Chapter 3

Pagkatapos ng kasal ay agad kaming bumalik sa Pilipinas. Hindi ko alam kung bakit nagmamadaling umuwi si Caellune.

The car came to a stop in front of the mansion, its tires crunching over the long rocky driveway. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan ko, pero tiyak na hindi ito. Ang dambuhalang istruktura ay parang sumibol mismo mula sa lupa at nakakatakot. Ang stone façade ng mansyon ay nakatitig sa akin, parang alam na nito ang bawat iniisip ko. Sobrang lawak nito.

Hindi man lang ako tinitingnan ni Caellune habang bumababa kami ng sasakyan. Natutunan ko na sa nakaraang mga araw na mahusay siyang magpanggap na wala akong halaga. Habang papalapit kami sa grand entrance ng mansyon. The silence was suffocating, as if it were tightening around my chest.

Binuksan ang pinto para sa amin ng isang matandang butler na hindi rin tumitingin sa akin. Minsan gusto ko nang magtaka kung anong mayro'n sa mukha ko at hindi nila ako matignan.

Tahimik nito kaming pinasok, isang simpleng tango kay Caellune, at ako ay sumunod. The marble floor gleamed beneath our feet, and the ceiling seemed to stretch into infinity like a scene from a gothic novel.

“Ang silid ninyo ay nasa itaas, Mrs. Santorre,” mahinang sabi ng butler.

Hindi ko man lang narinig nang mabuti. I wasn’t paying attention to the room, ang gusto ko lamang ay makalampas sa gabing ito nang hindi tuluyang nababaliw.

Caellune still wasn’t looking at me. Nauna siyang maglakad patungo sa hagdan, mabilis ang bawat hakbang. Iniwan akong naghihilata sa likod. Sa totoo lang, I was grateful for the distance.

Habang sinusundan ko ang butler pataas sa grand staircase, lumalamig ang mga dingding at lumalapot ang hangin. Dinala ako nito sa hallway na puno ng mga nakasarang pinto. Ang bawat hakbang ko ay umaalingawngaw sa makipot na espasyo, na para bang pinalalawak pa ang katahimikan. Sa wakas, huminto ito sa harap ng isang pinto.

“Ito ang silid ninyo, Mrs. Santorre,” sabi nito.

Wala akong naging tugon sa butler. Agad akong pumasok sa silid. At nang makita ang loob ay napahinto ako, sobrang ganda! The bed was large, draped in white linens that shimmered, and the furniture was made of dark wood, polished and elegant. Malalaki ang bintana, na nag-aalok ng tanawin ng hardin sa ibaba. Pero wala sa silid na ito ang makapagbibigay sa akin ng kahit kaunting pakiramdam ng tahanan. Masyado itong malamig at walang laman. Tumayo ako sa gitna ng silid at humihinga nang mabagal.

Tumayo ako at lumapit sa pinto, hinaplos ng mga daliri ko ang malamig na kahoy. Habang naglalakad ako sa hallway, pakiramdam ko walang katapusan ang mansyon.

At first, I had no sense of direction. Basta lang akong naglalakad, pasilip-silip sa mga silid na tila walang gamit. Sarado ang mga pinto at walang tao. Wala ni isang kaluskos ng mga tauhan.

Nang makarating ako sa dulo ng isang mahabang pasilyo. May isang pinto roon at kakaiba. Hindi ito tulad ng ibang mga pinto sa mansyon. The wood was dark and bore the marks of time. Parang matagal nang hindi nabubuksan.

Huminto ako sa harap nito, hinila ng kuryosidad ang bawat bahagi ng isip ko. May kung anong kakaiba rito, isang bagay na parang tinatawag ako.

Inilapat ko ang mga daliri ko sa ibabaw ng kahoy. Magaspang at may mga bitak. May kandado ito, pero luma at kalawangin. Wala ring handle at palatandaan kung paano ito bubuksan. Dahan-dahan akong yumuko at idinikit ang tainga sa kahoy, umaasang may maririnig. Pero wala. Tanging malalim na katahimikan lang.

Bago pa ako umurong, bigla kong narinig ang isang mahinang tunog na tila mga boses sa kabilang panig ng pinto. Napatigil ako. May dalawang lalaking nag-uusap. Pero hindi ko marinig nang malinaw ang mga salita.

Mabilis akong umatras at nagtago sa gilid ng hallway. Ilang segundo pa ay lumitaw si Caellune. Pareho pa rin ang ekspresyon niya, walang emosyon. He didn’t notice me at first. His gaze was fixed ahead, but when his eyes fell on me, he stopped abruptly.

“What are you doing here?” malamig niyang tanong.

Napalunok ako, ramdam ang bilis ng tibok ng puso ko. Pinilit kong magmukhang kalmado kahit nanginginig ang boses.

“Just... exploring,” sagot ko.

Nagsalubong ang kilay niya, at ilang sandali akong tinitigan. Parang binabasa niya ako kung nagsisinungaling ba. At nang walang masabi ay tumalikod at naglakad palayo.

Pinanood ko siyang lumayo, habang naglalaro sa isip ko ang usapang narinig ko kanina. Sino ang kausap niya? Ano ang pinag-uusapan nila? At bakit kailangan itago sa likod ng isang kandadong pinto?

Habang papalayo si Caellune, hindi ko mapigilang mapatingin muli sa pinto. Parang hinihila ako ng misteryo nito. Pero bago pa ako makagalaw, narinig kong nagsalita siya ng pabulong pero sapat na para marinig ko.

