Novels by เมย์สิริน

เป็นเช้าอีกวันของสัปดาห์ต่อมา ที่ขิมไม่มีไทอยู่ข้างกาย เธอข้างลากสังขารที่ไม่สู้ดีมาที่มหาลัย วันนี้เธอแต่งหน้ากลบความโทรมมาอย่างดีแต่ดวงตามันยังฟ้องว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงทุกวัน ระหว่างที่กำลังเดินเข้าคณะ รถกระบะคุ้นตาที่เธอเคยนั่งทุกเช้าก็เลี้ยวเข้ามาจอดไม่ไกลจากเธอหัวใจขิมเต้นรัวด้วยความหวังว่าไทจะมาง้อ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอเหมือนโดนฟ้าผ่าที่กลางใจซ้ำสอง ไทขับรถมาส่งไหม แต่ที่เบาะข้างคนขับนี่สิกลับมี ผู้หญิงหน้าตาสวยสะดุดตา กำลังนั่งยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น ตำแหน่งที่เคยเป็นของเธอมาโดยตลอดเวลาที่ผ่านมาขิมยืนนิ่งงัน มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย 'แค่สามวัน... เฮียมีคนใหม่แล้วเหรอ? ไหนบอกว่ารักหนูนักหนาไงไอ้เฮีย ขิมเม้มปากแน่นก่อนจะรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าไปในตึกเรียนทันที น้ำตามันรื้นขึ้นมาจนมองทางเดินแทบไม่ชัดทางด้านบนรถ ไทมองตามแผ่นหลังบางของขิมไปจนสุดสายตา สภาพขิมที่เขาเห็นเมื่อกี้มันดูแย่จนใจเขาไขว้เขวไปหมด ทั้งผอมลงทั้งดูซึมอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่ขิมคนเดิมเลย"ไอ้ไท... คนนั้นเหรอวะที่ทำให้มึงเป็นบ้าแดกเหล้าเหมือนน้ำเปล่าอยู่สามวันน่ะ?" จอย ลูกพี่ลูกน้องสาวสวยที

เช้าวันรุ่งขึ้น ขิมลากสังขารที่แทบจะดูไม่ได้ไปมหาลัย ตาที่เคยกลมโตบวมเป่งจนแทบจะปิด สภาพจิตใจของเธอในตอนนี้มันยับเยินยิ่งกว่าตอนที่โดนภาคทิ้งร้อยเท่าพันเท่า เพราะตอนนั้นเธอแค่เสียหน้า แต่ตอนนี้เธอเสียคนที่รักที่สุดไปเพราะความโง่และใจอ่อนของตัวเองทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ขิมเห็นไหมนั่งอยู่มุมเดิม เธอรีบเดินเข้าไปหา หวังว่าเพื่อนจะช่วยเป็นกาวใจให้เธอได้บ้าง"ไหม... มึง ฟังกูก่อน..." ขิมเรียกเสียงแผ่วแต่สิ่งที่ได้รับคือ ไหมมองด้วยหางตา ก่อนจะเชิดหน้าหนีไปก้มเล่นโทรศัพท์ต่ออย่างไม่แยแส กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านจนเพื่อนคนอื่นในห้องยังสัมผัสได้ ขิมใจหายวาบ... ไหมคงรู้เรื่องนี้แล้วชัวร์ และที่สำคัญ ไหมก็คงต้องเลือกข้างไทอย่างแน่นอน"ไหม... มึงโกรธกูหรอ กูอธิบายได้นะ" ขิมยังไม่ยอมแพ้ พยายามสะกิดแขนเพื่อน"อย่ามาแตะ กูไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่างมึงขิม เฮียกูอุตส่าห์ตั้งใจรักมึง แต่มึงกับทำกับเขาแบบนี้เนี่ยนะ ทุเรศวะ" ไหมสะบัดมือออกไม่ให้ขิมจับ"มึงกับเฮียกำลังเข้าใจกูผิดนะ…เดี๋ยวกูให้ดูแช…" ขิมยังไม่ทันพูดจบ ไหมก็พูดตัดบทขึ้นมา"มึงไม่ต้องมาอธิบายอะไรหลอก ภาพมันฟ้องขนาดนั้น""เฮ้ย เป็นไรกันวะ

