Chapter 5

Ang sumunod na tatlong araw pagkatapos ng kanilang mainit na pag-aaway sa loob ng kotse ay naging isang malaking parusa para kay Nalah. Sa tuwing dadaan siya sa tapat ng mansyon ni Hakeem para sa kaniyang pang-araw-araw na field work sa barangay 4, ang malaking bakal na gate ay laging sarado nang mahigpit.

Wala si Aling Maria na nagwawalis sa driveway at wala ring paper bag ng kape na naghihintay sa kaniya. Ang mansyon ay mukhang isang kastilyong tuluyan nang iniwan ng mundo at alam ni Nalah na si Hakeem ay muling nagtago sa kaniyang pinakamalalim na lungga at tuluyang isinarado ang p***o para sa kahit na sinong tao.

"Huwag mo na kasing isipin, Nalah. Hayaan mo siya kung gusto niyang maging yelo habambuhay," bulong niya sa sarili habang nag-eencode ng mga huling household data sa kaniyang tablet sa may lilim ng isang puno ng mangga malapit sa dulo ng kalsada.

Sabado ng hapon ngayon at ang init ng panahon ay tila sumasabay sa bigat ng kaniyang kalooban.

Habang tinatapos niya ang pag-check sa mga detalye ng isang pamilya, narinig niya ang tunog ng isang motorsiklo na huminto sa tapat mismo ng gate ng mansyon ni Hakeem. Paglingon niya, nakita niya ang isang delivery rider na mukhang litong-lito. Hawak nito ang isang logbook at isang maliit ngunit makapal na rectangular package na nakabalot sa bubble wrap na may mga tatak ng international shipping.

"Kuya, may hinahanap po ba kayong tao riyan?" sambit ni Nalah at lumapit nang mapansin niyang pabalik-balik ang rider sa pagpindot ng doorbell nang walang sumasagot mula sa loob.

"Ah, opo, Ma'am. Itong Block 3, Lot 12 pala," kamot-ulong sagot ng rider habang pinapahid ang pawis sa mukha nito. "May mahalagang dokumento at hard drive po kasi ito na galing sa Bureau of Customs para kay Mr. Hakeem Takahashi. Ang nakalagay po rito sa instruction ng app, kailangang pirmahan mismo ng consignee o ng isang authorized person na nakatira sa loob ng bahay. Kanina ko pa po pinipindot 'yung intercom at doorbell, walang lumalabas, eh. May emergency pa naman po akong hahabuling tatlong delivery doon sa kabilang subdivision bago mag-alas singko."

Tiningnan ni Nalah ang dambuhalang mansyon. Alam niyang nandoon sa loob si Hakeem, marahil ay deeply focused sa kaniyang ginuguhit na karakter o kaya naman ay natutulog dahil galing sa puyat ng US time zone workflow nito. Naalala rin niya na bawal magpapasok si Aling Maria o tumanggap ng kahit anong papel nang walang pahintulot ng may-ari kaya malamang ay nagtago lang din ang matanda sa loob o kaya ay namalengke ito.

"Kuya, kakilala ko po ang may-ari ng bahay na 'yan. Ako na lang po ang pipirma rito sa logbook ninyo kung papayag kayo. Ako na lang din po ang mag-aabot sa kaniya mamaya kapag lumabas siya," mungkahi ni Nalah, dala na rin ng kaniyang likas na pagiging mapagmalasakit at ang pagnanais na magkaroon ng magandang dahilan para makita ang lalaki.

"Naku, talaga po, Ma'am? Sige po, malaking tulong po ito para hindi ma-cancel ang booking ko!" pasalamat ng rider sabay abot ng ballpen at ng logbook sa kaniya. "Sulat na lang po rito ang pangalan niyo at relasyon niyo sa may-ari, Ma'am."

Relasyon? Kabit, kirida, relasyon?

Napatigil si Nalah sa pagsulat nang marinig ang salitang 'relasyon'. "Ah... authorized enumerator na lang ilalagay ko, Kuya."

Matapos mapirmahan at makuha ang package, napatitig si Nalah sa hawak niyang bagay. Medyo mabigat ito at ang label ay nagpapakita na galing nga ito sa isang tech supply company sa ibang bansa. Isang malaking tsansa ito para sa kaniya na tapusin ang malamig na digmaan sa pagitan nilang dalawa at humingi na rin ng paumanhin kung medyo sumobra ang kaniyang pagsigaw noong nakaraang araw sa loob ng sasakyan.

Naglakad siya patungo sa gate ng mansyon, huminga nang malalim para kumuha ng lakas ng loob, at pinindot ang doorbell nang tatlong beses nang sunod-sunod, nang walang tigil.

Ilang mahabang minuto ang lumipas at nang akalain niyang hindi talaga siya rerespondehan ng lalaki, narinig niya ang tunog ng pag-click ng electronic lock mula sa maliit na p***o ng malaking bakal na gate. Dahan-dahang bumukas ang p***o at tumambad doon si Hakeem mismo.

Naka-oversized na asul na hoodie ito ngayon, gulo-gulo ang kaniyang buhok na tila bagong gising o sadyang hindi lang talaga nagsusuklay, at ang kaniyang mga madidilim na mata ay may kasamang matinding pagod at kaunting iritasyon nang makita kung sino ang nakatayo sa labas ng kaniyang property.

"You? What do you want, Nalah?" bungad nito, ang kaniyang boses ay mababa, paos, at walang bakas ng emosyon, ngunit hindi naman ganoon katinik katulad noong huli silang magkausap.

