LOGINHindi niya kailanman mapatatahimik ang mga bulong ng lahat.Eksaktong may pumasok sa pribadong dining room.Nag-angat ng tingin si Amara—at napatigas.Naghahanda pa si Luna na ipagpatuloy ang kaniyang kuwento nang ang mga salita ay natuyo sa kaniyang lalamunan.Sa sandaling makita niya kung sino ang pumasok, bigla siyang napatayoIsang matangkad na lalaki ang nakatayo sa pasukan, nakasuot ng light-colored suit na may eleganteng ngiti.“I hope everyone’s enjoying dinner.”“President Aragon!”Agad siyang binati ni Luna.Mabilis namang sumunod ang iba.Saka lamang naalala ni Amara na nabanggit na ang hotel na ito ay pagmamay-ari ng pamilya Aragon.Humakbang si Manager William nang pasulong na may mga magalang na salita ng pasasalamat.Ngumiti nang mainit si Theo.“You’ve all worked hard sa mga nakaraang linggo.”“Alam ko na naging busy ang lahat at halos walang oras para magpahinga.”“Hang in there a little longer.”“Kapag natapos ang project na ito, ako mismo ang mag-a-approve ng ilang
Sandaling natigilan si Amara matapos marinig ang balita.Hindi ba’t magkasama sina Lucien at Lysandra kagabi? Paano ito nagtamo ng pinsala?O... baka naman naging masyado silang abala sa isa’t isa kaya may nangyaring hindi maganda pagkatapos niyon?Ipinid niya ang mapait na isiping iyon.“Kung nasaktan siya, nasa ospital naman na siya, hindi ba?” walang emosyong sagot niya. “He can see a doctor there. Tsaka, may driver naman siya. I’m busy right now.”Bago pa man makapagsalita si Ethan ng isa pang salita, tinapos na ni Amara ang tawag.Sa loob ng examination room, tahimik na nakaupo si Lucien.Ang kaniyang pantalon ay may mga mantsa ng natuyong putik, ang isang manggas ay napunit, at may mga hibla pa ng tuyong damo na nakasabit sa kaniyang buhok.Matapos babaan ng telepono, bumalik si Ethan na halatang naiilang.Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Lucien habang kinukutya ang sarili.“Why did you even call her? As if she cares kung mabuhay man ako o mamatay.”Naramdaman ni Ethan n
Palaging pinaniniwalaan ni Lucien na nagawa niya ang lahat ng tungkulin ng isang asawa.Inaalagaan niya ang kalusugan ni Amara, pinangangalagaan ang pamilya nito, binibigyan ito ng komportableng buhay, at umuuwi siya sa tamang oras araw-araw.Nagawa niya na ang lahat ng bagay na maaari niyang maisip.Kaya ano pa ba ang posibleng gustuhin nito?Ganito ba talaga kahirap i-satisfy ang mga babae?Eksakto nang simulan ni Lucien ang kotse at naghanda nang umalis, muling tumunog ang kaniyang telepono.Ang Assistant na si Ethan ang tumatawag.“Hello?”“Dr. Del Castillo, we just received an emergency notice. May malaking traffic accident sa Riverside Highway. Bumagsak ang isang bahagi ng kalsada, at may bus na nahulog sa sinkhole. Several victims are trapped. Ang ospital ay humihingi ng additional volunteers to assist at the scene. Dr. Bonifacio has already left.”Agad na tumigas ang ekspresyon ni Lucien.“Ipadala mo sa akin ang exact location. I’m on my way.”“Keyan is here too...” ibinaba ni
Ang boses ni Lucien ay kasing lamig at kasing talas ng yelo.Nangangatog sa galit si Amara. Sa sandaling iyon, ang lalaking nakatayo sa kaniyang harapan ay tila walang kaibahan sa isang ul*l na aso.“Anong kalokohan ang sinasabi mo? Babae ang kaibigan ko!”Mas matangkad nang husto sa kaniya si Lucien. Kahit gaano pa pilitin ni Amara na abutin ito, hindi niya makuha ang kaniyang telepono pabalik.Hawak ang telepono sa isang kamay, ipinalupot nito ang isa pang bisig sa kaniyang baywang at walang kahirap-hirap siyang inihagis sa sofa.Ang biglaang pagkilos ay nagpaduwal at nagpahilo kay Amara.Bago pa siya makabawi, nadaganan at naipit na siya nito sa ilalim.Sa pagkakataong ito, hindi siya makawala.Hindi pinansin ang kaniyang pagpupumiglas, idiniin siya ni Lucien sa mga unan at agad na nag-initiate ng isang video call.Namula ang mga mata ni Amara sa matinding pagkabalisa.“Bakit mo ba siya idadamay dito?”Sinalubong ni Lucien ang kaniyang lumuluhang titig, ngunit ang galit sa mga mata