อู่เฮียไท... ไทที่กำลังนั่งตรวจเช็คอะไหล่รถอย่างอารมณ์ดี เขามองนาฬิกาเป็นระยะ รอเวลาเมียกลับมาจู๋จี๋กันตามที่นัดไว้ติ๊ง!เสียงข้อความเข้า ไทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้ม เพราะนึกว่าเป็นขิม แต่พอเปิดดู รอยยิ้มของไทกับหายวับไปกับตา ตัวแข็งค้างราวกับหินที่ถูกสาปภาพที่ส่งมาจากเมสเสจภาค คือภาพ ขิมที่กำลังก้มลงไปหาภาคบนเตียงในห้องที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องนอนของขิม พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่บาดลึกไปถึงกระดูก"เมียมึงมาหากูถึงห้อง... ขอบใจนะที่ดูแลให้ซะดิบดี แต่ดูเหมือนขิมจะยังลืมรสชาติของเก่าไม่ได้ว่ะ!""ไอ้สัส…มึงทำอะไรขิม""อยากรู้ก็ถามเมียมึงเอาเองดิ…ไอ้โง่"ไทนั่งกำโทรศัพท์จนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาที่ลูกผู้ชายอย่างเขาไม่เคยให้ใครเห็น กลับไหลคลอเบ้าด้วยความเสียใจและผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น"กูรักมึงขนาดนี้... กูประเคนให้มึงทุกอย่าง แต่มึงกลับไปหามันอีกแล้วเหรอวะขิม?"เขาทุบโต๊ะทำงานดัง ปัง! จนลูกน้องในอู่สะดุ้งกันหมด"ไอ้เหี้ย ใครก็ได้ไปเอารถออก กูจะไปฆ่าคน" ไทตะโกนลั่นอู่ ท่าทางเหมือนยักษ์ปักหลั่นที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นจังหวะเดียวกับที่รถแกร็บของขิมเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ความรักของไทและขิม ยังคงหวานชื่นจนใครๆ ก็ต่างที่จะอดอิจฉาไม่ได้ ลูกน้องทุกคนต่างยินดีกับไทที่สมหวังกับความรักในครั้งนี้ พวกเขาเห็นขิมที่อยู่ในอู่และคอยช่วยไทคิดบัญชีจนชินตากัน เธอแทบไม่ได้กลับไปนอนคอนโดตัวของเองเลย เพราะไทประเคนทั้งเงิน ทั้งทอง ทั้งตัว (ที่ขยันทำการบ้าน…) จนขิมต้องมาสิงสถิตอยู่ที่นี่ได้ถาวรเลยเช้านี้ไททำหน้าที่ขับรถไปส่งขิมที่มหาลัยเหมือนเดิมทุกวัน แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นกระโปรงทรงเอของเมียเข้านี่สิ"ขิม... ทำไมวันนี้กระโปรงมันสั้นจังวะ? ไม่มีตัวอื่นใส่แล้วหรอ นั่งทีนี่จะเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วนะ" ไททักพลางขมวดคิ้วชนเป็นปม"มี แต่มันอยู่ที่คอนโดไงเฮีย อีกอย่างขิมใส่กางเกงสเตย์ข้างในด้วย มันไม่เห็นหรอกน่า หนูเซฟตัวเองอยู่แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะเห็นน้องสาวหนูหลอก" ขิมก้มมองตัวเองแล้วเถียงกลับ"ก็เฮียไม่ชอบไง ขาขาว ๆ ของขิม เฮียดูได้คนเดียวเท่านั้น" ไทบ่นอุบอิบ ขี้หวงจนจะบ้า"คราวหน้าใส่กระโปรงพีทยาว ๆ เลยนะ ถ้าไม่ใส่เฮียจะจับขิมถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วจะเอาจนกว่าจะยอมเปลี่ยนอะ""มาโรคจิตใส่อีกแล้ว" "รึอยากลองอะ ตอนนี้เลยก็ได้นะ พร้อมตอ

ไทวางขิมลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือแต่แววตากับฉายแววพลุ่งพล่านไปด้วยความหื่นกระหาย เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ รีบตามขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้ทันที"เฮีย! พอแล้ว ขิมเหนื่อย เมื่อกี้ก็ทำกันไปในห้องน้ำเอง" ขิมประท้วงพลางเอามือดันอกแกร่งให้ออกห่างจากตัว"เหนื่อยอะไรนี่มันพึ่งเริ่มเอง เมื่อกี้ในห้องน้ำมันแค่ล้างตัวกันเฉยๆ ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก" มือหนาเริ่มซนลูบไล้ไปทั่วส่วนเว้าส่วนโค้ง จนขิมเริ่มเคลิ้มตามอีกรอบ ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น โน้มตัวพรมจูบปรนเปรอเธอทั่วร่างกายไล่ตั้งแต่ปากอวบอิ่มลงมาเรื่อยๆ และค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปที่ปลายเตียง ขิมที่กำลังนอนหอบหายใจโรยรินถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่วนเวียนอยู่แถวโคนขา"อ๊ะ…เฮีย จะทำอะไรน่ะ" ขิมถามเสียงสั่น พยายามจะหุบขาเข้าหากันด้วยความอาย"จะเลีย…ทักทำไม คนกำลังมีฟิวเลย" ไทเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามเธอ ก่อนจะจับขาเรียวสวยของขิมแยกออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง"แต่มันสกป…." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบชายหนุ่มก็ก้มลงตรงกลางระหว่างขาของขิมไทไม่ฟังให้ขิมพูดจบ เขาโน้มใบหน้าลงไปหา ช่องทางรักสีหวานของขิมที่ตอนนี้ฉ่ำแฉะและบวมแดงเล็ก

ขิมและไทอยู่ใต้ฝักบัว น้ำอุ่น ๆ เปิดใส่ตัวเปียกโชกไปทั่วทั้งสองร่าง ไทก้มลงมาจูบปากขิมอย่างดูดดื่ม แลกลิ้นสลับกันไปมาเปียกปอนไปด้วยน้ำลาย ไทครางออกมาเมื่อลิ้นเล็ก ๆ เป็นฝ่ายแทรกลึกเข้ามาในอุ้งปากของเขาเสียเอง ขิมตวัดลิ้นหวาน ๆ นั้นกับลิ้นใหญ่ของเขา ก่อนจะดูดกลืนมันคล้ายกับลิ้นของไท ไม่ต่างจากขนมหวานที่เธอเคยกินมาก่อน ขิมเอื้อมแขนไปคล้องคอไทไว้แน่น"อื้ม…วันนี้ดุจังคนสวยของเฮีย"ใบหน้าสวยแดงก่ำขณะเงยขึ้นไปมองเมื่อคนตรงหน้าเธอเคลื่อนริมฝีปากร้อนลงมาดูดเม้มเนื้อนุ่มที่ซอกขาว เขาชุกไช้เบาๆ ด้วยความหิวกระหาย สองมือใหญ่เคล้าคลึงบั้นท้ายอวบกับยอดอกอวบสีชมพูอย่างเมามัน"อื้อออออ! เสียว... เฮีย...อ๊ะ.." ขิมร้องครางเสียงหลง มือหยาบอีกข้างของไทก็ แหย่เข้าไปในช่องทางรัก ของขิมที่เปียกแฉะอยู่แล้วใบหน้าหล่อเริ่มก้มลงดูดกลืนยอดอกสีหวานเข้าไปในปากร้อนของตนเอง เขาดูดด้วยปาก ขบด้วยฟันคม ๆ จากนั้นก็ดึงแรง ๆ แล้วปล่อย ขิมกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านจนจะขาดใจ"อ๊าาาา…อย่ากัด..อื้ม..!" "อยากได้มากกว่านี้มั้ยขิม เฮียอยากเอาจนจะขาดใจแล้ว" "อยากได้...อยากได้มากกว่านี้แล้ว เฮียรีบ ๆ ใส่เข้ามาเลย…อื้ออ" ขิมพยัก

