LOGINA year later…“Zian!” malakas kong tawag sa kanya, at halos kasunod no’n ay ang mabilis na yabag ng kanyang mga paa na papalapit sa akin, nagmamadali, tila ba may kung anong kaba sa bawat hakbang niya.“Yes, madam?” bungad niya, bahagyang hinihingal ngunit may ngiti pa rin sa labi, ngunit agad ding napalitan iyon ng pagtataka nang iabot ko sa kanya ang pregnancy test na nanginginig pa sa aking kamay.Hindi niya agad naunawaan.Ngunit nang bumaba ang tingin niya rito, doon ko nakita ang unti-unting pagbabago sa kanyang mukha—mula sa pagtataka, naging gulat, hanggang sa tuluyan nang nanlaki ang kanyang mga mata na para bang hindi niya kayang iproseso ang nakikita niya.“O-Oh my… Oh my God…” halos pabulong niyang sambit, ngunit narinig ko ang panginginig sa boses niya, ang halo ng takot, saya, at hindi makapaniwalang emosyon.At bago pa ako makapagsalita, bigla niya akong hinila palapit at niyakap nang mahigpit.“We’ll be parents, honey!” sigaw niya, puno ng saya at hindi mapigilang exci
Elvira’s Point of View.Pagbukas ng malaking pintuan ng chapel, parang biglang tumigil ang mundo sa isang malalim at sagradong katahimikan. Sumalubong sa akin ang liwanag na dumadaloy mula sa mga bintanang may kulay, humahalo sa puting bulaklak na nakahanay sa aisle na tila ginawang daan hindi lang para sa paglakad kundi para sa isang panghabambuhay na desisyon. Humigpit ang kapit ko sa bouquet habang humakbang ako papasok, at sa bawat hakbang, ramdam ko ang bigat ng wedding dress ko na parang may sariling damdaming sumasabay sa tibok ng puso ko.Nasa tabi ko si Mama at Papa.Mahigpit niyang hawak ang braso ko, hindi na kasing higpit ng dati, kundi iyong uri ng hawak na ayaw kang pigilan pero ayaw ka ring pakawalan. Sa gilid ng paningin ko, nakikita ko siyang umiiyak na tahimik—hindi humahagulgol, kundi iyong luha na tuloy-tuloy lang na bumabagsak habang pilit siyang nakangiti, parang gusto niyang maging matatag para sa akin kahit siya mismo ay unti-unting nabibiyak sa loob.“Dahan-
Elvira’s Point of View.Hindi pa rin tuluyang kumakalma ang puso ko nang tuluyan akong iharap ni Zian sa kanya, hawak pa rin niya ang kamay ko na para bang natatakot siyang pakawalan ako kahit isang segundo lamang, at nang makita ko ang singsing sa daliri ko ay hindi ko na napigilang mapangiti sa gitna ng mga luha ko dahil sa wakas ay naging totoo na ang lahat ng pinangarap at kinatatakutan kong mangyari nang sabay. Marahan niya iyong hinaplos, tila ba hindi pa rin siya makapaniwala na nasa akin na iyon, at nang magtama ang mga mata namin ay tila ba pareho naming naramdaman na tapos na ang mahabang laban na matagal naming pinagdadaanan, at ngayon ay magsisimula na kami ng panibagong yugto.Kinabukasan, nagising ako na mabigat pa rin ang dibdib ko ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na dahil sa takot kundi dahil sa sobrang bigat ng saya na hindi ko pa rin lubos na matanggap. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame habang unti-unting bumabalik sa akin ang alaala ng nakaraang gabi
Elvira’s Point Of View.“Well, kung nais mo pang makitang humihinga ang lalakeng ito, libre ka namang makakapunta sa lugar na sasabihin ko–ayon ay kung interisad—”“Nasaan si Zian?!” natataranta kong sabi.Nang sabihin no’n ang lokasyon ay tila nanghina ang tuhod ko ngunit tinatagan ko ang loob, “Paalala lang… Huwag na huwag kang magsasama ng kung sino–dahil kung hindi? papaasabugin ko kaagad ang bungo ng minamahal mong lalake.”“S-Sige…”“H-Huwag kang pupunta–” Napahinto ako nang sumigaw si Zian at kasabay no’n ay ang pagpatay ng linya.Mas sumobra ang nerbyos na nararamdaman ko dahilan para mas magmadali ako, paglabas ay pumara kaagad ako ng taxi at sinabi ang lugar.Bigla ay nagsisi ako na nagawa ko pa siyang sungitan kagabi dahil lamang sa tampo ko, sana pala ay hindi na lang ako nagalit sa kanya…“Ma’am, anong lugar po itong pupuntahan niyo? Tingin ko ho ay abandunado na ang lugar na ‘to eh..” Sabi sa akin ng driver ngunit hindi ko na lamang siya pinansin.Nang makarating ay labi
