ตอนที่ 11 ซ่อมให้หน่อย

"โอ๊ย... หัวกู ปวดแทบจะระเบิดเลย ฮื้อออ"

มือเรียวคลำหาทางลุกจากเตียงในห้องนอนแอร์เย็นฉ่ำ สภาพเธอตอนนี้คือผมเผ้ายุ่งเหยิง ความทรงจำสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัวคือ... นั่งจิบเบียร์กับยัยพลอย แล้วก็... แล้วก็อะไรวะ?

"เห้อ ทำไมจำไม่ได้เลย! เมื่อคืนกูทำอะไรลงไปบ้างวะเนี่ย" 

เธอเด้งตัวลุกขึ้น ภาพตัดไปตัดมา เห็นภาพตัวเองเดินโซเซไปที่ไหนสักที่หนึ่ง

"พี่เดฟ! ใช่ เมื่อคืนพี่เดฟกลับมานี่นา"

อิงฟ้ารีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาเพื่อดึงสติ เธอจำได้รางๆ ว่าตัวเองพยายามจะปล้ำเดฟ แต่อาการปวดหัวจี๊ดๆ มันทำให้นึกไม่ออกว่าบทสรุปคือได้กินหรือ โดนถีบกันแน่

@เวลา 09:00 นาฬิกา

อิงฟ้าในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดา  กึ่งวิ่งกึ่งเดินข้ามถนนลูกรังไปหาเดฟที่กำลังนั่งเช็ดจอบเช็ดเสียมอยู่บนแคร่หน้าบ้าน

"พี่เดฟ! พี่... เมื่อคืนอิงเมามากเลยอ่ะ พี่พาอิงมาส่งบ้านเหรอ?" 

อิงฟ้าพยายามส่งยิ้มหวานประจบ หวังจะเช็กเรตติ้งว่าเมื่อคืนเธอได้เสียเชิงอะไรไปบ้าง

เดฟชะงักมือที่กำลังเช็ดจอบ เขาปรายตาคมกริบมองเธอแวบเดียว แววตานั้นนิ่งสนิทและเย็นชากว่าทุกครั้งที่เคยเจอ เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับเก็บของใส่ย่ามแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปข้างนอก

"พี่เดฟ อิงคุยด้วยนะ ทำไมเงียบอะ อิงทำอะไรผิดเปล่า?" 

คนตัวเล็กเดินตามไปดักหน้า 

"หรือว่าเมื่อคืนอิงเมาแล้วไปอ้วกใส่พี่เหรอ? อิงขอโทษนะพี่"

"หลีกไปอิงฟ้า กูจะไปทำงาน" 

เสียงทุ้มต่ำพูดรอดไรฟัน เขาไม่แม้แต่จะสบตาเธอ แถมยังเดินเบี่ยงตัวหนีราวกับเธอเป็นตัวนำเชื้อโรคอีก

"พี่เดฟ! พี่เป็นอะไรเนี่ย พูดกับอิงสักคำมันจะตายไหม!" 

อิงฟ้าตะโกนไล่หลังอย่างสุดทน แต่เดฟกลับสตาร์ทมอเตอร์ไซค์เก่าๆ แล้วบิดหนีทิ้งควันเขม่าดำใส่หน้าเธอเต็มๆ

อิงฟ้าเดินคอตก กลับมานั่งแหม่ะอยู่ที่ระเบียงบ้านของตัวเอง ใบหน้าสวยบูดบึ้งด้วยความงุนงงและน้อยใจ เธอไม่เคยโดนใครเมินใส่ขนาดนี้มาก่อน ยิ่งคนที่เธอแอบมีใจให้ทำแบบนี้ มันยิ่งเจ็บแปลบในอก

"ยาย... พี่เดฟเขาเป็นอะไรไม่รู้อะอิงเข้าไปทัก เขาก็ทำเหมือนคนไม่รู้จักกันเลย" 