บรรยากาศบ้านยังคงมีหมอกจางๆ ปกคลุมไปทั่วบริเวณ แสงสีทองจากขอบฟ้าเริ่มรำไรสาดส่องลงมาที่หน้าบ้านที่เใหม่ของเดฟ รถยนต์ของพ่อวัดจอดรออยู่หน้าบ้านยายเข็ม เสียงเครื่องยนต์เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาที่อิงฟ้าต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แล้วเดฟเดินเคียงคู่มากับอิงฟ้าเพื่อไปส่งเธอที่รถ แม้จะพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งและนิ่งสงบตามสไตล์ผู้ชายดุๆ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างปิดไม่มิด"อิง... ถึงกรุงเทพฯ แล้วทักมาบอกกูด้วยนะ" เดฟเอ่ยเสียงทุ้มพลางหยุดเดินข้างรถ"ค่ะพี่เดฟ พี่ก็อย่าลืมที่สัญญาล่ะ ดูแลตัวเองดีๆ ดูแลยายเข็มด้วย แล้วก็... ห้ามแอบไปมองสาวที่ไหนในหมู่บ้านเด็ดขาดนะ อิงมีหูมีตาเยอะนะจะบอกให้""เดี๋ยวอิงรีบเคลียร์งาน แล้วจะกลับมานะ" อิงฟ้าพยายามพูดติดตลกเพื่อกลบความเศร้าที่ต้องจากกัน แต่ดวงตากลมโตกับเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตาพ่อวัดที่นั่งรออยู่ในรถลดกระจกลงแล้วยิ้มให้เดฟ "ฝากทางนี้ด้วยนะเดฟ มีอะไรก็โทรหาพ่อได้ตลอด ส่วนอิงฟ้า... ไปลูก ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวรถติด"เดฟยกมือไหว้พ่อวัดอย่างสุภาพ ก่อนจะหันมาสบตากับอิงฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย เขาเอื้อมมือหนาไปลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู"ไปเถอะ...

เดฟที่กำลังนอนหอบหายใจทิ้งตัวอย่างคนหมดแรงถึงกับสะดุ้งตัว เมื่อจู่ๆ แม่เสือสาวที่เขาคิดว่าหมดแรงคาอกไปแล้วกลับไม่ยอมจบ อิงฟ้าใช้สองมือดันอกแกร่งของเขาให้นอนราบลงกับฟูกอีกครั้ง แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีวี่แววของความเหนื่อยล้าเลียแม้แต่น้อย มีเพียงความต้องการที่ยังลุกโชนแบบไม่จบสิ้น"อิง... มึงจะทำอะไร กูยังไม่ทันหายเหนื่อยเลยนะ" ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่อวัยวะส่วนกลางลำกายที่เพิ่งสงบไปกลับเริ่มขยายตัวแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้งตามแรงอารมณ์อิงฟ้าไม่ตอบ แต่เธอขยับกายขึ้นมาคร่อมทับบนตัวเขา พยายามที่จะมีเซ็กซ์อีกรอบมือเล็กเอื้อมลงไปกุมแกนกายที่ยังร้อนระอุและเปียกชื้นของเดฟให้ตั้งตระหง่านขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ จับจ่อเข้ากับกึ่งกลางกายสาวที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไม่แพ้กัน"อื้อออ..."อิงฟ้าครางเสียงหลงพลางค่อยๆ กดสะโพกมนลงมาอย่างช้าๆ ความยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความจุกเสียด แต่เธอกลับไม่ยอมยอมแพ้ คนตัวเล็กกกัดริมฝีปากแน่นจ้องมองตาของชายหนุ่มที่รักในขณะที่ค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงไป... อย่างช้า ๆ"ซี๊ดดดด... อิง... มันแน่น... อื้มมม" เดฟจิกมือลงบนที่นอนจนผ้าปูยับยู่ยี่ มองดูร่างบางที่ค่อยๆ กลื

