CHAPTER 3

GEORGINA VALDEZ

Tuloy-tuloy lang ang paghampas ko ng putikang sapatos ko sa bintana ng sasakyan. Wala na akong pakialam kung anong brand ng kotse 'to. Porsche ba 'to? Ferrari? O kotseng pang-Batman? Basta ang alam ko, basang-basa ako ng maruming tubig-baha at mukha na akong espasol na inilublob sa imburnal dahil sa pagpapatakbo ng driver na 'to.

"Hoy! Bingi ka ba?! Ibabato ko talaga 'tong sapatos ko sa mukha mo kapag hindi mo binuksan 'to!" sigaw ko. Pilit kong inilalapit ang mukha ko sa tinted na salamin pero wala talaga akong makita sa loob dahil sa sobrang itim nito.

Biglang bumukas ang pinto sa kabilang side, doon sa passenger seat. May lumabas na lalaking naka-itim na suit. Base sa tindig, sa suot niyang sunglasses kahit gabi, at sa earpiece na nakakabit sa tainga niya, mukha siyang bodyguard na laging handang bumali ng leeg gamit lang ang hintuturo.

"Miss, please step away from the vehicle," seryosong sabi nung bodyguard.

"Step away your face!" bulyaw ko sa kaniya. Itinuro ko ang sarili ko gamit ang maruming sapatos ko. "Tingnan mo nga ginawa niyo sa akin! Naglalakad ako nang maayos dun sa gilid tapos tatalsikan niyo ako ng tubig-baha?! Bayaran niyo yung dry cleaning ng damit ko!"

Bumuntong-hininga yung bodyguard at akmang hahawakan ako sa braso para ilayo. Pero bago pa niya ako malapitan, dahan-dahang bumaba ang bintana sa driver's side.

Doon, nakita ko ang isang lalaking pwedeng maging cover ng isang sikat na fashion magazine. Grabe. Kung hindi lang ako galit at nanginginig sa lamig, baka napanganga na ako. Sobrang perpekto ng hulma ng panga niya, makapal ang kilay, at may mga matang parang nangangain ng kaluluwa sa sobrang sungit. Naka-business suit din siya na kulay dark gray, pero yung tipong halatang milyon ang halaga ng tela pa lang.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. At ang reaksyon niya? Parang nakakita siya ng ipis na naglalakad sa ibabaw ng mamahaling carpet niya.

"Jojo, give her five thousand pesos and get her out of my sight," malamig niyang utos sa bodyguard. Ang sarap sanang pakinggan ng boses niya, pero napaka-antipatiko ng tono.

Nanlaki ang mga mata ko. Mabilis na dumukot sa bulsa niya si Jojo at inabot sa akin ang limang libo na parang nagbibigay lang ng flyers sa mall.

"Excuse me?!" Hinawi ko ang kamay ng bodyguard kaya nalaglag ang pera sa basang kalsada. "Tingin mo sa akin, pulubi? Ano 'yan, pambili mo ng katahimikan ko?! Gusto ko ng apology, hindi limos!"

Tumingin ulit sa akin yung lalaki. Kumunot ang noo niya, halatang hindi sanay na may sumisigaw sa kaniya. "Miss, I don't have time for this scam. If you threw yourself at my car hoping for a payout, you got it. Now move."

Wow. Scam daw? Ako pa ngayon ang scammer?

"Ang kapal naman ng mukha mo, kuya!" Lumapit ako nang kaunti, halos idikit ko na ang mukha ko sa bintana ng sasakyan niya. "Para sabihin ko sa'yo, hindi ko kailangan ng pera mo! Ang gusto ko, bumaba ka diyan, tingnan mo kung gaano karaming putik ang pumasok sa ilong ko, at mag-sorry ka!"

Imbes na mag-sorry, padabog niyang binuksan ang pinto. Muntik na akong tumalsik patalikod. Tumayo siya sa harap ko. Jusko, ang tangkad pala niya. Hanggang dibdib lang yata niya ako. Amoy na amoy ko yung mamahaling pabango niya na humahalo sa amoy ng imburnal sa katawan ko.

"You're testing my patience," mariin niyang sabi. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. "I said, get out of the way. I have an important meeting to attend to, and dealing with a crazy woman in the middle of the street is not on my schedule."

Crazy woman? Ako? Baliw?

Gusto ko siyang sampalin. Gusto ko siyang sipain sa tuhod. "Tingin mo scam 'to?! Gusto mo bang ikwento ko sayo ang araw ko?! Nahuli ko yung ex ko na nakikipag-wrestling sa katrabaho niya sa ibabaw ng kama ko! Pinalayas ako ng landlady ko habang pinagbabato yung mga butas kong panty sa labas! Nakain yung huling bente pesos ko sa pesteng vending machine na 'yon! Tapos ngayon, papaliguan mo ako ng tubig-baha at aalukin ng limang libo?!"

Napahinto siya nang bahagya. May dumaang konting gulat sa mga mata niya, pero mabilis ding bumalik sa pagiging blangko.

"That's not my problem," sagot niya.

Itinaas ko yung kamay ko para ituro siya, para ipamukha sa kaniya na wala akong pakialam kung sino mang CEO o presidente siya.

Pero bago ko pa mabuka yung bibig ko, biglang umikot ang paningin ko.

Parang biglang nawalan ng signal ang utak ko. Naramdaman ko yung matinding kirot sa tiyan ko. Bukod sa wala pa akong kain buong araw kundi yung malamig na siomai na binili ko kaninang umaga, naulanan pa ako, at na-stress nang sobra.

Unti-unting dumilim ang paligid. Yung mukha niyang sobrang sungit, nag-blur.

"Miss?" narinig kong sabi niya. Medyo nag-iba ang tono niya. Parang may halong pagkabigla.

Hindi na ako nakasagot. Tuluyan nang bumigay ang mga tuhod ko. Pabagsak ako nang paharap. Naramdaman kong may sumalo sa mga balikat ko, pero huli na ang lahat. Sa pagbagsak ko, dumiretso ang mukha ko sa bandang ibaba niya.

At dahil sa matinding pagkahilo at pag-ikot ng sikmura ko, hindi ko na napigilan.

Isang malakas na *blag*, sabay... *blaaaargh*.

Isinuka ko ang lahat ng sama ng loob ko, kasama na yung kinain kong siomai at nalunok kong tubig-baha, eksaktong-eksakto sa ibabaw ng makintab at nagkakahalagang libo-libong pisong itim na sapatos ng antipatikong lalaki.

Narinig ko ang malakas na pag-singhap nung bodyguard.

"Sir!" nagpapanik na sigaw ni Jojo.

Gusto ko sanang mag-peace sign at mag-sorry bago ako tuluyang mawalan ng malay, pero masyado nang mabigat ang talukap ng mga mata ko. Ang huling narinig ko bago ako kainin ng dilim ay ang malakas at frustrated na pagmura ng lalaki.

"Damn it! Put her in the car, Jojo. We're going to the hospital."

Mabilis na lumapit si Jojo. Binuhat ako ng bodyguard nang walang kahirap-hirap at ipinasok ako sa likod ng mainit at mabangong sasakyan.