MISSING WITH THE COLD CEO

 GEORGINA VALDEZ 

Sabi ng marami, kapag umabot na daw ng five years ang isang relationship, expected na ang proposal. May mga kaibigan nga ako na tatlong taon pa lang, may pa-diamond ring at crying video na sa social media. Kaya heto ako ngayon, basang-basa sa pawis, kilikili powers activated dahil nasira na naman ang elevator sa building nila, bitbit ang isang box ng signature Mango Bravo cake mula sa paboritong bakeshop ni Kenneth, at may pa-foil balloon pa na nag-spell ng "HAPPY 5TH ANNIV."

Pangiti-ngiti pa ako habang umaakyat sa hagdan ng apartment complex niya. Feeling ko kasi, ako na ang pinaka-supportive at the best girlfriend in the universe. Limang taon ba naman. Limang taon ng pag-intindi sa mga "sidelines" niya na laging lugi, limang taon ng pag-ambag sa pambayad niya ng kuryente at internet, at limang taon ng pagiging un-official secretary niya kapag tinatamad siyang mag-reply sa mga kliyente niya. In my head, today is the day. Baka may nakatagong singsing sa loob ng bulsa niya mamaya pag-uwi niya galing sa shift niya.

Kinuha ko yung spare key na binigay niya sa akin dati. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Gusto ko kasi siyang i-surprise pagdating niya, o kaya baka nauna na siyang umuwi para i-surprise din ako. Imagine, out of nowhere, biglang papasok ang napakaganda niyang girlfriend na may dalang cake. Very cinematic.

Pagbukas ko ng pinto, tahimik ang living room. Madilim. Wala pang tao.

Pero teka, may naririnig akong kakaibang sounds mula sa kwarto niya.

Parang may naglalaba? O may hinihikang aso?

Kumunot ang noo ko. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa pinto ng kwarto na naka-awang nang konti. Mas lalong luminaw yung tunog. Hindi siya aso. At definitely, hindi siya washing machine.

"Oh my god, babe... ang galing mo talaga..."

Natigilan ako. Boses ng babae 'yon ah. Boses ng babaeng parang naiipit sa pinto pero masaya.

Naramdaman ko yung biglang pagbilis ng tibok ng puso ko. Yung tipong parang may nagda-drums sa loob ng dibdib ko. Nanginginig ang kamay ko, pero unti-unti kong tinulak ang pinto.

Bumagsak ang panga ko hanggang sa sahig. Literal na nanlambot ang mga tuhod ko at gusto kong lamunin ako ng lupa right then and there.

Doon, sa mismong kama na binili namin sa Mandaue Foam (na in-installment ko pa sa credit card ko na six months to pay!), nakita ko ang limang taon ng buhay ko na naglalaro ng bahay-bahayan kasama ang isang babaeng naka-blonde highlights. At hindi lang sila nagkukuwentuhan ah. Full action movie ang nagaganap, may pa-acrobatics pang nalalaman na akala mo nag-o-audition sa Cirque du Soleil.

"Kenneth?!" sigaw ko. Ang boses ko, parang boses ng nakawitang manok.

Sa gulat nilang dalawa, nagkandarapa silang maghiwalay. Si Kenneth, muntik pang mahulog sa kama at nagmamadaling hinila yung kumot. Yung babae, nataranta rin at nagtago sa likod niya. Pamilyar yung babae. Si Vanessa? Yung bago nilang 'marketing assistant' sa opisina na laging nire-reklamo ni Kenneth na kesyo pabigat daw at walang alam sa trabaho?

Aba, mukhang may ibang alam gawin si ate girl ah!

"George! Babe! Let me explain!" Nanlaki ang mga mata ni Kenneth, pawis na pawis. Tila nakakita ng multo.

"Explain?!" Naramdaman ko yung pag-akyat ng dugo ko sa ulo hanggang sa bunbunan. "Anong i-e-explain mo? Na nagtuturuan kayo ng anatomy?! Sa ibabaw pa ng kama ko?!"

"Babe, hindi 'to tulad ng iniisip mo!"

"Gago ka ba?!" Sininghalan ko siya. "Kitang-kita ng dalawang mata ko! Limang taon, Kenneth! Limang taon kitang pinakain at binihisan, tapos ganito lang igaganti mo sa akin?!"

