CHAPTER FOUR

QUIN DELLA

"Quin, accept this mission or you'll forever be dismissed?" desperadong pangungumbinsi ni Commander bald head nang ipatawag niya ako sa opisina kinabukasan din nang sumunod na araw.

"My reason is still not valid?" I seriously asked while my arm crossed on my chest, crossed legged sitting on the chair opposite of him from his working desk.

Nahilot niya ang noo. "Pasensya ka na, gustuhin ko man wag ikaw pero ikaw talaga ang napipisa ko, look at you..." Alanganing naituran pa ang itsura kong palibahasa mukang hindi naliligo, ganoon ba?

They still never see me properly dressed, dito ako komportable. Kaya bakit ba? And now he is forcing me to accept the assignment by the thought of I'll be looking different once I dress up properly?

Suminghal ako. "I'm a woman, so it will be off for him na ang bodyguard niya isang babae. And his ego... he will surely feel offended," I said in refusal and rolled my eyes.

Hindi ko rin mahaharap ito, he's rich, and the large bruises on his face? How can I face him if I'll be his private personal bodyguard pero ako mismo rin bumugbog sa mukha niya?

How funny, isn't?

Huminga siya ng malalim at mas mahinahon niya akong kinausap. "Alam ko naiintindihan mo na wala siya sa sarili nang gawin niya iyon sa iyo. Tama?"

Tumahimik ako. Yes, I know that.

Sadyang ayaw ko lang talaga...

And I don't like that man himself.

The arrogance? He's more like trash.

"Mr. Montegarde isn't the man you think, he was a gentleman befo—"

"See?" Natawa ako at hindi na siya pinatapos. "WAS a gentleman BEFORE.. and okay, let's say he was drugged that night but how about him being arrogant?" Hilaw pa ako natawa and I shifted from my seat.

"Drugs will only make you s*xually active but it will never push you to mock a woman you don't even know."

Tumayo na ako dahil wala na patutunguhan ang usapang ito at nasundan niya lang ako ng tingin at malamig ko lang din siyang tiningnan.

"You know I never tolerate rude people, lalo lalaki. Since you are a friend of my adoptive father ikaw dapat ang unang nakakaintindi," I said in dismissal, and turned my back from him and walked to the door out of the office with my very. bad. mood.

I can't work with someone I don't like, no further explanations. Hindi na rin naman ako kinulit pa nito pero makasalubong ko naman sa hallway si Tres na mukang may gustong sabihin.

"Quin—"

Pero nilagpasan ko lang siya kaya nabitin ang dapat sasabihin at naiwan ang kamay sa ere sa pagtawag sa akin. Another trash. Wala ko sa magandang timpla, I have no time for another sh*t.

"Quin, wait!" Mabilis siyang naglakad para habulin ako. "Gusto lang kita makausap—"

Pero agad siyang natigilan nang pag-pihit ko paharap sa kanya nakaangat na ang kuyom kong kamao at walang pagdadalawang isip na susuntukin siya nang manlaki ang mga mata niya sa gulat pero alerto at mabilis siyang nakaiwas at lumahyo sa akin.

Sayang. Muntik na.

Napmura siya sa pagkabigla dahil alam niyang isang suntok lang din ang katapat niya nang akala tatamaan siya pero nang tingnan niya ako, lalo siyang nahintakutan dahil sa sama ng tingin ko.

Nagtaas siya ng dalawang kamay at bahagya pa napaatras nang humakbang ako papalapit sa kanya kaya napalunok din, kita niya balak ko siya ulit bigyan at sigurado tatama na ako sa pagkakataong ito.

"Easy, Quin..." kabado niya nang awat sa akin at pagpapakalma nang hindi hinahawakan.

"I'm not here to mess up with you again, gusto ko lang humingi ng tawad sa iyo!"

Natigilan ako nang nakaamba na ako at bibigwasan na sana siya ulit kasabay nang pangungunot ng noo ko. Unti-unti naibaba ko na ang kamay ko at itinagilid ang ulo ko para sipatin siya ng tingin kung may katotohanan ba rito.

"Alam ko sumobra na ako... lumagpas na rin ako sa linya ko bilang kasamahan, at bilang lalaki sa iyo," pag-amin niya ng mga naging kamalian.

Nakatingin lang ako at blangko ang isip, at sinseridad ang hinahanap ng mga mata ko.

"Pasensya ka na..." Naging mabigat ang paghinga niya, tila ba kay hirap para sa kanya sabihin pero pilit pa rin sinisikap.

"I... I just envied you, Quin hindi ko lang talaga matanggap noon na ang kagaya mong babae, mas magaling pa sa aming mga lalaking nandidito..."

I keep my gaze on him. I already know that. Kaya kahit kailan hindi ko na siya pinatulan because I really understand the men's ego.

Pero ngayong araw dahil masyado na akong nasasagad sa mga nangyayari, hindi na rin ako makapag-pigil pa maging bayolente.

Hindi ko rin naman kasalanang magkaroon ng abilidad na gaya nito, so there's no point.

"Okay, if you say so." That's the only answer he can get from me and I let him pass and turn my back away from him, and walked.

Pero natigilan ako bigla nang may pahabol siyang hindi ko inaasahan. "Quin, bilang bawi ko, yayayain sana kitang kumain sa labas!" His voice is too loud kaya galit ko siyang nilingon buhat ng matalim kong tingin.

Itinaas ko ang kaliwang kamay ko kasabay nang gitnang daliri. "See this?" I smirked. "Eat my finger."

I left him dumbfounded. Daig pa nabasted ang itsura at nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad. Wala akong panahon sa ganitong kalokohan.