อิงฟ้าถามยายที่กำลังนั่งตำหมากอยู่ข้างๆ

ยายถอนหายใจยาว วางสากหินลงแล้วหันมามองหลานสาว 

"มันเจียมตัวน่ะอิง... แล้วอีกอย่าง เมื่อคืนเองก็คงไปทำเรื่องแสบๆ ไว้ล่ะสิ มันถึงได้ไม่กล้ามองหน้าเอง"

"อิงก็แค่เมา... แต่ยาย อิงอยากรู้จริงๆ ว่ะ พี่เดฟเขาไปติดคุกเรื่องอะไรกันแน่ ยายแล่มก็บอกว่าค้ายา แต่คนอย่างพี่เดฟเนี่ยนะจะค้ายา อิงเห็นพี่แกขยันแบกปูนหลังแทบหักขนาดนี้"

ยายเข็มมองซ้ายมองขวา ก่อนจะกวักมือเรียกอิงฟ้าเข้ามาใกล้ๆ 

"ฟังนะอิง... เจ้าเดฟมันไม่ได้ค้ายาหรอก แต่มันเป็นแพะรับบาป"

"แพะ หมายความว่าไงยาย?"

"เมื่อห้าปีก่อน เจ้าเดฟมันทำงานเป็นคนขับรถให้ เสี่ยชัย ผู้มีอิทธิพลในจังหวัดเรานี่แหละ" 

ยายเล่าเสียงเบา 

"วันนั้นตำรวจบุกค้นรถเสี่ยชัย เจอยาเสพติดล็อตใหญ่ซุกอยู่ในยางอะไหล่ ไอ้เสี่ยชัยกับพวกเพื่อนชั่วๆ ของมันข่มขู่เจ้าเดฟ บอกว่าถ้าไม่รับสารภาพแทน มันจะฆ่ายายมัน... ก็คือยายของเจ้าเดฟที่นอนป่วยอยู่นั่นแหละ"

"โอ้โห! เลวขนาดนั้นเลยเหรอวะ" 

"เออ... เดฟมันรักยายมันมาก มันเลยต้องยอมรับสารภาพว่าเป็นคนขนเองคนเดียว พอเข้าคุกไปได้ปีเดียว ยายมันก็ตรอมใจตายเพราะความเสียใจ ส่วนไอ้เสี่ยชัยนั่นเหรอ... รวยเอาๆ มีหน้ามีตาในสังคมเหมือนเดิม" 

"เลข 94 บนคอมันน่ะ คือเลขประทับตราตอนมันอยู่ในเรือนจำ มันสักไว้เตือนใจตัวเองว่าความยุติธรรมมันไม่มีจริงสำหรับคนจน"

อิงฟ้านิ่งอึ้งไป ความจุกแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ภาพชายหนุ่มที่แบกถังปูนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน รอยสักที่ดูน่ากลัว แท้จริงแล้วมันคือแผลเป็นจากความอัปยศที่เขาไม่ได้ก่อ

"พี่เดฟ..."

"พอมันออกมา มันเลยไม่เชื่อใจใคร ไม่ยากยุ่งกับใคร เพราะกลัวจะพาคนอื่นไปเดือดร้อน โดยเฉพาะคนอย่างเองอิงฟ้า... เองมันสว่างไสวเกินไปสำหรับโลกมืดๆ ของมัน"

อิงฟ้ากำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสารและโกรธแค้นแทนเขา 

"อิงเข้าใจแล้วยาย... ที่เขาหลบหน้าอิง เพราะเขาไม่อยากให้คนอย่างอิงมาเกลือกกลั้วกับคนมีคดีติดตัวใช่ไหม?"