Itinaas ni Nalah ang rectangular package na hawak niya sa tapat ng mukha ng lalaki. "May delivery ka mula sa Customs. Naliligaw ang rider at nagmamadali dahil may emergency pa siyang pupuntahan, kaya ako na ang pumirma para sa'yo para hindi ma-return to sender ang hard drive mo. Huwag kang mag-alala, hindi ko binuksan at hindi ko sinipat ang laman."

Napatitig si Hakeem sa package, pagkatapos ay lumipat ang kaniyang tingin sa mukha ni Nalah. Dahan-dahan niyang kinuha ang bagay mula sa mga kamay ng dalaga. Sa bilis ng pangyayari, muling nagkadikit ang kanilang mga daliri. Ang malamig na balat ng kamay ni Hakeem laban sa mainit at medyo pawisang kamay ng dalaga dahil sa paglalakad sa initan ay nagdala ng kung anong pakiramdam sa kanila. Pareho silang napatigil ng isang saglit, tila naramdaman ang parehong kuryente na palaging sumisiklab sa tuwing nagkakalapit ang kanilang mga katawan.

"Thanks," maikling saad ni Hakeem, sabay urong nang isang hakbang pabalik sa loob ng bakuran. "You can go back to your work now."

"Sandali lang, Hakeem," pigil ni Nalah at mabilis niyang itinukod ang kaniyang kanang kamay sa gilid ng p***o ng gate para hindi ito tuluyang maisara ng lalaki. "Gusto ko lang magsalita tungkol sa nangyari noong isang araw. Galit ka pa ba sa akin?"

Napatigil si Hakeem at ang kaniyang kamay na nasa hawakan ng p***o ay nanigas. Hindi siya sumagot agad, sa halip ay tinitigan niya lang ang kamay ni Nalah na nakaharang, bago ibinalik ang tingin sa kaniyang mukha. "I am not angry at you, Nalah. I told you, I don't have time for such useless emotions."

"Pero ang tindi ng sinabi mo sa akin sa loob ng kotse mo, di ba?" malumanay na sabi ni Nalah, ang kaniyang tono ay tuluyang nawalan ng pagiging defensive at napalitan ng natural niyang pagiging empathetic at mapag-alaga bilang isang psychology student. "Gusto ko lang malaman mo na wala na talaga kaming ugnayan ni Mark. Kahit hindi mo naman tinatanong. Tapos na kami pitong buwan na ang nakalipas. At hindi ako ang uri ng tao na babalik sa taong sumira sa tiwala ko. Alam ko kung kailan dapat bitiwan ang mga bagay at tao na tapos na ang bahagi sa buhay ko."

Humalukipkip si Hakeem gamit ang isang kamay habang ang isa naman ay hawak ang package. Isang malalim na buntong-hininga ang lumabas sa kaniyang mga labi, at ang kaniyang matigas at malamig na ekspresyon sa mukha ay bahagyang lumambot, na parang isang yelo na unti-unting natutunaw sa ilalim ng banayad na init ng sikat ng araw.

"I am just... not used to people who care too much, Nalah," bulong ng lalaki, ang kaniyang boses ay naging mas totoo, mas malapit, at walang kahit anong pader na nakapaligid ngayon. "In my world, when people show too much interest or care too much, they always end up wanting something from you. Or worse, they leave you when they realize you're not worth the trouble. It makes me highly uncomfortable."

Napatitig si Nalah sa kaniya, ramdam na ramdam niya ang bigat ng katotohanan sa bawat salitang binitawan ng binata. Humakbang siya nang isang maliit na distansya papalapit, sapat na para maamoy niya muli ang pamilyar na bango nitong amoy mint at mamahaling sabon na may kasamang halo ng bagong timplang kape. "Ang pagmamalasakit ba at ang pagtitiwala ay isang masamang bagay para sa'yo?"

Tumingin si Hakeem sa kaniyang mga mata nang napakatagal, na para bang may tinatimbang ito sa loob ng kaniyang sariling isip, sinusubukang basahin kung may kasinungalingan ba sa mukha ng dalaga. Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, ibinaling niya ang kaniyang katawan patungo sa loob ng driveway.

"Inside this house, it usually is," sagot ni Hakeem habang binubuksan nang mas malawak ang p***o ng gate. "But since you already saved my shipping package from being returned to customs... do you want to come inside for a short moment? I just brewed some premium coffee before the delivery arrived. There's plenty left in the pot."

Isang malaki at matamis na ngiti ang biglang sumilay sa mga labi ni Nalah. Ang pader na itinayo ng binatang digital artist ay hindi pa tuluyang gumuguho, ngunit sa hapon na ito, alam niya sa kaniyang sarili na nakagawa siya ng isang maliit ngunit mahalagang siwang para tuluyang makapasok sa kaniyang misteryosong mundo.

"Sige ba. Basta siguraduhin mo lang na walang lason 'yang kape mo, ha? Baka mamaya ay gumaganti ka na pala sa akin," biro ni Nalah habang sumusunod sa kaniyang likuran patungo sa dambuhalang main door ng mansyon.

Narinig ni Nalah ang isang napakahinang tawa mula sa lalaki. Isa iyong tunog na ngayon lang niya narinig mula rito mula noong unang araw silang magkita. At sa unang pagkakataon, nang lumingon ito nang bahagya sa kaniya, nakita niya ang isang maliit ngunit napakagwapong dimple sa gilid ng pisngi nito bago ito tuluyang nagpatuloy sa paglalakad papasok sa loob.