ตอนที่ 10 หลบหน้า

ผ่านไปเกือบสัปดาห์ที่ชีวิตของอิงฟ้าดูจะจืดชืด   เพราะเดฟ นั่นหายตัวไปดื้อๆ ถามยายก็ได้ความว่าเขาต้องไปรับงานแบกปูนเทพื้นโกดังที่ต่างอำเภอ ต้องไปกินนอนที่ไซต์งานหลายวันเพื่อเร่งงานให้เสร็จ

"เหอะ! งานยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอวะ หรือแอบไปซุกอีหนูที่ไหนหรือเปล่า" 

อิงฟ้าบ่นพึมพำพลางเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ดูรูปถ่ายแอบถ่ายตอนเดฟล้างจานที่เธอเซฟไว้ดูต่างหน้า

ความเหงาบวกกับความคันไม้คันมือทำให้อิงฟ้านึกถึงยัยพลอยเพื่อนสมัยประถมที่ยังอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้ เธอรีบกดคอลหาทันที พอรู้ว่าเพื่อนว่าง ทั้งคู่ก็พากันแว้นมอเตอร์ไซค์ไปตลาดนัดท้ายหมู่บ้าน 

จัดหนักทั้งของสด ของคาว ของหวาน และที่ขาดไม่ได้คือ... เบียร์กระป๋องเขียวถาดใหญ่กับเหล้าขาวขวดเล็กเอามาผสมสไปรท์ ตามสูตรวัยรุ่นบ้านนา

"อีอิง มึงรวยระดับร้อยล้าน มานั่งจิบเบียร์หน้าบ้านเนี่ยนะ" 

พลอยเอ่ยแซวขณะที่กำลังโซ้ยส้มตำปูปลาร้าอยู่บนโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านของยาย

"รวยแล้วไงวะ รวยก็เหงาเป็นไหมล่ะมึง" 

อิงฟ้ากระดกเบียร์เข้าปากอึกใหญ่จนฟองเกาะที่ริมฝีปากอิ่ม 

"แล้วนี่พี่เดฟเขาจะกลับกี่โมงวะมึง เห็นยายบอกว่างานเสร็จวันนี้"

"โถ่... ที่แท้ก็รอผู้ชาย มึงนี่มันจริงๆ เลยนะอิงฟ้า" 

"พี่เดฟน่ะเขาทำงานงกๆ มึงอย่าไปหวังโรแมนติกกับเขาเลย วันๆ เห็นคุยกับแต่ปูนแต่ทราย"

"เออ กูนี่แหละจะทำให้เขาคุยกับกูแทนปูนให้ดู!"

@เวลา 19:30 นาฬิกา

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เบียร์ถาดใหญ่เริ่มใกล้จะหมด ยัยพลอยก็ขอตัวกลับบ้านไปก่อนเพราะผัวโทรตาม แต่อิงฟ้ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม สภาพตอนนี้คือหน้าแดงก่ำ ตาเริ่มปรือ สายตาเหม่อมองไปทางทางเข้าหมู่บ้านอย่างมีความหวัง เสื้อสายเดี่ยวที่ใส่อยู่ก็เริ่มหลุดลุ่ยลงมาเผยให้เห็นเนินอกขาวๆ เพราะเจ้าตัวเริ่มร้อนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

"พี่เดฟ... ทำไมมาช้าจังวะ คนก็รอ เห้อ" 

เธอพึมพำกับขวดเบียร์ในมือ

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มเศษ เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ที่เธอคุ้นหูก็ดังขึ้นเบาๆ แสงไฟหน้ารถวูบวาบตัดผ่านความมืดเข้ามาจอดที่หน้าบ้านไม้หลังเก่า

"หื้อ…มาแล้ว"

อิงฟ้าดีดตัวลุกขึ้น แต่ด้วยความเมาทำให้เธอเซถลาไปชนโต๊ะหินอ่อนจนเกือบคว่ำ เธอกัดฟันประคองร่างระหงที่เดินโซเซ ข้ามฝั่งถนนลูกรังไปหาชายหนุ่มที่กำลังจะเดินขึ้นบ้าน

