Kabanata 6

Walang ibang mapagbalingang galit si Laura Navarro, ang ina ni Amara, kaya hindi maiwasang bumalik ng kanyang isip sa nakaraan.

“Ano ba ang ginagawa mo?” asik niya. “Kasalanan ito ng bastos na Zenny Valderama na ’yon—’yang kabit ng Papa mo na ‘yan! Ilang taon tayong pinaglaruan ng mag-inang ’yan—sa tingin mo ba hahayaan ko na pati ikaw ay hindi man lang lumaban?”

Napapikit sa sakit si Amara. “Ma, tanggap ko na. Wala akong alindog o kakayahan gaya niya. Please, huwag niyo na akong pilitin.”

Ang sampal na ibinigay ni Laura ay hindi ganoon kalakas—dahil kakatapos lang nito sa operasyon—pero malinaw ang pait sa likod niyon. Hindi lang talaga nito masikmurang makitang nagdurusa ang anak.

Noon, napakabuti ni Lucien kay Amara. Maging ang mga underwear nito ay nilalabhan niya nang kamay tuwing may period ito, sa takot na baka malamigan ang katawan ng dalaga.

Kaya paano nauwi sa ganito ang lahat?

“Dahil ba wala pa kayong anak?” pagpilit ni Laura. “Maybe he’ll settle down once you have a baby.”

Hindi napigilan ni Amara ang sumagot, “Pero nagka-anak din naman kayo ni Papa—at nagtaksil pa rin si Papa, ’di ba?”

Natigilan si Laura. Pagkatapos, bigla itong inatake ng matinding pag-ubo. Sa gulat, dali-dali siyang inalalayan ni Amara. “Ma, huwag kayong mag-isip nang masama! Sige na, pangako. Hindi na ako makikipaghiwalay. Susubukan kong ayusin ang lahat.”

Matagal bago kumalma ang paghinga ni Laura at bumalik ang kulay ng kanyang mukha. 

Namayani ang katahimikan sa loob ng silid.

Sa kagustuhang pagaanin ang tensyon, kinuha ni Amara ang prutas para hugasan—ngunit saktong bumukas ang pinto ng ward. Isang lalaking nasa gitnang edad na may medyo madilim na balat ang pumasok, hila ang isang batang lalaki na nasa lima o anim na taong gulang.

“Mama!”

Tumakbo ang bata sa gilid ng kama ni Laura, dahilan upang bahagyang masagi at mapausog si Amara. Ang lalaki naman ay ngumiti habang inilalapag ang dala niyang lunch box at prutas. Siya ang kasalukuyang kinakasama ni Laura, si Adam.

“Uncle Adam,” magalang na bati ni Amara.

Ngumiti nang mainit si Adam. “Amara, nandito ka rin pala—sakto. Sabay-sabay na tayong kumain. Paborito ng mama mo ang sweet-and-sour fish, kaya nagluto ako ng malaki kaninang umaga. Very fresh ’yan.”

Binuksan niya ang simpleng lunchbox. Umusok ang bagong luto at maayos na pagkakaayos na isda at ilang side dishes. Tumango si Amara at kumuha ng maliit na mangkok, bagaman nag-aalinlangan siya kung saan uupo. Sa huli, nanatili siyang nakatayo nang tahimik sa paanan ng kama para hindi makasagabal.

Tatlong mangkok lang ang dala ni Adam. Ibinigay niya ang sarili niyang mangkok kay Amara at nakisalo na lang sa anak na si Drake. Maingat niyang hinimay ang pinakamalambot na bahagi ng isda para kay Laura, habang pinipilit itong kumain habang mainit pa.

Pinanood ni Amara ang kanyang ina habang marahang pinupunasan ang butil ng kanin sa labi ng bata—isang pamilyar na haplos na dati ay sa kanya lang. Ngayon, ibinigay na ito sa iba.

Nagkwentuhan si Adam tungkol sa mga pang-araw-araw na bagay—napakain na ang pusa, naayos na ang ilaw sa pasilyo, at nakabili siya ng murang kawali sa palengke. Silang tatlo ay tila bumubuo ng isang mainit at natural na litrato ng pamilya. Nakayuko lang si Amara habang kumakain, hindi makasali sa usapan.

Biglang inilabas ni Drake ang isang drawing mula sa bag, nagniningning ang mga mata. “Mama, sabi ni Papa dalhin ko raw ’to para makita niyo. Hindi po ako makulit sa school!”

Ngumiti si Laura. “Very good—ang ganda ng gawa mo.”

Mabilis na sulyap ang ginawa ni Amara sa drawing. Tatlong maliliit na pigura na gawa sa makukulay na papel—magkakahawak-kamay sa isang parke. Isang pamilya. Biglang nanikip ang kanyang dibdib sa sakit. Naalala niya noong bata siya, gumuhit din siya ng ganoon—isang picnic kasama ang kanyang mga magulang. Hanggang sa lumabas ang katotohanan. 

Pagkatapos malaman ang tungkol sa kabit at anak sa labas ng kanyang ama, maging ang abo nito ay mismong si Laura ang nag-flush sa toilet.