Sa sobrang galit ko, gusto kong ibato sa mukha niya yung cake na hawak ko. Itinaas ko yung box, ready nang i-smash sa pagmumukha niyang makapal. Isang magandang headshot sana ng Mango Bravo ang tatapos sa relasyon na ito.

Pero dahil yata sa sobrang panginginig ng kamay ko, o sadyang pinagtri-tripan ako ng universe ngayon, nadulas sa kamay ko yung box. Bumagsak ito sa sahig, saktong-sakto sa tapat ng mga paa ko. Sumabog ang matamis na cream at chocolate syrup sa buong paligid, kabilang na sa paborito kong puting sapatos.

Napasigaw ako sa inis at umabante para lapitan sana si Kenneth at sampalin siya ng kaliwa't kanan. Pero sa kamalasan, naapakan ko yung kumalat na icing.

Nawalan ako ng balanse. Para akong nag-slide sa isang waterpark. Pakiramdam ko nag-slow motion ang paligid. Habang bumabagsak ako, nakakapa ko yung cord ng lumang electric fan na nakatayo sa gilid ng kama. Sa pag-asa kong may makapitan, nahila ko ito nang buong lakas.

Bumagsak ako sa sahig, sapul ang pwet ko sa matigas na tiles. Pero hindi pa doon natapos ang kalbaryo ko. Yung stand fan na nahila ko, nawalan din ng balanse at bumagsak... diretso sa ulo ko.

"Aray ko po!" napasigaw ako sa sakit. Nakuryente pa nang slight yung braso ko dahil nag-spark yung lumang wire ng fan.

"George! Okay ka lang?!" Akmang lalapit si Kenneth, pero naka-boxer shorts lang ang loko kaya napatigil din siya.

"Huwag mo akong lalapitan, hayop ka!" Pinilit kong tumayo kahit parang nabali yung tailbone ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit at hiya. Punong-puno ng icing ang damit at sapatos ko, tapos may bukol pa yata ako sa noo dahil sa lintik na electric fan na 'yan.

Nang tingnan ko yung babae, si Vanessa, nakita kong nagpipigil siya ng tawa habang nakabalot ng kumot. P*****a. Nagagawa pa akong pagtawanan ng kabit na 'to.

"Tapos na tayo, Kenneth. Ipadala mo sa apartment ko yung mga gamit ko kung ayaw mong ipasunog ko 'yang buong pagkatao mo!"

Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng kwarto. Pero bago pa ako makalabas ng pinto, sumabit yung suot kong hair extensions sa nakausling pako sa door frame.

Naramdaman ko ang malakas na paghatak sa anit ko. Paglingon ko, nakasabit na sa pinto ang kalahati ng buhok ko. Parang may namatay na pusa na nakasabit doon. Oh my god. Ang mahal ng extensions na 'yon! Buy one take one pa man din sa salon ni Bong!

"Babe, yung buhok mo..." sabi ni Kenneth na nakatayo sa pinto, hindi alam kung tatawa o maaawa.

"I*****k mo sa baga mo!" sigaw ko at tuluyan nang lumabas ng apartment niya, hindi na pinansin ang sakit ng katawan ko.

Habang naglalakad ako pababa ng hagdan, naramdaman ko na ang pamumuo ng mga luha sa mata ko. Halo-halong emosyon. Galit. Hiya. Panghihinayang sa limang taon. Pati na rin panghihinayang sa paborito kong cake at sa hair extensions ko.

Paglabas ko ng gate, saktong nandoon si Tiya Marits, ang kapitbahay niyang reyna ng mga tsismosa sa barangay. Nagwawalis siya ng kalsada pero yung mata nakatutok na agad sa akin, parang scanner sa grocery.

"Oh, Georgina, ineng? Bakit ganyan ang hitsura mo? Para kang sinabugan ng tae ng kalabaw. May dumi ka pa sa mukha. Umiiyak ka ba?" tanong niya habang iniscan ako mula ulo hanggang paa, lalo na yung manipis kong buhok at puting sapatos na kulay brown na ngayon.

Pinunasan ko ang mukha ko. Suminghot ako ng malakas.

"Hindi po ako umiiyak, Tiya Marits," sagot ko habang nagpapara ng dadaan na tricycle. "Na-allergy lang po ako sa malansang isda na nakita ko sa loob ng kwarto ni Kenneth."

Sumakay na ako sa tricycle at mabilis na sinabihan ang driver na umalis na bago pa man makapagtanong ulit si Tiya Marits.