Halos isubsob na ni Luna ang mga larawan sa mismong mukha ni Amara. Kahit pa gustuhin niyang iwasan ang mga ito, hindi niya magawa.Sa loob ng banquet hall, isang cake na may mga nagniningning na birthday candles ang nagbibigay ng mainit na liwanag sa dalawang pigurang nakatayo nang magkalapit.Ang tailored suit ay nagbibigay-diin sa malapad na balikat at makisig na pangangatawan ng lalaki, na nagpapamukha sa kaniya na guwapo at kagalang-galang. Bahagyang nakakurba ang kaniyang mga mata habang nakayuko ang kaniyang ulo, na tila ba may ibinubulong sa babaeng nasa kaniyang tabi.Ang kamay ni Lysandra ay magaan na nakapatong sa ibabaw ng kamay nito habang sabay nilang hawak ang silver cake knife.Eksaktong nakuha ng isang reporter ang perpektong sandaling iyon.Sa parehong oras na iyon, malamang na nakakulong si Amara sa restroom kasama ang isang ahas.Isang matalas na sakit ang gumuhit sa kaniyang dibdib.Anim na taon silang nag-date ni Lucien bago sila nagpakasal, ngunit mahigit sampun
Kumunot ang noo ni Lucien sa malupit na paghatol ng kaniyang guro at likas na ipinagtanggol ang kaniyang sarili.“Paano naman ako naging walang puso?” balik niyang tanong. “Haven’t I treated her well? Wala kayong ideya kung ano ang ginawa niya kagabi!”Malamig na nasingasing si Professor Jose. Kung nagkataong magkaharap sila sa halip na nag-uusap sa selpon, baka kanina niya pa hinila sa tainga si Lucien upang sermunan ito nang maayos.“Kung may natitira ka pang kahit katiting na konsensya, then take good care of her. Huwag mo itong kalilimutan na ikaw ang dahilan kung bakit siya nagbago nang ganiyan. Kahit hindi kayo kasal, you would still have a responsibility na alagaan siya sa natitirang bahagi ng kaniyang buhay.”Beep. Beep.Naputol ang tawag.Inihagis ni Lucien ang kaniyang selpon sa isang tabi at hinilot ang kaniyang sentido. Isang banayad na sakit ng ulo ang nagsisimula nang mabuo.Noong gabing iyon, bumalik siya sa kaniyang silid, ngunit tumangging dumating ang antok. Nanatili
Isang biglang isip ang kumislap sa isipan ni Amara—dinala rin kaya ni Lucien si Lysandra sa noodle shop na iyon? Ang kainan na minsan niyang ipinakita rito?Ang alaala na dating nagpapainit sa kaniyang puso ay naramdaman niya ngayon bilang isang tahimik na pang-uuyam.Agad na nawalan siya ng gana,
Kumikislap ang mga ilaw ng teatro na parang mga nagkalat na bituin.Sa gitna ng unahang hanay, nakaupo si Lucien sa tabi ni Lysandra, pinapanood ang mga mananayaw sa entablado na umiikot, tumatalon, at sumasayaw sa ilalim ng musika.Napakayumi at nakakabighani ng pagtatanghal.Gayunpaman, ang kaniy
Nang bumalik si Amara mula sa banyo kanina, napansin na niya si Lucien sa loob ng private room.Orihinal na intensyon niya na maglakad lampas doon nang tahimik nang hindi ito inaabala.Ngunit sa sandaling marinig niya ang mga salitang iyon—nang marinig niya kung paano nito naging walang-halaga ang
Ngunit nang bumukas ang pinto, ang taong nasa loob ay hindi si Amara.Ito ay si Lysandra.“Ikaw pala.”Ang pagkabigo sa kaniyang tono ay hindi maitatago.Bahagyang tumigas ang ngiti ni Lysandra. “Aside from me, sino pa ba ang makakaalam ng password dito?”Ang password ng lounge ay ang petsa kung ka