Maya-maya, natapos nang kumain si Drake at sumingit sa gitna ng kanyang mga magulang para manood ng cartoons sa tablet, tumatawa nang masaya. Mabilis na tinapos ni Amara ang pagkain, hindi na naglakas-loob na tumingin pa muli, sa takot na baka masira niya ang magandang mood.

Pagkakain, siya na ang nagboluntaryong maghugas ng mga pinagkainan. Habang dumadaan sa nurses’ station, nakarinig siya ng mga bulong-bulungan tungkol sa kanila ni Lucien. Hindi na kataka-taka. Binanggit niya ang tungkol sa divorce sa labas ng emergency room kanina, kaya tiyak na kumalat na ang balita, na siya ring naisip niya kung bakit nalaman agad ng kanyang ina.

Pagkahugas, bumalik siya sa ward—pero huminto siya sa labas ng pinto. Mula sa salamin, dinig niya ang masayang tawanan. Ang kanyang ina, bagaman matanda na at may mga kulubot, ay mukhang nagniningning kasama si Adam at ang bata. Ang ganoong kaligayahan… ay hindi na para sa kanya.

Nanatiling nakatayo si Amara sa pasilyo, puno ng pangungulila. Pero sa huli, hindi na siya pumasok. Iniabot na lang niya ang mga malinis na gamit sa nars at sinabing kailangan na niyang umalis. Alam niya na sa bagong buhay ng kanyang ina, siya rin ay naging hindi na kailangan.

Pagkalabas ng ospital, natigilan si Amara, tila nasa gitna ng isang bakanteng mundo na walang mapuntahan. Pagkatapos ay nagpakawala siya ng isang mahinang tawa sa sarili.

Napaka-dramatiko. Una sa lahat, kailangan niyang makahanap ng matutuluyan. 

Hindi siya mapili sa gamit kaya nag-check-in siya sa isang simpleng hotel. Sa front desk, bumili siya ng flavored juice in bottle. Habang naghihintay, binuksan niya ang kanyang telepono. Nag-reply na ang dati niyang tutor. Nang malaman na plano niyang mag-ulit ng exams, agad itong nagpadala ng mga materials at rinireserba siya ng slot.

Malaki ang pasasalamat ni Amara. Pero nang makita ang halaga ng fees, natigilan siya at kinalkula ang natitirang ipon. Pagkatapos magbayad, nagpadala rin siya ng pera sa kanyang ina—baka kasi wala na siyang oras na alagaan ito sa susunod. Ang natirang balanse sa kanyang account ay hindi na gaanong marami. Pagkatapos ibawas ang upa, pagkain, at ang pang-araw-araw niyang gamot sa sikmura, hindi na ito tatagal ng ilang buwan.

Kailangan niyang makahanap ng trabaho—part-time habang nag-aaral. Maya-maya, nagpadala ang kanyang senior ng detailed class schedule. Puno ito. Marami na siyang nahulugang lessons kaya kailangang-kailangan niyang pumasok. Sa trabaho naman… baka makahanap siya sa gabi.

Matapos maayos ang lahat, nakahinga rin siya nang malalim. Doon lang niya napagtanto na hindi na malabig ang binili niyang flavored juice in bottle. May huli pa siyang kailangang gawin ngayong araw—ang divorce papers.

Ginawa niya ang agreement, kasama ang lahat ng kondisyong binanggit ni Lucien, at ipinadala ito sa email nito para masuri. Ngayon… pwede na siyang uminop nang payapa.

Habang dumadaosdos ang iniinom sa kanyang lalamunan, dahan-dahang narelaks ang kanyang katawan. Walang anuman siyang nag-scroll sa mga short videos. Sa kalagitnaan, may lumitaw na notification—

New update about someone you frequently view.

Sa loob ng maraming taon, bukod sa alam niyang uuwi ito sa gabi, wala nang alam si Amara kung saan pumupunta o anong ginagawa ni Lucien. Pero maimpluwensya ang pamilya Del Castillo. Madalas lumabas ang balita tungkol sa kanya sa media.

Pinindot niya ito. Isang ulat ang lumitaw:

“Lysandra Quinn Valderama, ang sumisikat na star sa short drama production, ay nagbalik na sa bansa. Ang genius surgeon doctor ng pamilya Del Castillo ay personal na sumundo sa kanya sa airport. Nakitang sweet ang dalawa. Bilang dating magkarelasyon, pinaghihinalaang nagkabalikan na sila…”

Naramdaman ni Amara ang matalim na kirot sa kanyang dibdib. Pero sa pagkakataong ito, hindi niya ito iniwasan. Hinayaan niyang masaktan siya. Tutal, ilang taon din silang nagmahalan. 

Mabuti nang maghiwalay nang malinis. Mula ngayon… kailangan na niyang matutunang mahalin ang sarili.

Pinatay niya ang kanyang telepono at tinapos ang pagkain, sabay lunok ng dalawang tableta para sa lagnat at sipon. Pero nang magdilim ang screen, may isang linyang nanatiling malinaw sa kanyang isip…

‘6 days until the scheduled procedure.’