เดฟที่อยู่ในสภาพเหนื่อยล้าเต็มทน เสื้อผ้าเปื้อนคราบฝุ่นหนาเตอะจากการทำงานหนักมาหลายวัน เขาสะพายย่ามเก่าๆ เตรียมจะขึ้นไปอาบน้ำนอน 

แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์หอมฟุ้งลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับร่างนุ่มๆ ที่พุ่งเข้ามากอดหมับเข้าที่เอวหนาของเขาจากด้านหลัง!

"พี่เดฟ... พี่เดฟใช่ไหม" เสียงอ้อแอ้ดังข้างหลัง

เดฟตัวแข็งทื่อ กลิ่นตัวหอมๆ ของอิงฟ้าผสมกับกลิ่นเบียร์มันทำให้อารมณ์ของเขาปั่นป่วน 

"อิงฟ้า มึงทำเหี้ยอะไรเนี่ย ปล่อยกู!"

เขารีบแกะมือเรียวออกจากเอวแล้วหันกลับมาประจันหน้า เห็นอิงฟ้ายืนหน้าแดงก่ำ ตาฉ่ำวาว สายเดี่ยวข้างหนึ่งตกไปอยู่ที่ต้นแขนโชว์ผิวขาวนวลท่ามกลางแสงจันทร์

"มึงเมาเหรออิงฟ้า แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้ออกมาเดินนอกบ้าน!" 

สายตาเขาเผลอหลุบมองเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบๆ ของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

"ก็พี่หายไปไหนมาล่ะ... รู้ไหมว่าอิงเหงา อิงรอพี่จนเบียร์หมดไปถาดนึงแล้วนะ!" 

อิงฟ้าพูดพลางชี้นิ้วใส่หน้าเขา แต่ดันจิ้มไปโดนจมูกโด่งๆ ของเดฟแทน

"เหงาก็เรื่องของมึงสิ ไป... กลับบ้านไปนอน ยายรู้เข้าจะโดนด่า"

เขาพยายามผลักไหล่เธอให้เดินกลับ แต่คนเมากลับดื้อกว่าที่เขาคิด

อิงฟ้าคว้าคอเสื้อเดฟไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนหน้าแทบจะชนกัน เดฟได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ที่ปนกลิ่นเบียร์จางๆ มันไม่ได้เหม็นสำหรับเขา แต่มันกลับยั่วเย้าจนใจสั่น

"พี่เดฟ... รอยสักพี่ตรงคอเนี่ย 94 หมายความว่าไงเหรอ บอกอิงหน่อยสิ" 

เธอเอื้อมมือไปลูบไล้รอยสักเลข 94 ตรงลำคอหนาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วเรียวที่ลากผ่านผิวสากๆ ทำเอาเดฟขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"อย่าเล่นอิงฟ้า... กูเตือนแล้วนะ" 

เดฟกัดฟันกรอด พยายามสะกดสัญชาตญาณดิบในตัว มือหนาบีบข้อมือเธอไว้แน่น

"เตือนอะไร... พี่จะทำอะไรอิงเหรอ พี่จะดุอิงเหรอ" 

อิงฟ้าเงยหน้ามองด้วยสายตาเยิ้มๆ พลางขยับตัวเข้าไปเบียดกับแผงอกแกร่งของเขาจนเดฟสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่น

"กูบอกให้กลับบ้าน!" 

