EP.7

       ธีร์วัฒน์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างขณะที่คลุมผ้าสีขาวไว้ทั้งตัว เเสงแดดข้างนอกที่ส่องเข้ามาตกกระทบผ้าคลุมสีขาวเนื้อบาง  ทำให้เขามองเห็นเงารูปร่างของเธอที่อยู่ใต้เนื้อผ้าอย่างชัดเจน   ภาพที่เห็นมันช่างมีเสน่ห์เย้ายวนชวนสะกดสายตาราวกับมีแรงดึงดูด เขายืนนิ่งจ้องมองดูเธอสักพัก ดวงตาคมกริบของเขาเป็นประกายวูบไหวก่อนกลับมาเรียบเฉยเป็นปกติเหมือนเดิม  เมลดาหันมามองดูเขาก่อนจะปิดผ้าม่านลงและเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อเป็นแบบให้เขาวาดรูปต่อ

       “ คุณช่วยโพสต์ท่าแบบเดิมแล้วดึงผ้าที่ต้นขาขึ้นอีกนิด ”

       เขามองดูเธอที่กำลังจัดแจงท่าทาง  ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาเธอ  ฝ่ามือเขาดึงผ้าคลุมที่ต้นขาเธอขึ้นก่อนจะเลื่อนฝ่ามือไปบริเวณแผ่นหลังของเธอ  เขาจงใจลากปลายนิ้ว ค่อยๆ ลูบไล้แผ่วเบาจากกลางหลังลงไปจนถึงสะโพกกลมมน   มองดูร่างบางของเธอที่สั่นสะท้านเล็กน้อยและใบหน้าที่แดงก่ำ   เธอหันมาสบสายตากับเขาก่อนจะเบี่ยงตัวออกห่างจากปลายนิ้วของเขา

         “ เอ่อ.. คุณธีร์คะ ” เธอจ้องใบหน้าเรียบเฉยของเขาก่อนจะพูดชื่อเขาออกมาน้ำเสียงสั่นๆ

         “ มีอะไร? ”

        “ เอ่อ..เปล่าค่ะ ” เธอรู้สึกแปลกๆ  พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่ใจยังเต้นแรงไม่เป็นส่ำ  ขนอ่อนที่ยังลุกเกลียวไปทั่วร่างกับสัมผัสของเขาเมื่อครู่

       “ โอเค งั้นเรามาวาดรูปกันต่อเถอะ ”

      ธีร์วัฒน์เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นริมฝีปากของเขา ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติระหว่างสเก็ตรูปของเธอไปเรื่อยๆ ตอนเเรกเขาก็ไม่ได้คิดอะไร พอเห็นหน้าตาท่าทางของเธอวันนี้แล้วมันทำให้เขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ตอนนี้เขาชักเริ่มเข้าใจว่าทำไมราชสีห์ถึงอยากจะกินลูกแกะนัก ก็เพราะลูกแกะมันน่ากินอย่างนี้นี่เอง แต่เขาคงจะไม่ทำอะไรรีบร้อนบุ่มบ่ามจนทำให้ลูกแกะรู้ตัวซะก่อน

   ช่วงนี้สายตาของพนักงานในร้านเริ่มมองเธอแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย สายตาและรอยยิ้มแปลกๆที่ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอวนใจพิกล อาจจะเป็นเพราะธีร์วัฒน์ เขาชอบเดินเข้ามาพูดคุยกับเธอบ่อยๆ ทั้งที่เธอก็พยายามรักษาระยะห่างกับเขาตามปกติ  แค่เห็นท่าทางของแต่ละคนแปลกไปเล็กน้อย เธอก็รู้สึกหวาดระแวงไปหมด ที่สำคัญเมลดากลัวคนอื่นจะรู้เรื่องที่เธอไปเป็นแบบวาดรูปให้เขาด้วย

     “ วันนี้คนเข้าร้านเยอะจัง  ข้างนอกก็เห็นคนเดินเต็มไปหมด ”

    เธอหันไปพูดกับเจนที่ตอนนี้ยืนอยู่ใกล้ๆเธอ ขณะช่วยกันเก็บจานและถ้วยกาแฟบนโต๊ะ  แถมเมื่อเช้าด้านนอกชายหาดก็มีกลุ่มพนักงานเดินผ่านไปผ่านมาหนาแน่นกว่าปกติ  

      “ เห็นมีบริษัทที่กรุงเทพพาพนักงานมาจัดอบรมสัมมนาอะไรนี่แหละ เห็นรถทัวร์หลายคันจอดที่โรงแรมตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ”

     เธอพยักหน้าตอบเจน ก่อนจะยกของเข้าไปในครัวด้านหลังร้าน

      วันนี้พนักงานแต่ละคนแทบไม่ได้หยุดพักเลย  ช่วงบ่ายคล้อยคนก็ทยอยเข้ามาในร้านเรื่อยๆ   

           “ ดา ช่วยไปรับเมนูที่โต๊ะสี่ที ”

           “ อืม ”

    เธอเดินไปที่โต๊ะที่มีพนักงานบริษัทนั่งอยู่  ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ๆและมองด้านหลังของผู้ชายร่างสูงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอรู้สึกเเปลกๆ ผู้ชายคนนั้นดูคล้ายกับใครบางคนที่เธอไม่อยากจะจดจำและไม่อยากจะนึกถึงอีก  เขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอ  เมลดาชะงักตัวแข็งทื่อก่อนที่จะรู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปในหัวใจ และชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก็ดูมีท่าทางตกใจไม่ต่างจากเธอ

     “ อ้าว! เมลดา.. เซอร์ไพรส์จัง ผมไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ ”

     เขาเอ่ยทักเธอก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มมุมปาก สายตาที่มองเธอเป็นประกายแวววาว

      “ แก.. ” เธออุทานออกมา ก่อนจะจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความโกรธ

      “ เป็นพนักงานพูดจาไม่สุภาพกับลูกค้าได้ยังไง  ที่ร้านไม่ได้สอนเรื่องการบริการเหรอ? ”

     “ ฉันไม่จำเป็นรักษามารยาทกับคนอย่างแกหรอก ”

    เมลดาเม้มริมฝีปากแน่น ร่างเธอสั่นเทาไปด้วยความโกรธ ขณะยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง ก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับไปหาพนักงานร้านอีกคนที่กำลังเดินสวนกับเธอ และขอสลับเปลี่ยนให้ไปรับออร์เดอร์แทน

   เมลดาเดินกลับมาที่เค้าเตอร์ ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ  เธอไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ คนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดและเกลียดมากจะมาปรากฎตัวตรงหน้าเธออีกครั้ง  เธอพยายามเลี่ยงไม่เดินไปใกล้โต๊ะที่ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ จนกระทั่งเขาเดินออกจากร้านไป  

   “ ดา.. ผู้ชายที่นั่งโต๊ะสี่ฝากโน้ตมาให้เธอ ”

      เมลดาหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน  ก่อนจะขยำมันไว้ในมือแน่น  สีหน้าและเเววตาของเธอฉายอารมณ์โกรธอย่างชัดเจนรวมทั้งท่าทางเเข็งเกร็งของเมลดา ที่ทำให้เจนอดแปลกใจไม่ได้

   “ ดา เป็นอะไรหรือเปล่า  หน้าซีดๆนะ ไปนั่งพักหน่อยไหม ”