Chained To My Husband's Uncle

Arielle's Point Of View.Isang tunog ng pamilyar na sasakyan ang nagpawala ng aking antok. Hindi ko maintindihan kung bakit nararamdaman ako ng kaba habang hinihintay ang pagdating niya, siguro dahil ilang araw na rin ang nakalipas simula nang umuwi siya rito.Bumukas ang pinto at kaagad kong nakita si Lucian, bumagay sa hugis ng katawan niya ang suot na formal suit at kahit bakas ang pagod sa mukha, hindi pa rin maitatago ang karisma ng lalaki. Tatlong taon na ang nakakalipas simula ng ipagkasundo kami ng aming mga magulang. Aminado akong may nararamdaman ako para sa kaniya, kaya naman napapayag ako sa kasal. Sa ilang taon naming mag-asawa, bilang lang sa daliri ang pag-uwi niya rito. Mula sa pagkakaupo, tumayo ako upang salubungin siya. "Good evening, Lucian. Nabasa ko ang text mong uuwi ka ngayon," wika ko at mabilis na nagtama an mga mata namin. "N-Nagluto ako ng dinner. Nagugutom ka ba?"Kinabahan ako lalo noong hindi siya nagsalita ngunit bumaba ang tingin niya sa aking labi. N

Arielle’s Point of ViewMabilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig pa rin kina Lucian at sa babaeng kasama niya. Para akong binuhusan ng yelo, hindi ako makalagaw sa kinatatayuan ko. Alam ko namang hindi ako ang babaeng mahal niya, pero ang sakit makita no'n sa harap-harapan.Dala ng galit na nararamdaman, malalaki ang naging hakbang ko papalapit sa kanila. Ngunit hindi pa man ako nakakalapit, isang braso ang pumigil sa akin."Don't make a scene here, Arielle."Mabilis akong napalingon at nakita ko si Uncle Magnus. Mahigpit ang hawak niya sa akin at malamig ang tingin. Magsasalita pa sana ako pero hinatak niya ako paalis sa lugar, narating namin ang canteen ng hospital at nagpupumiglas pa rin ako sa kaniya.“Bitawan n’yo ako, Uncle! Gusto ko lang—”“Gusto mong ipahiya ang sarili mo sa harap ng nila?” pagputol niya sa sasabihin ko, “Huwag mong sabihing magmamakaawa ka sa harapan ng asawa mo habang niya ang kabit niya? Nakakatawa ka."Sinamaan ko siya ng tingin. “Hindi niyo naiintind

Arielle’s Point of ViewIlang araw na akong naka-confine sa ospital. Sabi ni Mommy, kailangan ko raw magpahinga, at huwag mag-isip ng kung ano-ano. Pero paano ko magagawa ‘yon kung bihira lang dumalaw si Lucian? Kapag dumadalaw man siya, sandali lang. Minsan nga hindi pa kami nagkakausap, nag-iiwan lang siya ng bulaklak o prutas, tapos aalis din agad.Wala rin akong balita kay Uncle Magnus dahil hindi na rin siya dumalaw pa. Alam ko namang busy siyang tao kaya inaasahan ko na 'yon.Pagsapit ng hapon, dumalaw sa akin si Lisha. Pagkapasok pa lang niya sa kwarto, halos yakapin niya ako nang mahigpit.“Girl! Halos atakihin ako sa puso nang marinig kong dinala ka na naman sa hospital!"Ngumiti ako. “Buhay pa naman ako, huwag kang OA.”“Hindi ‘yan nakakatawa, Arielle,” umirap siya. “Ang sabi ng Mommy mo, seryoso ang sakit mo at kailangan mong magpalakas. Pero tingnan mo nga ‘yung sarili mo, halatang malungkot ka. At alam kong si Lucian na naman ang dahilan niyan."Napayuko ako. “Hindi ko na

Arielle’s Point of View“Totoo ba, Lucian?” halos pabulong kong tanong, pero ramdam ko ang panginginig ng boses ko. Hindi ko alam kung kaba o takot ang nangingibabaw, akiramdam ko ay anumang oras na magsalita siya ay mawawasak ako.“Sinungaling si Magnus,” mariin niyang sabi. “Don’t listen to him.”“Lucian, hindi mo naman kailangan magalit. Gusto ko lang malaman kung—”“Kung totoo?” putol niya. “Hindi mo ba ako pinagkakatiwalaan?”Napahinto ako. Gusto kong tumawa sa narinig. "Pagkatapos nang lahat ng nangyari, paano mo nagagawang sabihin 'yan?" sarkastiko akong tumawa. "Oo, Lucian. Wala na akong tiwala sa'yo. Kaya sabihin mo na sa akin ang totoo. Magsisinungaling si Uncle Magnus? Alam mo naman, hindi siya ‘yong tipong—"“He’s always been against me,” madiin niyang sagot. “Gusto niyang pag-awayin tayo. Gusto niyang sirain ang buhay ko. He knows that you're my weakness," dagdag niya. "Minsan ka na niyang niloko, Arielle! Pinaniwala niyang si Abigail ang kasama kong babae hospital at na

Arielle's Point Of View.Malamig ang gabi at puno ng musika ang paligid. Nag-gagandahan ang mga ilaw na ginto sa bawat sulok ng grand ballroom ng Davenhart, habang ang mga bisita ay abala sa pag-uusap at halakhakan. Isa ito sa mga tinaguriang most anticipated charity galas ng taon at gaya ng dati, kailangang nandoon ang pamilya namin.Hindi ko talaga gustong pumunta dahil ang dami ko pang kailangang gawin. At isa pa, hindi ako sanay sa mga ganitong pagtitipon, mas gusto ko ang tahimik na gabi, isang tasa ng kape sa mesa, at ang laptop ko sa harap ng bintana. Pero sabi ni Mommy, “Makisalamuha ka naman, Arielle. Hindi mo alam kung anong oportunidad ang darating.”Noon, hindi ko alam noon na ang oportunidad na tinutukoy niya ang magiging simula ng pagkasira ko. Dahil sa gabing iyon, doon ko unang nakita si Lucian.Napansin ko siya dahil mag-isa siyag nakatayo s sa veranda, malayo sa mga taong nagsasaya. Naka-itim na suit, nakataas ang collar, at hawak ang basong champagne tila hindi ni