เดฟตะคอกเสียงสั่น เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้นานแค่ไหน ถ้าเธอยังไม่หยุดเอาตัวนุ่มๆ มาถูไถคนอดอยากอย่างเขาแบบนี้

"ไม่กลับ! พี่ต้องบอกอิงก่อนว่าคิดถึงอิงไหม... หลายวันที่ไม่อยู่เนี่ย คิดถึงอิงบ้างไหมพี่เดฟ"

อิงฟ้าซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขาอย่างคนเอาแต่ใจ ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจนอยากจะหลับไปตรงนี้

เดฟยืนนิ่ง มือที่เคยผลักไสกลับค้างอยู่กลางอากาศ สายตาที่เคยเย็นชาตอนนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการบางอย่างที่มันอัดอั้นมานาน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะรวบตัวอิงฟ้าขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว

"เออ... มึงมันตัวแสบจริงๆ เดี๋ยวรู้เลยว่าคนขี้คุกเขาทำกันยังไงเวลาเจอเด็กดื้อ"

เดฟบ่นพึมพำ เขาไม่ได้พาเธอไปส่งที่บ้านยาย แต่กลับก้าวเท้าขึ้นบันไดบ้านไม้เก่าๆ ของเขาไปแทน ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของคนเมาที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเจอกับอะไรในคืนนี้

เดฟอุ้มร่างนุ่มนิ่มของอิงฟ้าขึ้นมาบนบ้านไม้ของเขา กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจากที่นอนสปริงใหม่ที่เธอซื้อให้โชยเข้าจมูก ผสมกับกลิ่นตัวหอมฟุ้งของคนตัวเล็กที่กำลังเมาได้ที่ อิงฟ้าไม่ได้ขัดขืน มิหนำซ้ำยังวาดแขนโอบรอบคอหนา ซุกหน้าลงกับซอกคอของเขาอย่างคนละเมอ

"พี่เดฟ... พี่ตัวหอมเลย อิงชอบจัง" 

เธอพึมพำอู้อี้อยู่ข้างหู จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวสากทำเอาเดฟเสียววูบไปถึงสันหลัง

เดฟวางเธอลงบนที่นอนหนานุ่มอย่างเบามือ แต่พอเขาจะถอยห่าง อิงฟ้ากลับกระชากคอเสื้อเขาลงมาจนเขาล้มทับลงไปบนตัวเธอพอดิบพอดี สายเดี่ยวที่หลุดลุ่ยทำให้หน้าอกอิ่มบดเบียดกับอกแกร่งของเขาจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นโครมคราม

"อิงฟ้า... มึงหยุด เดี๋ยวมันจะเลยตามเลย" 

เดฟกัดฟันกรอด เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน มือหนาพยายามยันที่นอนไว้เพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปทับเธอมากเกินไป

"เลยไปเลยสิพี่... อิงรอพี่มาหลายวันนะเนี่ย" 

คนตัวเล็กลืมตาปรือๆ มองเขาพลางยิ้มหวาน มือเรียวซนๆ เริ่มลูบไล้ไปตามมัดกล้ามหน้าท้องของเขา ลากต่ำลงไปจนถึงขอบกางเกงยีนส์เปื้อนฝุ่น

เดฟครางต่ำในลำคอ สัญชาตญาณของชายหมุ่มมันอยากจะขย้ำยัยตัวแสบตรงหน้าให้แหลกคามือ 

ความเป็นชายที่อัดอั้นมานานมันตื่นตัวจนปวดหนึบดันกางเกงยีนส์ออกมาเป็นรูปทรงชัดเจน เขาโน้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดกลิ่นความสาวเข้าปอดอย่างกระหาย มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นสะโพกผายผ่านผ้าบางๆ อย่างหนักหน่วง

"อ๊ะ... พี่เดฟ..." 