“I have to keep her away from that room. If she finds out, everything will fall apart.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang dibdib ko ay parang biglang nanikip, at ang hangin ay tila nawala sa paligid.

May tinatago si Caellune.

At ngayon, sigurado akong hindi lang kasal naming dalawa ang may lihim.

‎‎Bumalik ako sa kwarto, pero agad akong binuhusan ng kakaibang pakiramdam. Isang pangamba na hindi maipaliwanag. Pero ano kaya iyon? I thought to myself, with an annoying ache in my mind that wouldn’t go away.

‎

‎‎Kaya bumangon ako mula sa kama at naglakad papunta sa kusina. Habang papalapit, napansin ko ang butler na kahit medyo nagtatago. It was obvious he was hiding something, murmuring into the phone. Naghintay ako hanggang sa tuluyan mawala sa aking paningin ito. Pumasok ako sa kusina, kumuha ng mabilis na meryenda at bumalik kaagad sa silid.

‎

Pansamantalang napawi ang gutom ko. Bumalik ako sa kama, at nagmuni-muni sa mga nangyari sa buong araw hanggang sa tuluyan akong nakatulog.

‎

‎Kinabukasan, ang sikat ng araw ay pumasok sa bintana. Tapos na akong maglinis ng katawan, at handa na lumabas para tingnan ang mga hardin ng Estate nang may banayad na pagkatok sa pinto. When I opened the door, I was greeted by a maid. Ang ngiti nito ay puno ng init at kabaitan.

“Good morning po, Madam. Oras na po para mag-agahan kayo,” sabi nito.

‎

‎“Salamat, pupunta na rin ako,” tumango ako at bahagyang ngumiti.

‎

‎Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa dining hall. ‎Pagpasok ko, nando'n na si Caellune. Tahimik na kumakain ng agahan.

Is he really the man I’m supposed to spend my life with? Pinilit kong pigilan ang titig sa kanya.

‎

‎“Done staring?” Pumutok ang malalim na boses niya sa katahimikan.

‎

Mabilis akong nagbawi ng tingin at pinokus ang sarili sa pagkain. Pero kahit na, I could feel his presence as he stood up to leave. Pinilit kong mangahas at humarap sa kanya para magtanong.

‎

‎“Pupunta ka ba sa work?” Ang boses ko ay nanginginig, halatang kinakabahan.

Tumitig siya sa akin nang malamig, at tumango ng bahagya bago umalis nang walang binibitawang salita.

‎

Huminga ako ng malalim at tumingin sa nakasarang pinto. A strange mix of thrill and nervousness coursed through me as I thought about the opportunity before me.

“This is my moment,” I told myself. “Malalaman ko kung ano ang nakatago sa likod ng pinto na ‘to.”

‎

‎Lumapit ako sa pinto, bawat hakbang ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko.

‎

‎Hinawakan ko ang metal na knob, at ang lamig nito ay tila hinugot ang init mula sa balat ko. Mahigpit ko itong niyakap, at dahan-dahang pinihit. Humihinga ako nang may kaba at excitement. Ngunit sa di-inaasahang pagkakataon, lumitaw ang butler.

‎

“Madam, ano po ang ginagawa ninyo dito?”

‎

Nanigas ako sa kinatatayuan habang nag-iisip ng tamang isasagot.

“Uh… n-napadaan lang po.”

‎

‎Tiningnan ako ng butler, halatang puno ng pagdududa.

“Gano'n ba?”

‎

‎Tumango ako.

‎

‎“Mas makabubuti sigurong bumalik ka na sa kwarto mo,” dagdag ng butler, ang tono nito ay may kasamang banta. “Sayang lang kung malalaman ni Mr. Caellune na pumunta ka dito.”

‎

‎Lalong nanlumo ako, at alam kong anumang pagtatalo ay mas magpapalala lang sa sitwasyon. Maingat akong yumuko at umatras mula sa doorway. Ngunit bago tuluyang lumayo, sumulyap ako sa hindi pa alam na lihim ng pinto.

‎

‎“May iba pang paraan siguro,” bulong ko sa sarili, at lalo pang tumibay ang determinasyon ko. “I will uncover the truth, no matter the cost.”

‎

‎Bumalik ako sa kwarto, at doon ko hinayaan ang sarili na humiga sa kama. Naglalakbay ang isip ko sa pagkabigo na matuklasan ang misteryo sa likod ng nakakandadong pinto.

‎

While I was lying down, my phone suddenly buzzed, a message came through.

Dashiel: Hey, how have you been?

Sa simpleng mensahe nito ay naibsan ang bigat ng iniisip ko. A short break from the tension I couldn’t get out of my head. ‎I took the distraction and quickly typed a reply.

Me: I'm fine, and you?

Sandali akong nag-atubiling pindutin ang send button bago huminga ng malalim at iniwan ang phone sa kama.

‎

‎Naghintay ako, pero bawat segundo na lumilipas sa katahimikan ay nagpapaalala sa akin na hindi aayon sa gusto ko ang lahat. Sa inis ko, ibinato ko ang phone sa kama. Ang vibration nito ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto.

‎

‎"I'm so bored," reklamo ko.

Pero biglang may pumasok na ideya sa isip ko. Ang garden! Siguro, ito ang makakatulong sa akin na makalayo sa mabigat na hangin ng mansyon na tila nagbabantay sa bawat sulok.

‎

Pero napahinto ako nang biglang nag-vibrate ang phone ko. Bumaba ang tingin ko sa screen, at ang pangalan ni Mommy ang paulit-ulit kong nakikita.

‎

‎"Not now," bulong ko, at tahimik na pinatay ang tawag.

‎