Kabanata 5 Hearts Never Sign Contracts

Linggo ng umaga. Ipinasundo si Mira sa driver ni Kyle upang tumira sa mansyon ng mga Alvarado. Mainit ang sikat ng araw. Lumabas siya sa kotse at ngayon ay nasa harapan ng malawak at marangyang mansyon. Dalawang bag lang ang dala niya, isang maleta at isang shoulder bag. Anim na buwan lang naman siyang mananatili.

Napasinghap siya habang pinagmamasdan ang engrandeng harap ng magiging tahanan, malalaking haligi, fountain sa gitna ng driveway, at mga halaman na ginawa ng landscape artist. Sa condo lamang niya madalas puntahan ang boss.

Biglang bumukas ang malaking pintuan at sinalubong siya ng sampu yatang kasambahay.

Isang elegante at may edad na ginang ang lumabas, maganda pa rin sa kabila ng mga linya sa mukha. Nakasuot ito ng pearl earrings at light beige na dress. Sa tabi nito, isang babaeng nasa early twenties, naka-jeans at blouse, mukhang approachable at classy rin.

“Mira?” bungad ng ginang na nakangiti.

“O-Opo,” sagot niya, agad yumuko bilang paggalang. “Magandang hapon po,” aniyang nagmano.

Ngumiti ang matanda at lumapit sa kanya. “Ako si Donya Aurora. At ito ang anak kong si Kendra.”

“Hi! Welcome!” sabat ng kapatid ni Kyle, sabay abot ng kamay. “Finally, nakilala rin kita. Ikaw pala ang malas na naipalit bilang bride ng kuya ko,” anitong nakatawa.

“Pumasok ka, hija,” alok ni Donya Aurora. “Hindi ka bisita rito. Bahay mo na rin ‘to. Ipaakyat na natin ang gamit mo.”

“Ah, ako na po ang bahala. Huwag po kayong mag-alala at hindi naman po ako bisita.”

Ngunit sinenyasan ng Donya ang dalawang kasambahay. “Hindi mo kailangang mahiyang tumira dito. Ikaw ang asawa ni Kyle. At bilang asawa ng anak ko, pamilya ka na rin namin.”

Napatigil siya. Hindi niya inaasahan ‘yon. Ang buong akala niya ay malamig ang pagtanggap na makukuha mula sa pamilya Alvarado. Akala niya ay pagdududahan siya, tatarayan, o uuriin ang kanyang pagkatao.

“Thank you po sa pagtanggap, nahihiya po ako.”

“Kami ang nahihiya sa’yo. Iniisip nga namin kung bukal ba sa loob mo ang magpakasal sa kuya ko,” nakangiting sabi ni Kendra.

“Ano kamo, Kendra?” anang baritonong boses ni Kyle na bumababa ng hagdan na kakatapos lang mag-exercise at walang pang-itaas.

Muntik malaglag ang panty niya. Pawisan ang katawan nito at litaw ang six pack abs at malapad na balikat.

“Andyan ka na pala, iaakyat na sa kwarto ninyo ang gamit ni Mira,” ani Donya Aurora.

“No, she will stay sa guest room,” ani Kyle. “She will be more comfortable there.”

May kirot ulit sa dibdib. Sinaway niya ang sarili. Wala siyang karapatang masaktan. Sa loob ng anim na buwan ay paghuhusayan niya ang pagiging maybahay at assistant ng CEO.

Hinatid siya ng kasambahay na si Aling Betty sa guest room na katabi ng kwarto ni Kyle.

Habang inaayos ang mga gamit, napabuntong-hininga siya. Hindi pa man tumatagal, dama na niya ang mabigat na responsibilidad sa likod ng pangakong pinasok niya. Madali ang mga dapat gawin, ang mahirap ay ang kontrolin ang kanyang emosyon.