อิงฟ้าครางกระเส่า มือเผลอจิกแผ่นหลังกว้างของเขาจนเป็นรอยเล็บ

เดฟนิ่งค้างไปชั่วครู่เมื่อได้ยินเสียงครางเรียกชื่อเขาด้วยความโหยหา สายตาเขาเหลือบไปเห็นใบหน้าของอิงฟ้าที่ดูไร้เดียงสาและขาดสติเพราะฤทธิ์เหล้า

ภาพวันที่เขานั่งอยู่ในห้องขังโดดเดี่ยวลอยเข้ามาในหัว... ความทรงจำเรื่องการถูกตราหน้า ความผิดพลาดในอดีต และที่สำคัญคือคำสั่งเสียของยายเข็มที่ฝากฝังให้เขาช่วยดูแลหลานสาว

ถ้าทำตอนนี้... กูมันก็แค่ไอ้ขี้คุกที่ฉวยโอกาสคนเมาจริงๆ สินะ

เดฟรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายที่แทบจะไม่มีเหลือ ผลักตัวเองออกมาจากร่างนุ่มนิ่มนั้น เขานั่งหอบหายใจอยู่ที่ขอบเตียง พยายามดับไฟในกายที่กำลังลุกโชน

"พี่เดฟ... เป็นอะไรไปอ่ะ?" 

อิงฟ้าพยายามจะลุกขึ้นมาหาด้วยท่าทางโซเซ

"มึงเงียบไปเลยอิงฟ้า ถ้าไม่อยากให้กูตบดึงสติ" 

เขาหันมาคว้าผ้าห่มนวมมาพันรอบตัวอิงฟ้าจนกลายเป็นดักแด้ 

"กูไม่ใช่คนดีนักหรอกนะ แต่กูไม่ทำคนเมา มึงกลับไปนอนบ้านมึงเดี๋ยวนี้!"

"ไม่เอา... จะนอนนี่ พี่เดฟใจร้ายว่ะ" 

เธอทำหน้ามุ่ยพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในผ้าห่ม

เดฟไม่รอช้า ตัดสินใจอุ้มร่างที่ถูกพันเป็นดักแด้ขึ้นพาดบ่าอย่างทุลักทุเล เดินลงบันไดบ้านไม้ท่ามกลางความมืด อิงฟ้ายังคงบ่นและทุบหลังเขาตลอดทาง แต่แรงคนเมามีหรือจะสู้แรงกรรมกรแบกปูนได้

เขาเดินข้ามถนนลูกรังมายังบ้านปูนที่ไฟยังเปิดสว่าง เดฟใช้เท้าถีบประตูบ้านที่ไม่ได้ล็อกเบาๆ แล้วพาเธอเข้าไปวางลงบนโซฟาหนังกลางบ้าน

"ยายครับ อิงมันเมามาก ผมพามาส่งแล้วนะ" 

เดฟตะโกนบอกยายที่กำลังเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความตกใจ

"อ้าว... ตายแล้ว อิงไปเมาที่ไหนมาเนี่ยเดฟ?" 

"อิงมันนั่งซดเบียร์รอผมหน้าบ้านน่ะยาย... ผมขอตัวนะครับ" 

เดฟรีบพูดตัดบท สายตาเขาเลี่ยงไม่มองอิงฟ้าที่ตอนนี้ผ้าห่มหลุดจนเห็นขาอ่อนขาว

เขารีบเดินจ้ำอ้าวออกจากบ้านมาทันที ลมหนาวตอนกลางคืนปะทะหน้าแต่กลับไม่ช่วยให้ความร้อนในกายลดลงได้เลย เดฟเดินกลับมาที่บ้านไม้ของตัวเอง ทรุดตัวลงนั่งที่ขั้นบันไดพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อคลายความต้องการบางอย่าง

"แม่ง... เกือบไปแล้วกู" 

เขาพึมพำกับความมืด สายตามองไปที่บ้านโมเดิร์นที่หรูหรานั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ทั้งชอบ ทั้งอยาก และเจียมตัว

คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่เดฟต้องนอนข่มตานอนบนที่นอนนุ่มๆ ที่มีกลิ่นของอิงฟ้าติดอยู่... 

 

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

บักเดฟมันมีอารมณ์เด้อ555 แต่ความเป็นคนดีมันค้ำคอ

ยัยน้องมันก็ใช่ย่อยที่ไหน เมาหรือไม่เมาน้องมันก็ยอม🫣

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️