เธอมองออกไปทางบ้านไม้หลังเก่าที่ดูเงียบเหงา ความรู้สึกหงุดหงิดตอนแรกหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่แรงกล้ากว่าเดิม

"... เดี๋ยวอิงจะช่วยพี่เปิดโปงหาความจริงเอง ต้องหาหลักฐานให้ได้ ไอ้เสี่ยชัย ไอ้พวกเพื่อนเลว... "

อิงฟ้านั่งรออยู่บนระเบียงบ้าน สายตามองจ้องไปยังทางเข้าหมู่บ้านไม่วางตา ความจริงจากปากยายเรื่อง แพะรับบาป มันทำให้เธอความสงสารและอยากจะตบกบาลไอ้เสี่ยชัยนั่นให้ทิ่มดิน แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอต้องจัดการคนที่ขี้เกรงใจที่เอาแต่หลบหน้าเธอให้ได้ก่อน

"เจียมตัวเหรอพี่เดฟ เจียมตัวบ้านป้าพี่ดิ คนอย่างอิงฟ้าถ้าบอกว่าไม่ถือ พี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาถือแทนอิง"

สองทุ่มตรง เสียงรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าบิดมาจอดหน้าบ้านไม้ อิงฟ้ารีบดีดตัวลุกขึ้นทันที แต่รอบนี้เธอมีสติครบถ้วน ไม่ได้เมาจนเดินเซเหมือนเมื่อคืน เธอเดินข้ามถนนลูกรังไปหาเดฟที่กำลังจะเดินเข้าบ้านพัก

"พี่เดฟ... คุยกันหน่อยสิ" 

เดฟชะงักฝีเท้า เขาไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ

 "กูเหนื่อย จะนอน มีอะไรไว้วันหลัง"

"แต่วันนี้อิงมีงานจะจ้างพี่!" 

เธอขยับมาดักข้างหน้า 

"พรุ่งนี้ไม่ต้องไปรับงานที่ไหนทั้งนั้น อิงจ้างพี่วันละสองพันเลย มาดูท่อน้ำก๊อกน้ำที่บ้านให้หน่อย มันเสีย น้ำไม่ไหล อิงจะอาบน้ำไม่ได้อยู่แล้วเนี่ย"

เดฟขมวดคิ้วยุ่ง แววตาที่เย็นชามองหน้าอิงฟ้าอย่างจับผิด 

"บ้านสร้างใหม่เนี่ยนะก๊อกน้ำจะเสีย ช่างที่มาทำมันกากขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

"อ้าว! ของมันก็พังกันได้ไหมล่ะพี่ พี่เป็นช่างพี่ก็มาดูให้สิ หรือจะปล่อยให้อิงกับยายเนื้อตัวมอมแมมอาบน้ำไม่ได้ไปทั้งอาทิตย์ พี่ใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?" 

คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยบีบน้ำตานิดๆ พลางแอบยิ้มสะใจในใจ เพราะจริงๆ แล้วเธอเพิ่งจะไปหมุนวาล์วน้ำหลัก ปิดตายเองกับมือเมื่อห้านาทีก่อน แถมเอาคีมไปบิดหัวก๊อกจนมันฝืดไปหมด

เดฟถอนหายใจยาว สายตาเลื่อนลงมองหน้าอกอิ่มที่กระเพื่อมเบาๆ ของอิงฟ้าก่อนจะรีบเบื่อนหนีเหมือนเห็นผี

"เออ... พรุ่งนี้เช้าจะเข้าไปดูให้ แต่ทำเสร็จกูจะกลับทันที ไม่ต้องมาชวนกินข้าว ไม่ต้องมาคุยเล่น"

"โอเคค่ะ! ตกลงตามนี้"

อิงฟ้าฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียบสวย

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

เอิ่มมมม….ยัยน้องนี่โคตรแสบ พังของในบ้าตเพื่อให้อิพี่มันไปซ่อมจะได้อยู่ใกล้ๆ555

อิพี่มันก็ใจแข็งจัง ยัยน้องอ่อยหลายรอบละนะ555🫣

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️