CHAPTER 2

GEORGINA VALDEZ

Kung may award lang para sa Pinakamalas na Nilalang of the Year, panalo na ako. Hahakot ako ng tropeo, pati grand prize maiuwi ko na.

Basang-basa ako sa ulan habang naglalakad pauwi. Opo, umulan. Kasi siyempre, kapag brokenhearted ka at galing sa isang matinding betrayal, kailangan may background music na malungkot at malakas na ulan para damang-dama ang drama. Yung universe talaga, may favoritism pagdating sa pagpapahirap sa akin. Wala man lang akong dalang payong. Yung natira kong pera sa wallet, sakto lang pamasahe sa tricycle kanina, kaya heto ako ngayon, naglalakad mula sa kanto papasok sa eskinita ng apartment ko, mukhang basang sisiw na sinabuyan ng putik at asukal.

Pagliko ko sa tapat ng inuupahan kong pinto, gusto ko na lang talagang maglaho na parang bula.

Nakatambak sa labas ang dalawang maleta ko, isang garbage bag na puno ng mga sapatos ko, at yung stand fan kong maingay. At sa gitna ng lahat ng 'yan, nakatayo si Aling Nena, ang landlady kong daig pa ang security guard sa higpit, naka-cross arms at may suot na shower cap kahit hindi naman siya naliligo.

"Aling Nena, ano pong nangyayari dito?" tanong ko, kahit obvious naman na pinalayas na ako.

"Ay, salamat naman at nagpakita ka na, Georgina! Dalawang buwan ka nang delay sa upa. Sabi mo kahapon magbabayad ka, nasaan na?" Nakataas ang kilay niya, kulang na lang bumuga ng apoy.

Lumapit ako at pilit na ngumiti kahit nanginginig na ako sa lamig. "Aling Nena, bukas na bukas po, ipapasok ko na yung bayad. Na-delay lang po yung sweldo ko, tapos..." Tapos hiniram pa ng hayop kong ex para sa pekeng crypto investment niya. Gusto kong isigaw 'yon, pero naisip ko, wala namang pakialam si Aling Nena sa love life ko.

"Puro ka bukas! Eh yung bukas mo nung isang linggo, naging bukas ulit kahapon! Pasensiyahan tayo, ineng. May bago nang uupa diyan bukas ng umaga. Kunin mo na 'yang mga gamit mo."

Napatingin ako sa mga gamit ko na nababasa na ng ambon. Biglang humangin nang malakas, at isang pirasong tela ang nilipad mula sa tuktok ng maleta ko, diretso sa mukha ni Aling Nena.

"Ay, kabayo!" sigaw niya sabay hablot sa tela.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang paborito kong Hello Kitty na panty na may butas sa gilid.

"Jusko naman, Georgina! Kung wala kang pambayad ng upa, bumili ka man lang sana ng bagong panty! Nakakahiya sa mga dumadaan!" Inihagis niya sa akin yung panty ko.

Pulang-pula ang mukha ko habang nagmamadaling siniksik yung panty sa loob ng bag ko. Wala na akong nagawa. Umiiyak man ako ng dugo, hindi na ako papapasukin ni Aling Nena. Kinaladkad ko ang dalawang maleta ko, sukbit ang garbage bag, habang yakap-yakap yung maingay na stand fan.

Naglakad ako hanggang sa makarating ako sa isang waiting shed sa gilid ng highway. Madilim na. Malamig. At higit sa lahat, kumakalam na yung sikmura ko. Dahil sa kagagahan ko kanina, hindi man lang ako nakakain ng lunch dahil inabala ko ang sarili ko sa pagbili ng cake para sa ex kong walang kwenta.

Naupo ako sa ibabaw ng maleta ko. Napansin ko yung lumang vending machine sa kanto ng waiting shed. May barya pa pala ako sa bulsa ng palda ko. Saktong bente pesos. Kasiyahan na 'yon para sa isang pakete ng chocolate biscuits at isang basong tubig.

Dali-dali akong lumapit sa machine. Hinulog ko ang bente pesos. Umilaw yung pindutan. Pinili ko yung biscuit na nasa A4 slot.

Umiikot yung spring. Dahan-dahan... dahan-dahan... tapos huminto.

Nakasabit yung biscuit sa dulo. Hindi nalaglag.

Hinampas ko yung salamin. "Huy! Ibigay mo sa akin 'yan! Gutom na gutom na ako!"

Niyugyog ko yung vending machine pero sadyang matigas ito. Sinipa ko yung ibaba, pero ang nangyari, sumakit lang yung hinlalaki ng paa ko.

Wala na. Talagang isinumpa yata ako ngayong araw na 'to. Bumalik ako sa maleta ko at pabagsak na umupo. Dito na bumuhos yung totoong iyak ko. Hindi na dahil kay Kenneth. Umiiyak na ako dahil sa pagod, sa gutom, sa basang panty na nasa bag ko, at sa biscuit na hindi ko makain. Napayuko ako at tinakpan ang mukha ko. Hayaan na lang natin akong lamunin ng dilim at ng kalsadang ito.

Pero hindi pa pala tapos ang show.

Habang tahimik akong humihikbi, isang malakas na harurot ng sasakyan ang narinig ko. Bago pa ako makapag-angat ng ulo, naramdaman ko na lang ang malamig, malapot, at mabuhanging tubig na humampas sa buong katawan ko.

Isang kulay itim at makintab na sports car ang dumaan sa malaking lubak sa tapat ko. At dahil nakaupo ako sa gilid ng gutter, sinalo ko lahat ng tubig-baha na tumalsik mula sa gulong niya.

Natulala ako. Unti-unting tumulo ang putik mula sa buhok ko papunta sa ilong ko. Pumasok pa yata sa bibig ko yung konti. Malansang tubig-baha.

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Punong-puno na ako. Sagad na sagad na ang pasensya ko.

Tumayo ako. Nakita kong medyo huminto ang kotse sa unahan dahil sa traffic light na naging red. Hinubad ko ang isa kong sapatos na puno na ng putik at patakbong lumapit sa nakatigil na sasakyan.

Walang pag-aalinlangan, inihampas ko ang sapatos ko sa bintana ng driver's side.

"Hoy! Lumabas ka diyan! Babasagin ko 'tong salamin mo, hayop ka!" sigaw ko habang patuloy na pinupukpok ang makintab na pinto ng kotse niya.