตามที่ระบุใน   ใบสมัคร ”

       “ ขอบคุณมากๆ ค่ะ ”

      เธอยิ้มกว้างให้เขาด้วยความโล่งใจและยกมือขึ้นไหว้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผู้หญิงชื่อเจนซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เดินพาเธอมาส่งที่ห้องทำงานของเขา

      สายตาของเขามองตามเมลดาที่เดินออกไปจากห้อง ก่อนจะหยิบใบสมัครขึ้นมาดูอีกรอบ บริษัทที่เธอเพิ่งจะลาออกเป็นบริษัทในเครือของธุรกิจครอบครัวของเขาเอง

      เธอตั้งอกตั้งใจฟังเจนอธิบายงานต่างๆ ภายในร้านว่าต้องทำอะไรบ้าง พนักงานในร้านมีตำแหน่งบาริสต้า 2 คน และพนักงานตำแหน่งอื่นๆ อีก 4 คน ตอนนี้หน้าที่ของเธอคือทำงานจิปาถะช่วยงานต่างๆ ในส่วนของคนอื่นๆ ทั้งเสิร์ฟเครื่องดื่มและพวกขนมต่างๆ จนถึงล้างพวกจานแก้วอุปกรณ์ต่างๆ และรวมถึงเก็บกวาดทำความสะอาดร้านด้วย

   หลังจากปิดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมลดาออกมายืนมองดูบรรยากาศโดยรอบของริมชายหาด มองดูผู้คนจำนวนหนึ่งที่กำลังเดินเล่นและส่วนหนึ่งที่นั่งจับเจ่าพูดคุยกัน อากาศตอนนี้กำลังเย็นสบาย เธอเดินเล่นไปตามชายหาดขณะที่สายตาก็มองทะเลและท้องฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน สีของท้องฟ้าหลากหลายสีสันตั้งแต่สีแดงไล่เฉดสีไปสีส้มจนถึงสีเหลืองตัดกับสีน้ำทะเลในตอนนี้ เธอคงพักที่โรงแรมได้อีกวันสองวันและคงต้องหาเช่าที่พักใหม่ซึ่งเธอก็มองๆ ดูไว้บ้างที่ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก

       เมลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง ไล่สายตามองดูเบอร์ที่โทรเข้ามา ก่อนจะกดโทรออกคุยกับแม่ของเธอสักพักใหญ่ๆ ก่อนจะวางสาย เธอยังไม่ได้บอกท่านว่าเธอออกจากงาน ตอนนี้เพื่อนๆ ของเธอก็รู้แค่ว่าเธอมาเที่ยวที่หัวหินเท่านั้นก่อนที่เธอจะไลน์ข้อความไปบอก พวกเธอทั้งแปลกใจและระคนตกใจแต่ก็เข้าใจความรู้สึกของเธอตอนนี้ดี เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ

     เมลดาเดินออกมาที่ริมชายหาดตรงที่เดิมและเวลาเดิมที่เธอเจอเขา หันซ้ายมองขวาดูไปรอบๆ ก่อนจะจ้องมองไปที่ร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลมากนัก เมื่อวานหลังจากเขาออกไปจากร้านตอนบ่ายๆ ก็ไม่เห็นเขากลับเข้ามาที่ร้านอีก เธอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะเงยหน้ามองดูพระอาทิตย์ขึ้น ดูท้องฟ้าสีพาสเทลอ่อนๆ ที่ค่อยๆ เข้มขึ้นตามแสงของดวงอาทิตย์ที่ตัดกับสีฟ้าของน้ำทะเลด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน อย่างน้อยๆ เธอก็ยังมีงานทำ ถือว่าเป็นการพักสมองและจะได้ลองหาประสบการณ์ใหม่ๆ ทำ ก่อนจะเริ่มต้นมองหางานที่ใช่สำหรับเธอ