Chapter 4

Nang makapasok kami sa loob ng bahay inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Napakasimple lang ng bahay ni Uncle Ben. Wala pang masyadong gamit, bagong lipat ata siya.

Umakyat kami sa second floor. Kung tiningnan ang kabuuan ng bahay ay simple lang talaga. Siguro ay minimalist si Uncle Ben. Tumigil naman kami sa tapat ng isang pinto, for sure kwarto ‘to.

“Ito ang magiging kwarto mo.” Pinihit niya pabukas ang pinto, bumungad naman sa akin ang isang simpleng kwarto. May kama, bedside table, mini table, tapos sa kabilang side ay may isang malaking bookshelf na puno ng libro. Tapos mayroong round table sa gilid noon at dalawang upuan. Meron namang terrace sa kabilang side. 𝘒𝘺𝘢𝘢𝘢𝘢! 𝘔𝘺 𝘋𝘳𝘦𝘢𝘮 𝘙𝘰𝘰𝘮! I am literally screaming inside.

Napatingin naman ako kay Uncle Ben. “Parang sinadya talaga para sa akin ang kwarto na ‘to?” nakangiti kong turan. Nilibot ulit ang paningin ko sa buong kwarto.

“It's good to know that you like your room.” Nilingon ko naman siya at nginitian. “𝘐 𝘨𝘶𝘦𝘴𝘴 𝘢𝘭𝘭 𝘮𝘺 𝘦𝘧𝘧𝘰𝘳𝘵 𝘪𝘴 𝘸𝘰𝘳𝘵𝘩 𝘪𝘵.”

“Ano yun?” mahina kasi ang boses niya kaya hindi ko narinig ng maayos.

“Nothing. Magpahinga ka muna mamaya ay sasamahan mo ako mag-grocery.”

Tumango lang ako at iniwan muna ang maleta sa tabi ng kama. Lumapit ako sa terrace at marahang binuksan ang sliding door. Sinalubong ako ng malamig na hangin at tanaw ko mula roon ang mga puno at ilang bahay sa paligid. Tahimik ang lugar, ‘yung tipong maririnig mo ang pagaspas ng dahon at huni ng mga ibon. Parang biglang gumaan ang dibdib ko.

“Ang sarap dito,” mahina kong bulong sa sarili.

Isinara ko muna ang pinto at sinimulan ng ilabas ang mga damit ko mula sa maleta. Maayos ang bawat galaw ko, para bang ayaw kong guluhin ang katahimikan ng kwarto. Inilagay ko ang ilan sa cabinet at ang iba naman ay inayos ko sa ibabaw ng mini table. Napatingin ako sa bookshelf na puno ng iba’t ibang klase ng libro—may nobela, may tungkol sa history, may science, at may mga makakapal na libro na mukhang sobrang seryoso.

Lumapit ako at hinaplos ang spine ng isang libro. “Grabe… ang dami,” sabi ko na may halong paghanga. Isa-isa kong binasa ang mga pamagat. May mga pamilyar, may mga hindi ko pa naririnig kailanman. Para akong batang pinapasok sa isang napakalaking tindahan ng kendi.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang marahang katok sa pinto.

“Okay ka lang diyan?” boses ni Uncle Ben mula sa labas.

“Okay lang po! Inaayos ko lang gamit ko,” sagot ko.

“Take your time. Nasa baba lang ako.”

“Thank you po!”

Nang tuluyan na akong makapag-ayos, humiga muna ako sa kama. Hindi ko namalayang pumikit ang mga mata ko. Siguro dala ng pagod sa byahe at sa dami ng bagong bagay na nakita ko. Saglit lang ‘yon, dahil ilang sandali pa ay nagising ako sa tunog ng cellphone alarm ko.

Napabangon ako at mabilis na tumingin sa orasan. Halos alas-kwatro na. Bumaba ako dala ang maliit kong bag.

“Ready ka na?” tanong ni Uncle Ben habang inaabot ang susi ng sasakyan.

“Opo!”

Sumakay kami sa kotse. Tahimik lang ang biyahe, pero hindi awkward. Komportable. Parang ang sarap lang magmasid sa labas ng bintana habang dumaraan kami sa mga kalsadang hindi ko pa kabisado. May maliit na grocery malapit sa subdivision kaya hindi kami nagtagal sa biyahe.

Pagpasok namin sa loob, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa aircon at ng amoy ng tinapay mula sa bakery section. Parang gusto kong ikutin lahat.

“Listahan muna,” sabi ni Uncle Ben habang inaabot sa akin ang maliit na papel.

Tinignan ko iyon. May nakasulat na basic needs—bigas, itlog, gatas, tinapay, gulay, prutas.

“Dagdagan natin ng snacks,” nakangiti kong sabi.

Ngumiti rin siya. “Kahit ano basta huwag masyadong matatamis.”

Habang nagtutulak kami ng cart, parang normal lang kaming magkasama—parang isang simpleng araw lang sa buhay. Kumuha ako ng cereal, cookies, at ilang chocolate bars. Siya naman ay pumipili ng mga gulay at karne.

“Marunong ka bang magluto?” tanong niya bigla.

“Konti lang po, but, I’m good po,” sagot ko na medyo nahihiya. Marunong naman ako pero hindi ko alam kung pwede na ba yun ipakain sa iba—I mean yung niluto ko.

“Good enough for survival,” biro niya.

Natawa ako. “Promise, aaralin ko.”

Pagdating sa counter, ako ang nag-ayos ng mga binili namin sa bag. Pakiramdam ko, may bago na naman akong natutunan kung paano maging mas responsable.

Pagbalik namin sa bahay, ako ang nag-ayos ng mga pinamili sa kusina. Simple lang ang kusina, pero malinis at maaliwalas. May malaking bintana na pinapasok ang liwanag ng hapon.

“Dito mo ilagay ang mga snacks mo,” sabi ni Uncle Ben habang itinuturo ang isang cabinet.

“Salamat po.”

Nang matapos kami, naupo ako sa sofa at napabuntong-hininga. Hindi pagod—kundi parang may halo ng saya at kaba. Bagong lugar. Bagong simula.

“Kung may kailangan ka, huwag kang mahiyang magsabi,” wika niya mula sa kusina.

“Opo,” sagot ko.

Napatingin ako sa hagdan patungo sa second floor, sa kwarto na magiging mundo ko sa mga susunod na araw. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin dito pero sa unang araw pa lang, ramdam ko na may kakaibang katahimikan ang bahay na ito.