Se connecterLinggo ng umaga. Ipinasundo si Mira sa driver ni Kyle upang tumira sa mansyon ng mga Alvarado. Mainit ang sikat ng araw. Lumabas siya sa kotse at ngayon ay nasa harapan ng malawak at marangyang mansyon. Dalawang bag lang ang dala niya, isang maleta at isang shoulder bag. Anim na buwan lang naman siyang mananatili.
Napasinghap siya habang pinagmamasdan ang engrandeng harap ng magiging tahanan, malalaking haligi, fountain sa gitna ng driveway, at mga halaman na ginawa ng landscape artist. Sa condo lamang niya madalas puntahan ang boss.
Biglang bumukas ang malaking pintuan at sinalubong siya ng sampu yatang kasambahay.
Isang elegante at may edad na ginang ang lumabas, maganda pa rin sa kabila ng mga linya sa mukha. Nakasuot ito ng pearl earrings at light beige na dress. Sa tabi nito, isang babaeng nasa early twenties, naka-jeans at blouse, mukhang approachable at classy rin.
“Mira?” bungad ng ginang na nakangiti.
“O-Opo,” sagot niya, agad yumuko bilang paggalang. “Magandang hapon po,” aniyang nagmano.
Ngumiti ang matanda at lumapit sa kanya. “Ako si Donya Aurora. At ito ang anak kong si Kendra.”
“Hi! Welcome!” sabat ng kapatid ni Kyle, sabay abot ng kamay. “Finally, nakilala rin kita. Ikaw pala ang malas na naipalit bilang bride ng kuya ko,” anitong nakatawa.
“Pumasok ka, hija,” alok ni Donya Aurora. “Hindi ka bisita rito. Bahay mo na rin ‘to. Ipaakyat na natin ang gamit mo.”
“Ah, ako na po ang bahala. Huwag po kayong mag-alala at hindi naman po ako bisita.”
Ngunit sinenyasan ng Donya ang dalawang kasambahay. “Hindi mo kailangang mahiyang tumira dito. Ikaw ang asawa ni Kyle. At bilang asawa ng anak ko, pamilya ka na rin namin.”
Napatigil siya. Hindi niya inaasahan ‘yon. Ang buong akala niya ay malamig ang pagtanggap na makukuha mula sa pamilya Alvarado. Akala niya ay pagdududahan siya, tatarayan, o uuriin ang kanyang pagkatao.
“Thank you po sa pagtanggap, nahihiya po ako.”
“Kami ang nahihiya sa’yo. Iniisip nga namin kung bukal ba sa loob mo ang magpakasal sa kuya ko,” nakangiting sabi ni Kendra.
“Ano kamo, Kendra?” anang baritonong boses ni Kyle na bumababa ng hagdan na kakatapos lang mag-exercise at walang pang-itaas.
Muntik malaglag ang panty niya. Pawisan ang katawan nito at litaw ang six pack abs at malapad na balikat.
“Andyan ka na pala, iaakyat na sa kwarto ninyo ang gamit ni Mira,” ani Donya Aurora.
“No, she will stay sa guest room,” ani Kyle. “She will be more comfortable there.”
May kirot ulit sa dibdib. Sinaway niya ang sarili. Wala siyang karapatang masaktan. Sa loob ng anim na buwan ay paghuhusayan niya ang pagiging maybahay at assistant ng CEO.
Hinatid siya ng kasambahay na si Aling Betty sa guest room na katabi ng kwarto ni Kyle.
Habang inaayos ang mga gamit, napabuntong-hininga siya. Hindi pa man tumatagal, dama na niya ang mabigat na responsibilidad sa likod ng pangakong pinasok niya. Madali ang mga dapat gawin, ang mahirap ay ang kontrolin ang kanyang emosyon.
***
Gabi na sa mansyon. Tahimik ang buong paligid. Hindi sanay si Mira na huni ng kuliglig ang madidinig. Nakatapos na siya sa pag-aayos ng kaniyang gamit sa guest room. Nakaligo na rin siya at naka-suot ng simpleng cotton pajama at maluwag na puting shirt. Maluwang ang kwarto at malambot ang kama. Halos kasing laki na nito ang buong bahay nilang mag-anak. May aircon pa!
Naalala niya ang isang folder ng mga urgent documents na ipinasok ni Kyle sa kwarto nito, mga papeles na kailangan niyang ayusin para sa investor meeting sa bukas. Kukuhanin niya. Ilang beses na siyang pumapasok sa condo unit ng boss kahit wala ito. Natural na lang sa kanila ang ganoong gawain.
Kaya't hindi na siya nagdalawang-isip. Dahan-dahan niyang pinihit ang seradura ng pinto ng silid at pumasok.
Pero pagbungad niya, parang napako siya sa kinatatayuan. Hindi niya inaasahan ang makikita. Bumungad sa kanya ang mga larawan sa paligid. Mga larawan ni Sofie.
May mga naka-frame sa bedside table at sa mismong pader sa harap ng kama ay may isang malaking oil painting nito, nakangiti at nakatingin sa malayo.
Napalunok si Mira. Ganito pala kamahal ni Kyle si Sofie.
Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa, kinuha ang folder na pakay niya, at napatingin sa painting. Maganda si Sofie. Hindi niya maikakaila. Nilamon siya ng panigbugho na hindi niya alam kung saan galing.
“Anong ginagawa mo dito?!”
Biglang dumagundong ang tinig sa likuran niya.
Napalingon siya. Dumating si Kyle na nakapambahay, galing sa gym room sa ibaba. Pawisan, nakasuot ng itim na shirt at joggers, at matalim ang mga matang nakatunghay sa kanya.
“S-Sorry, sir, kailangan ko po ‘tong folder. Kinuha ko lang po.”
“Hindi ko gustong pumapasok ka sa kwarto ko ng walang paalam!” mariing sabi ni Kyle. Lumapit ito at mabilis na inagaw mula sa kanya ang folder.
Nagulat siya sa biglaang init ng ulo nito.
“May boundaries, Mira. Hindi porket pinakasalan kita sa papel, may karapatan ka nang maglabas pasok dito na parang asawa nga kita!”
Napayuko siya. “Pasensya na po at hindi na po mauulit.”
Kumurap siya ng ilang beses upang itago ang luhang nangingilid sa kanyang mga mata.
“Pasensya na po ulit,” mahina niyang sabi. “Hindi ko sinasadya. Sanay lang kasi ako sa condo ninyo. Hindi ko naisip na iba pala dito sa mansyon.”
Muli siyang tumingin sa painting ni Sofie.
“Sir, parang mas mainam na kalimutan na ninyo si Sofie. Baka masaktan lang po kayo. Kung talagang mahal niya kayo, ikaw po ang pipiliin niya kaysa sa career niya. Hindi niya hahayaang mapahiya kayo o masaktan.”
“You don’t know her. Bata pa lang pangarap na niyang maging supermodel. Nagkulang ako ng pang-unawa sa kanya. Alam kong babalik siya sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Tumango-tango siya. “Sana nga po ay bumalik si Ms. Sofie. Sana makita niya na hindi na siya makakakita ng lalaking kagaya ninyo. Pero paano po kung hindi na siya bumalik?”
Matagal bago muling nagsalita si Kyle.
“Umalis ka na. Bukas na lang tayo mag-usap tungkol sa meeting.”
Tumango at tumalikod na siya, marahan ang bawat hakbang. At habang sinasara niya ang pinto, para bang kasabay nito ang unti-unting pagsara ng pinto ni Kyle sa pagitan nila. Isa lamang siyang bayaran. Ano ba ang inaasahan niya? Mala-fairytale na love story?
Malinaw ang kontratang pinirmahan niya. Ngunit kamay lang yata niya ang pumirma at hindi ang puso niya. Hearts never sign contracts.
Wala pa ring sagot si Prince.Nakatitig si Stefie sa cellphone habang nakaupo sa kotse sa parking area ng clinic. Nasa kanyang kandungan ang resulta ng pagsusuring nagpapatunay na buntis siya.Hindi niya gustong isipin nitong ginagamit niya ang bata para makipagbalikan. Ngunit may karapatan ding makilala ng anak nila ang ama. Hindi niya iyon ipagkakait dahil lamang nasaktan siya.Isinilid niya ang resulta sa bag. Wala nang saysay ang isa pang mensahe. Nang maging maayos ang pakiramdam, nagmaneho siya pauwi sa mansyon.Pagdating sa kuwarto, kinuha niya sa drawer ang dalawang pregnancy test at inilagay sa tabi ng medical result. Naupo siya sa kama at hinawakan ang tiyan.“Baby, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin ng daddy mo. Pero hindi kita pababayaan.”Hindi iyon pangakong babalik si Prince. Pangako iyon na pangangalagaan niya ang anak kahit magkahiwalay silang mag-asawa.Isinara niya ang drawer at nagpasyang kumain bago magpahinga. Hindi na niya maaaring balewalain ang sari
Dalawang araw nang walang tawag o mensahe mula kay Prince.Nakatayo si Stefie sa tabi ng kotse sa parking area ng Stef by Step. Katatapos lamang niyang magbigay ng bilin sa production team, ngunit hindi pa rin tuluyang nawawala ang pagkahilo. Naupo siya sa driver's seat, uminom ng tubig, at naghintay hanggang maging maayos ang pakiramdam bago nagmaneho.Habang pauwi, bumalik sa isip niya ang sinabi ng asawa noong gabing umalis ito sa mansyon.“Hindi kita mahal, Stefie.”Napahigpit ang hawak niya sa manibela. Kung hindi siya mahal ni Prince, bakit nito ipinadamang mahalaga siya? Ang mga yakap, halik, at pag-aalaga. Bahagi rin ba iyon ng paghahanap nito ng ebidensiya laban kay Daddy?Ayaw niyang maniwala, ngunit hindi niya makalimutan ang mga dokumentong palihim nitong sinuri sa Foundation.Pagdating sa mansyon, umakyat siya sa kanilang kuwarto. May bakanteng hanger sa dating puwesto ng mga damit ni Prince. Nasa mesa pa rin ang sobre ng mga papeles na pinirmahan niya.Hindi pa legal na
