My Husband is a Babymaker: Bound by Contract Torn by Heart

“Dalawampung milyon. Kulang pa ba iyon?”

Bumigat ang katahimikan sa loob ng malawak na sala.

Tila naging mas malamig ang hanging dumadaloy mula sa mamahaling air conditioner habang nakatitig si Ramil sa makapal na sobre na nakapatong sa mesa sa harapan niya.

Hindi niya agad ito ginalaw.

Hindi rin siya agad nagsalita.

Sa loob ng mahigit sampung taon bilang kasambahay, marami na siyang nakita at naranasang kakaiba mula sa iba't ibang amo. Ngunit ang pag-uusap na ito ang marahil pinakanakagugulat sa lahat.

Dahan-dahan siyang lumunok.

“Sir...”

Bahagyang namamaos ang kanyang tinig.

“Hindi ko po alam kung ano ang sasabihin.”

Sa kabilang panig ng mesa ay nakaupo si Frank.

Nakasandal ang lalaki sa sofa habang mahigpit na magkahawak ang mga kamay. Sa unang tingin ay kalmado ito, ngunit kung pagmamasdang mabuti, makikita ang tensyon sa kanyang mga mata.

Parang isang taong matagal nang nakikipaglaban sa isang laban na alam niyang unti-unti na siyang natatalo.

Sa tabi niya ay nakaupo si Vina.

Eleganteng babae.

Maganda.

Matalino.

At ipinanganak na tila nasa kanya na ang lahat ng maaaring hangarin ng isang tao.

Ngunit sa mga sandaling iyon, hindi iyon makikita sa kanyang mukha.

Ang makikita lamang ay pagod.

Pag-aalinlangan.

At isang uri ng lungkot na matagal nang kinikimkim.

“Ramil,” mahinahong sabi ni Frank.

“I'm asking this because I trust you.”

Napayuko si Ramil.

Mas lalo lamang bumigat ang pakiramdam niya.

Sa loob ng maraming taon, itinuring siya ng mag-asawa nang maayos. Hindi siya kailanman minata dahil sa kanyang estado sa buhay.

Kaya naman lalo siyang nahirapang tanggapin ang alok na inilalatag ngayon sa kanyang harapan.

“Sir,” muli niyang sabi.

“Hindi po ba masyadong mabigat ang hinihingi ninyo sa akin?”

Napatingin siya kay Vina.

Agad din siyang umiwas ng tingin.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa hiya.

Sa kanyang paningin, si Vina ay parang isang taong hindi niya dapat tinitingnan nang matagal.

Napakataas nito para sa isang katulad niyang simpleng lalaki.

Isang babae mula sa mayamang pamilya.

Isang babaeng palaging maayos manamit.

Isang babaeng tila nababagay lamang sa mga taong may mataas na pinag-aralan at malaking pangalan sa lipunan.

Samantalang siya?

Isang lalaking galing sa probinsya.

Isang ama ng tatlong anak.

At isang kasambahay.

“Hindi ko po maintindihan,” patuloy niya.

“Si Ma'am Vina ay asawa ninyo. Paano ninyo nagagawang humantong sa ganitong desisyon?”

Napapikit si Frank.

Parang isang tanong na matagal na rin niyang itinatanong sa sarili.

Kung may iba lamang sana siyang pagpipilian.

Kung hindi lamang sana nangyari ang aksidenteng iyon dalawang taon na ang nakalipas.

Kung hindi lamang sana unti-unting lumalaki ang presyon mula sa magkabilang pamilya.

Marahil hindi sila hahantong sa puntong ito.

“Because I don't have a choice anymore,” mahina niyang sagot.

“I've already exhausted every possible option.”

Tumigas ang panga niya.

“Hindi mo alam kung gaano kahirap para sa akin na amining hindi ko na kayang ibigay kay Vina ang bagay na matagal na naming pinapangarap.”

Natahimik ang buong sala.

Maging si Vina ay hindi agad nakapagsalita.

Ang totoo, siya man ay nahihirapan.

Mahal niya si Frank.

Mahal na mahal.

At iyon ang dahilan kung bakit lalo siyang nasasaktan.

Nakikita niya kung paano nito sinisisi ang sarili gabi-gabi.

Kung paano ito palihim na umiiyak kapag iniisip na wala itong maibibigay na tagapagmana sa pamilyang umaasa rito.

Kung paano nito pilit pinapanatili ang matatag na mukha sa harap ng lahat.

Ngunit kapag silang dalawa na lamang ang magkasama, doon niya nakikita ang tunay na sugat ng kanyang asawa.

“Mas...”

Mahina ang kanyang boses.

“Hindi pa huli para umatras.”

Napangiti si Frank.

Ngunit walang saya sa ngiting iyon.

“Kung aatras tayo ngayon, ano ang susunod?”

“Another year?”

“Another five years?”

“Another disappointment?”

Napalunok si Vina.

Wala siyang maisagot.

Dahil alam niyang tama ang sinasabi nito.

At iyon ang pinakamasakit.

Muling bumaling si Rangga kay Ramli.

“Alam kong mabigat ito.”

“Alam kong hindi ito normal.”

“Pero naniniwala akong ikaw lang ang taong mapagkakatiwalaan ko.”

Naramdaman ni Ramli ang kakaibang bigat sa dibdib.

Hindi siya sanay na pinagkakatiwalaan ng mga tao ng ganoong kalaking bagay.

Lalong hindi siya sanay na inilalagay sa sitwasyong maaaring magbago ng buhay ng lahat ng taong nasa silid na iyon.

Napatingin siya sa sobre.

Dalawampung milyon.

Halagang hindi niya kailanman pinangarap na makita sa buong buhay niya.

Sa isip niya ay agad lumitaw ang mukha ng kanyang mga anak.

Ang panganay niyang nangangarap makatapos ng kolehiyo.

Ang pangalawa niyang matagal nang humihiling ng bisikleta.

At ang bunso niyang tuwang-tuwa sa tuwing may bagong kuwaderno para sa paaralan.

Kasunod noon ay naalala niya ang kanilang bahay sa probinsya.

Ang bubong na tumutulo kapag malakas ang ulan.

Ang mga dingding na unti-unti nang kinakain ng panahon.

At ang kanyang matatandang magulang na patuloy pa ring nagtitiis sa hirap.

Dahan-dahan siyang huminga.

Mahaba.

Mabigat.

At puno ng pag-aalinlangan.

Pagkatapos ng napakahabang katahimikan, itinaas niya ang kanyang ulo.

Nagtama ang kanilang mga tingin.

“At kung ito po talaga ang desisyon ninyo...”

Bahagyang nanginig ang kanyang boses.

“Kung naniniwala kayong makakatulong ako...”

Humigpit ang pagkakahawak niya sa kanyang mga kamay.

“Sige po, Sir.”

Handa akong tumulong.”

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pag-uusap, bahagyang lumuwag ang ekspresyon ni Frank.

Samantalang si Vina ay tahimik lamang na napapikit.

Parang may isang pintuang tuluyan nang nabuksan.

At wala nang sino man sa kanila ang makatitiyak kung ano ang naghihintay sa kabilang panig nito.