มือเล็กซน ๆ เริ่มทำหน้าที่รุกรานเลื่อนมือจากแผงอกแกร่งลงไปยังขอบกางเกงขาสั้นของเขาอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวสวยเกลี่ยวนไปมาจนเดฟต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แผ่นอกหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มติดขัด"อิง... อยากทำเองหรอ หื้ม" คนตัวเล็กไม่รอให้เสียเวลา เธอใช้พละกำลังที่มีดันร่างยักษ์ของเดฟให้ถอยหลังไปจนขากระแทกกับขอบเตียง ก่อนจะออกแรงผลักเบา ๆ จนเขาล้มตัวลงนั่งราบไปกับฟูกนอน เธอตามขึ้นไปคร่อมทับบนตักแกร่งทันที ชุดนอนผ้าซาตินลื่นไหลไปตามผิวเนียนเนื้อบดเบียดเข้ากับความร้อนผ่าวของชายหนุ่มตรงหน้า"พี่เดฟเหนื่อยมาเยอะแล้ว... คืนนี้ให้อิงดูแลพี่บ้างนะ"เธอโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอหนา สูดดมกลิ่นกายชายที่ผสมกับกลิ่นแป้งอ่อน ๆ ลิ้นเล็กแตะไล้ไปตามติ่งหูและลำคอหนาอย่างช้าๆ กระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของคนใต้ร่างให้พลุ่งพล่าน มือเล็กทั้งสองข้างยังคงลูบไล้ไปตามมัดกล้ามหน้าท้องแข็งอย่างหลงใหล"ซี้ดดด... อิงฟ้า อย่าเล่นแบบนี้" เดฟจิกมือลงบนฟูกแน่น เส้นเลือดตามส่วนต่างๆ ของร่างกายปูดโปนด้วยความซ่านสยิวที่คนตัวเล็กมอบให้แบบไม่ทันตั้งตัวเขามองดูแม่แมวน้อยที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นแม่เส

บรรยากาศยามเย็นหน้าบ้านดูร่มรื่นกว่าทุกวัน เดฟ กับ อิงฟ้า นั่งเคียงข้างกันบนม้านั่งไม้ไผ่ ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความเงียบสงบมาสู่ใจของคนทั้งคู่ หลังจากผ่านมื้ออาหารที่แสนอึดอัดแต่ก็เปี่ยมไปด้วยมิตรภาพจากพ่อมาได้ เดฟดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาเอนหลังพิงพนักมองดูท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง"พี่เดฟ... พี่โอเคไหม ที่มาเจอพ่อกับแม่กะทันหันแบบนี้อะ" อิงฟ้าเอ่ยถามพลางลอบมองใบหน้าคมเข้ม"ก็... ตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าเคี้ยวข้าวเลยแหละ แต่พ่อวัดท่านใจดีกว่าที่พี่คิดอีกนะอิง" แววตาของเขาดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่กับเธอสองคน"เอ้ะ….อิงหูไม่ได้ฝาดใช่ปะ พี่แทนตัวเองว่าพี่…""ไม่ฝาด…จะเปลี่ยนคำพูดไม่ได้เลยหรอ""ใครบอกไม่ได้ละ อิงแค่ไม่ชินอะ เรียกแบบเดิมดีกว่า""เอ้า…พอกูจะหวานหน่อยก็มาพูดงี้""ก็ได้วะ กะดากปากเหมือนกัน"ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันเพลินๆ แม่พับ ก็เดินออกมาจากในบ้าน เธอหยุดยืนอยู่ที่ชานเรือน มองดูเด็กสองคนที่นั่งคุยกันด้วยสายตาที่ยังคงนิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความครุ่นคิด"อิงฟ้า..." เสียงแม่พับเรียกทำให้ทั้งคู่รีบผละออกจากกันเล็กน้อยและหันไปมอง"คะแม่?""ยายอาการดีขึ้นมากแล้วนะ หมอก็

แสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างห้องนอน กระทบลงบนร่างของคนสองคนที่ยังคงนอนตะแคงกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เดฟลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน แต่ความอุ่นซ่านที่ปะทะอกแกร่งกลับทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาเขามองใบหน้าหวานของอิงฟ้าที่ยังหลับพริ้ม ริมฝีปากบางบวมเจ่อนิด ๆ จากบทรักที่เร่าร้อนในเมื่อคืน ความหมั่นเขี้ยวคนในอ้อมกอดทำให้คนตัวโตอดไม่ได้ที่จะโน้มหน้าลงไปกดจมูกโด่งเข้ากับแก้มใสแรง ๆฟอด!"อื้อ..." อิงฟ้าหงุดหงิดเบา ๆ ที่โดนกวนแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาเดฟยิ่งได้ใจไปใหญ่ เขาหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ ซ้ายทีขวาทีจนเกิดเสียงดังฟอดใหญ่สลับไปมา มือหนาลูบไล้เอวบางใต้ผ้าห่มอย่างแสนรัก จนในที่สุดคนตัวเล็กก็ทนไม่ไหว ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาสบตากับเขาในระยะประชิด"ตื่นแล้วเหรอตัวแสบ..." พลางใช้นิ้วเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออก แววตาที่เคยเฉยชา บัดนี้กลับดูอ่อนโยนขึ้นจนอิงฟ้าหัวใจเต้นผิดจังหวะคนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เพิ่งมอบความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่สุดให้เธอเมื่อคืน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่อิงฟ้าจะรวบรวมความ

เดฟมองร่างบางที่นอนหอบหายใจจนตัวโยนด้วยสายตาพึงใจ เขาใช้มือปาดน้ำหวานที่เปรอะอยู่ตามมุมปากตัวเองออกด้วยสายตาพราวระยับ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นหยดน้ำใสๆ สะท้อนวาววับ เขาค่อยๆ ส่งนิ้วเรียวยาวเข้าปากแล้วดูดเม้มเสียงดัง จ๊วบ…!ราวกับกำลังละเลงชิมของหวานรสเลิศ ลิ้นร้อนตวัดเลียวนไปมาจนนิ้วสะอาดสะอ้าน ก่อนจะถอนออกมาแล้วพึมพำเสียงพร่า"หวาน... น้ำมึงหวานติดลิ้นกูเลย"คำพูดที่ตรงไปตรงมาบวกกับท่าทางดิบเถื่อนนั้น ทำให้อิงฟ้าที่นอนระทวยอยู่บนเตียงถึงกับหน้าร้อนผ่าว แดงลามไปจนถึงใบหูและลำคอ เธอรีบคว้าหมอนข้างมากอดบังร่างเปลือยเปล่าไว้ด้วยความขัดเขิน"พี่เดฟ ไอ้คนโรคจิต! ใครเขาทำแบบนั้นกันเล่า" อิงฟ้าตวาดกลับ พยายามจะทำหน้าดุใส่แต่ดวงตาที่ฉ่ำปรือและริมฝีปากที่บวมเจ่อกลับทำให้เธอดูเซ็กซี่จนน่ารังแกยิ่งกว่าเดิม"โรคจิตเหรอ? หึ..." เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคนเมาดูมีเสน่ห์"ถ้าโรคจิตแล้วได้กินของอร่อยแบบนี้ กูยอมเป็นโรคจิตให้มึงด่าทั้งคืนเลยก็ได้"เขาขยับตัวเข้าหาเธออีกครั้ง แขนแกร่งพาดทับลงบนเอวบาง ค่อยๆ ดึงรั้งคนตัวเล็กที่พยายามจะมุดหนีให้กลับเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งที่ยังชุ่มไปด้วยเหงื่อ"พี