***

Gabi na sa mansyon. Tahimik ang buong paligid. Hindi sanay si Mira na huni ng kuliglig ang madidinig. Nakatapos na siya sa pag-aayos ng kaniyang gamit sa guest room. Nakaligo na rin siya at naka-suot ng simpleng cotton pajama at maluwag na puting shirt. Maluwang ang kwarto at malambot ang kama. Halos kasing laki na nito ang buong bahay nilang mag-anak. May aircon pa!

Naalala niya ang isang folder ng mga urgent documents na ipinasok ni Kyle sa kwarto nito, mga papeles na kailangan niyang ayusin para sa investor meeting sa bukas. Kukuhanin niya. Ilang beses na siyang pumapasok sa condo unit ng boss kahit wala ito. Natural na lang sa kanila ang ganoong gawain.

Kaya't hindi na siya nagdalawang-isip. Dahan-dahan niyang pinihit ang seradura ng pinto ng silid at pumasok.

Pero pagbungad niya, parang napako siya sa kinatatayuan. Hindi niya inaasahan ang makikita. Bumungad sa kanya ang mga larawan sa paligid. Mga larawan ni Sofie.

May mga naka-frame sa bedside table at sa mismong pader sa harap ng kama ay may isang malaking oil painting nito, nakangiti at nakatingin sa malayo.

Napalunok si Mira. Ganito pala kamahal ni Kyle si Sofie.

Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa, kinuha ang folder na pakay niya, at napatingin sa painting. Maganda si Sofie. Hindi niya maikakaila. Nilamon siya ng panigbugho na hindi niya alam kung saan galing.

“Anong ginagawa mo dito?!”

Biglang dumagundong ang tinig sa likuran niya.

Napalingon siya. Dumating si Kyle na nakapambahay, galing sa gym room sa ibaba. Pawisan, nakasuot ng itim na shirt at joggers, at matalim ang mga matang nakatunghay sa kanya.

“S-Sorry, sir, kailangan ko po ‘tong folder. Kinuha ko lang po.”

“Hindi ko gustong pumapasok ka sa kwarto ko ng walang paalam!” mariing sabi ni Kyle. Lumapit ito at mabilis na inagaw mula sa kanya ang folder.

Nagulat siya sa biglaang init ng ulo nito.

“May boundaries, Mira. Hindi porket pinakasalan kita sa papel, may karapatan ka nang maglabas pasok dito na parang asawa nga kita!”

Napayuko siya. “Pasensya na po at hindi na po mauulit.”

Kumurap siya ng ilang beses upang itago ang luhang nangingilid sa kanyang mga mata.

“Pasensya na po ulit,” mahina niyang sabi. “Hindi ko sinasadya. Sanay lang kasi ako sa condo ninyo. Hindi ko naisip na iba pala dito sa mansyon.”

Muli siyang tumingin sa painting ni Sofie.

“Sir, parang mas mainam na kalimutan na ninyo si Sofie. Baka masaktan lang po kayo. Kung talagang mahal niya kayo, ikaw po ang pipiliin niya kaysa sa career niya. Hindi niya hahayaang mapahiya kayo o masaktan.”

“You don’t know her. Bata pa lang pangarap na niyang maging supermodel. Nagkulang ako ng pang-unawa sa kanya. Alam kong babalik siya sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”

Tumango-tango siya. “Sana nga po ay bumalik si Ms. Sofie. Sana makita niya na hindi na siya makakakita ng lalaking kagaya ninyo. Pero paano po kung hindi na siya bumalik?”

Matagal bago muling nagsalita si Kyle.

“Umalis ka na. Bukas na lang tayo mag-usap tungkol sa meeting.”

Tumango at tumalikod na siya, marahan ang bawat hakbang. At habang sinasara niya ang pinto, para bang kasabay nito ang unti-unting pagsara ng pinto ni Kyle sa pagitan nila. Isa lamang siyang bayaran. Ano ba ang inaasahan niya? Mala-fairytale na love story?

Malinaw ang kontratang pinirmahan niya. Ngunit kamay lang yata niya ang pumirma at hindi ang puso niya. Hearts never sign contracts.