ELVIRA’S POINT OF VIEWNang humiwalay siya sa akin sa pagkakayakap ay tinitigan niya ang aking mukha ko na tila ba ngayon niya lamang ito nakita muli at nais niyang kabisaduhin.Napatitig ako sa maganda niyang mata na kulay kayumanggi, pinasadahan ko rin ang kanyang ilong na animo’y tulay sa tangos nito. Ang panga niyang tanaw na tanaw dahil sa ganda ng hulma nito.Ngunit nang sandaling lumapat sa kanyang labi ang mga mata ko ay napatitig ako sa kanya ngunit sakto ring ibinalik niya ang atensyon sa mga mata ko at dahil doon ay mahina siyang napangisi.Dahan-dahan kong ipinikit ang mata nang sandaling yumuko siya at abutin ang labi ko, sinalubong ko ang iginawad niyang mainit na halik.Ang palad niya ay awtomatikong gumabay sa panga ko upang mas mahalikan ako ng mas matamis, ang unang dampi ay tila hindi siya nakuntento kung kaya’t sinakop niya ang ibabang labi ko at siniil iyon na para bang hayok na hayok siya at hindi na mapigilan pa ang sarili.Ginantihan ko naman ang mainit niyang
=Zian’s Point of View= (Courtroom – Continuation) Tumindig ako, ramdam ko ang sakit sa tagiliran ko. Hindi pa man lubos ang paghilom ng sugat mula sa pamamaril, mas matindi ang sugat na idinulot ni Leon sa puso ni Elle. At ngayon, hindi ako papayag na hayaan siyang sirain muli ang buhay niya. Humakbang ako palapit sa witness stand, hawak pa rin ni Elle ang luha sa kanyang mga mata. Pinanatili kong matatag ang boses ko habang tumitig ako sa judge. “Your Honor, I requested to testify because I was there. I saw how Leon Arase treated Elvira Monteverde not as a partner, not as a fiancée—but as property.” Pinandilatan ako ng abogado ni Leon. “Your Honor, this man is not a legal witness. His emotional involvement with the defendant clearly clouds his objectivity—” “Objection overruled,” putol ng judge. “Continue, Mr. Garcia.” Huminga ako ng malalim at itinuloy. “Si Elle ay naging biktima, hindi lang ng kasinungalingan, kundi ng sistemang paulit-ulit na pinapaboran ang may pera. Si Le
=Elvira’s Point Of View= “You sure you won’t regret turning around?” sobrang hina ng kanyang bulong ngunit labis na pinanghina no’n ang tuhod ko. Nilingon ko siya ng sandali, doon ay nagtama ang mga mata namin. “If I regretted it once bit, then it should’ve been two years ago. So, no. I won’t re
=ELVIRA’S POINT OF VIEW= Tangina niya. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang sinulyapan habang kausap niya yung Angela na ’yon. Mula sa ngisi niya, sa paglapit niya, sa paraan ng pagkakadantay ng kamay niya sa likod ng babae—lahat ng ’yon ay sinasadya. And he’s doing a damn good job
=Elvira’s Point Of View= A few days after that ruckus, I don’t have a choice but to wait for the confirmation of my lawyer. It was stressing me out, to the point that I couldn’t even sleep. While I was on standby on the site, Zian went into the small container office and gave me glances. “Didn
=Elvira’s Point of View= Nag-freeze ako. Sa pagitan ng sobrang tahimik na silid at ng dagundong ng pintig ng puso ko, hindi ko agad nagawang gumalaw. Nakatayo lang ako roon, hawak ang documents, habang nararamdaman ko ang malamig na presensyang nanggagaling kay Zian sa isang banda—at ang ma