“Sign it. Let's end our marriage.”Nakatitig si Stefie sa mga papel na hawak niya. Ilang sandali pa lamang ang nakalipas, umaasa siyang maaayos nila ang lahat. Ngayon, hinihingi ni Prince na pumirma siya sa kasunduang maghihiwalay sila.“Prince, seryoso ka ba?”“Yes, Stefie. It's over.”Nanikip ang dibdib niya. Noong isang gabi, mahigpit pa siyang niyayakap nito at sinasabihang mahalaga siya rito.“Dahil ba sa daddy ko?”“Hindi lang iyon.”“May nagawa ba akong mali?”“Wala. Pero nagsimula ang kasal natin bilang isang deal. Wala nang dahilan para ipagpatuloy pa.”Ibinalik niya sa sobre ang mga papel. Hindi niya kayang pumirma habang nanginginig ang kanyang mga daliri.“Prince, please.” Hinawakan niya ang kamay nito. “Mahal kita. Hindi natin kailangang maghiwalay para malaman kung sino ang pumatay sa daddy mo.”“Stefie—”“Hindi ko hahadlangan ang imbestigasyon. Pero hindi ko rin kayang talikuran si Daddy nang wala pang patunay na siya ang may sala.”Bumaba ang tingin ni Prince sa kanila
Paulit-ulit na tiningnan ni Stefie ang orasan sa sala ng Altavera. Kanina pa niya gustong ipakita kay Prince ang bagong plano para sa launching ng Santillan Foundation, ngunit hindi pa ito umuuwi.Halos alas-nuwebe nang marinig niya ang kotse ng asawa. Sinalubong niya ito sa may pinto at niyakap.“Husband! Akala ko hindi ka na darating.”“Sorry, wife. Natagalan kami ni Noah.” Ginantihan siya nito ng yakap, ngunit mabilis ding bumitaw.“Kumain ka na?”“Oo. Pagod lang ako.”Napansin niyang hindi nito halos matingnan ang kanyang mga mata. Hindi na siya nangulit at sinamahan itong umakyat sa kuwarto.Nang mahiga sila, siya ang unang yumakap.“Thank you sa pagsama mo sa Foundation. Masaya ako.”Hinaplos ni Prince ang kanyang buhok at hinalikan siya sa noo.“Mahalaga ka sa akin, Stefie.”“Alam ko. Kaya sana kapag may problema, sabihin mo sa akin.”Matagal itong tumingin sa kanya bago siya niyakap nang mas mahigpit. Pumikit siya, umaasang darating ang araw na wala na silang kailangang ilihim
“Si Don Severo Santillan po.”Napatayo si Prince. Pangalan ng biyenan ang nakalagay sa dokumentong may kaugnayan sa malaking halagang nailipat ilang araw bago namatay ang kanyang ama.“Anong klaseng dokumento iyan?”“Joint fund-transfer authorization po. Nakatala si Alexander Buenavista bilang kinatawan ng Meridian at si Don Severo bilang kinatawan ng Santillan Foundation.”“Verified ba ang mga pirma?”“Hindi pa po, sir. Scanned copy pa lang ang nakita namin.”“Siguraduhin ninyong mapapanatili ang orihinal na files at access logs. Walang dapat mabura.”Pagkababa ng tawag, kinontak niya si Noah.“Hindi pa iyan patunay ng krimen,” paalala nito matapos siyang pakinggan. “Kailangan natin ang kasunduan, bank confirmation, at orihinal na authorization.”“Alam ko. Hihingin ko lahat.”“At huwag mong pangunahan ang resulta, Prince.”Hindi niya iyon sinagot. Hindi niya maalis sa isip ang pangalan ni Don Severo sa dokumento.Pagpasok niya sa kuwarto, tulog na si Stefie. Umupo siya sa gilid ng ka
“May itinatago ka ba sa akin?”Hindi agad nakasagot si Prince. Nakatayo si Stefie sa kabilang panig ng mesa, nakatingin sa laptop na bigla niyang isinara.“Lumang financial records ng kompanya ni Daddy ang tinitingnan ko,” sagot niya.“Bakit mo isinara noong dumating ako?”“Nagulat lang ako.”Sumandal si Stefie sa gilid ng mesa. “Husband, naiintindihan kong may confidential matters sa trabaho mo. Hindi ko kailangang malaman ang bawat transaksiyon.”“Alam ko.”“Pero sana hindi mo iparamdam na kailangan mong magtago kapag nandiyan ako.”Mas mahirap harapin ang mahinahong tinig nito kaysa galit na tanong. Nais niyang sabihin na tungkol sa pagkamatay ng kanyang ama ang imbestigasyon. Ngunit paano niya babanggitin si Don Severo nang wala pang sapat na patunay?“Alright, nag-iimbestiga ako sa pagkamatay ni Daddy. Kapag sapat na ang detalye, sasabihin ko sa’yo lahat.”Matagal siyang tiningnan ni Stefie bago tumango.“Okay. Hindi na muna ako magtatanong.”Lumapit ito at niyakap siya. “Husband







