Chapter 2

Dumating din ang araw ng kasal ko. Ginanap ito sa Paris dahil isa sa kasunduan ni Dad at Caellune na sa abroad kami ikasal. Pabor naman sa akin dahil madali lamang mag-file ng divorce sa ibang bansa.

Pero parang isang sumpang itinakda ng tadhana na wala akong kapangyarihang takasan ang kasalang ito. Every second of this day felt like a dream I didn’t want to believe. Para akong artista sa isang pelikula na hindi ko gusto ang role pero kailangan kong gampanan.

The grand hall glittered in gold and white, sobrang engrande na halos nakakasakal. The chandeliers sparkled above me like frozen tears, while the air smelled of expensive roses and champagne. Pero sa akin amoy kulungan.

Habang tinitingnan ko ang sarili sa salamin, unti-unting binubuo ng maid ang huling detalye ng gown ko. The fabric shimmered ivory lace, beaded embroidery, and satin that hugged my body perfectly. It was breathtaking. Maganda pero hindi sa akin. Hindi ako ang may gusto nito.

“Ito ang pangarap ng mommy mo,” sabi ng maid habang inaayos ang belo ko.

Napangiti ako nang pilit. Oo, pangarap niya ito. Pero kailanman hindi ko ginusto. Simula nang ipanganak ako sa mundong ‘to, wala nang naging akin. Hindi ko na kontrolado ang buhay ko, pati puso at kinabukasan ko.

Tinitigan ko pa rin ang repleksyon sa salamin. Nakikita ko ang isang babae na dapat ay masaya. Isang bride na dapat puno ng pag-ibig at pangarap. Pero sa mga mata ko, puro takot. Puro pangungulila. Para akong bangkay na binihisan ng ginto.

I snapped back to reality nang may kumatok sa pinto.

“Are you ready, darling?” Boses ni Mommy mula sa labas na puno ng tensyon. Pagkapasok niya, agad sinipat ang suot ko mula ulo hanggang paa.

“You look perfect,” she said with a small smile. “Just like I always imagined.”

Perfect. Kung alam lang niya kung gaano kabigat pakinggan ‘yon.

I want to scream. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ito ang gusto ko, na ayoko ng ganitong buhay, pero anong laban ko? Wala akong boses sa pamilya namin. Si Daddy walang pakialam. Si Mommy naman ang gusto lang ay imahe at reputasyon.

“We’re all waiting for you, hija. It’s time.”

Tumango ako kahit ramdam ang panginginig ng tuhod. Bawat hakbang palabas ng silid ay parang papunta sa bangin.

Pagdating ko sa itaas ng grand staircase. I looked at the sea of faces below. Lahat nakangiti habang nag-aabang. Gustong maging saksi sa perpektong kasal ng isang pamilyang mayaman na hindi nila alam isa lamang itong palabas.

Nang dumapo ang mga mata ko sa isang tao, biglang bumilis ang kabog ng akong dibdib.

Nakasuot siya ng black tuxedo, sobrang gwapo pero nakaka-intimidate. His face was unreadable, his eyes cold and steady. Walang bakas ng emosyon.

Habang naglalakad ako sa aisle, ramdam ko ang mga matang nakatingin sa akin pero sa gitna ng lahat, siya lamang ang nakikita ko.

Caellune Santorre. The man I was forced to marry.

My heart pounded in my chest as I tried to keep my steps steady. Ang mga bulaklak sa aisle, ang musika, at bulungan ng mga bisita. Lahat naging malabo. Ang tanging malinaw ay ang distansya sa pagitan namin.

Paglapit ko sa altar, nagtagpo ang paningin namin. His eyes held me still dark, calculating and cold. Parang tinatantiya niya kung gaano katagal ko kakayanin bago ako tuluyang bumagsak.

Ang tinig ng pari ay parang humahalo lang sa ingay ng puso ko.

“Do you take this man…”

I couldn’t hear the others. Hindi ko alam kung ano ang sinagot ko. Basta alam kong tumango ako sa bawat tanong ng pari.

At dumating ang sandaling kinatatakutan ko, ang halik. They said this was supposed to be the most romantic part of the wedding. But for me, it was the most painful.

Lumapit siya sa akin. Ramdam ko ang lamig ng kamay ni Caellune nang hawakan niya ang pisngi ko. Hindi ko magawang umatras, o tumanggi. Nakatitig sa amin ang lahat.

Pagdampi ng labi niya sa akin, parang nilamon ako ng kawalan. No warmth. No affection. No loving kiss. Isa lang itong paalala na pag-aari na niya ako.

Naramdaman kong napasinghap ako sa loob-loob ko. Doon ko naramdaman ang bigat ng reyalidad. Na isang halik lang, pero parang binura na lahat ng dignidad at kalayaan ko.

Pagkatapos ng seremonya, parang dumaan lamang ang lahat. Caellune stayed by my side the whole time, his hand occasionally resting on my back. Hindi ko maramdaman ang kahit anong init. Hawak niya ako dahil kailangan niyang gawin hindi dahil gusto.

Minsan, nahuli ko siyang nakatingin sa paligid na parang may hinihintay. His jaw was tight, his expression unreadable. May gusto siyang iparating pero hindi ko alam kung ano.

“Dance with your husband, Solar,” bulong ni Mommy, sabay tulak sa akin papunta sa gitna ng hall.

I shook my head, pero naramdaman ko ang malamig na kamay ni Caellune na hinihila ako pabalik.

“Come on. Let’s get this over with,” he muttered.

Nagtagpo ang mga mata namin habang nagsimula ang musika. Mabagal pero ang pagitan namin ay parang pader. At saka siya lumapit, halos madikit ang labi sa tainga ko.

“I have a condition. Follow it… or this marriage won’t last,” malamig na bulong niya.

Natigilan ako. Anong ibig niyang sabihin?

Anong kondisyon?

Pero bago ko pa mabigkas ang tanong, lumayo na siya, pinapanatili ang ngiti sa labi habang patuloy kaming umiikot sa dance floor.