CHAPTER ONE[SHE'S BACK]

NINE YEARS — that’s how long it took for Vesper before she finally got the courage to set foot in the Philippines again. Salamat sa magaling niyang ama.

Huminga ng malalim si Vesper bago tuluyang humakbang palabas ng arrival area habang tulak-tulak ang cart kung saan nalagay ang kanyang apat na malalaking maleta. Kaagad siyang sinalubong ng mainit na klima ng Pinas pati na rin ng maingay na paligid.

Napangiwi siya nang masinghot ang pamilyar na amoy ng paligid. Amoy usok mula sa mga sasakyang nagkukumpulan. Amoy traffic.

Nasapo ni Vesper ang kanyang ulo. Pakiramdam niya ay biglang umikot ang kanyang paningin lalo na’t tirik na tirik ang sikat ng araw. She’d been living in the United States for years kaya nanibago ang katawan niya sa mainit na klima. Kaagad na namuo ang butil-butil na pawis sa kanyang noo.

Nakasimangot na itinuloy niya ang kanyang paghakbang patungo sa parking lot kung saan naghihintay ang kanyang sundo – ayon na rin sa kanyang ama.

Pagkarating sa malawak na parking lot ay kaagad siyang nagpalinga-linga para hanapin ang pamilyar na anyo ng lalaki. Napatigil siya sa paghakbang.

And there he was.

Leaning against a black SUV, his arms crossed over his chest. Plain white shirt lang ang suot nito at itim na slacks pero hindi maikakaila ni Vesper na kagaya noon, malakas pa rin ang dating nito. O mas tamang sabihin na mas lalo itong naging yummy sa paningin niya.

Jesus Christ but he was literally aging like a fine wine! Like an expensive whiskey combo with bad decisions.

He's aging like a sin. The man who broke her heart and called it mercy.

Umasim ang mukha ni Vesper kasabay ng pag-angat ng kilay niya nang makitang mag-isa lang ito. No bodyguards. Just a man waiting for her.

Just Kane Ynares.

Mabilis niyang pinasadahan ng tingin ang kabuoan ng lalaki. And shems! Still broad-shouldered just like he used to be. Sharp-jawed, black disheveled hair – and, oh! Is that a strand of white hairs? Still, he looks so fine.

Huminga nang malalim si Vesper bago muling itinuloy ang paglalakad. Nang tuluyang makalapit dito ay tabingi ang ngiti na binati niya ito.

“Hello there, Mayor.”

—-

SAMANTALA, kaagad namang napaunat ng tayo si Kane nang matanaw niya ang pamilyar na pigura ng isang babae. Shit! But how can he forget her? She looks different but still.

His eyes quickly scanned her like she's a specimen. And damn! Gusto niyang magsisi nang mabistahan niya ang anyo nito. He felt like his brain short-circuited from the moment his eyes locked on her.

At isa lang ang masasabi niya.

She’s no longer the same Vesper that he used to know. This one walked like she’d been suing men for breakfast in New York.

Napalunok ng sariling laway si Kane habang nakatitig sa babae. Mabuti na lang at may suot siyang sunglasses kaya hindi nito nahahalatang nakabantay siya sa bawat galaw nito.

Umigting ang mga panga niya. Good Lord pero hindi nakatulong ang magulo at alon-alon nitong buhok dahil sa sixteen hours na biyahe. No more ponytails like he remembered.

“Oh, damn, Vesper! Why do you have to look like you just rolled out of someone’s bed?" mahinang usal ni Kane sa sarili.

Gusto man niyang alisin ang kanyang paningin sa babae ay hindi niya magawa. Napako na rito ang mga mata niyang nagpi-p’yesta sa bawat imbay ng balakang nitong mapanukso.

"And why the hell am I even cataloging her clothes?” hindi makapaniwalang tanong ni Kane sa sarili pero muling itinuloy ang pagsuri sa babae.

Sunod niyang tiningnan ang damit na suot nito. Loose overalls na denim na nakalaylay ang isang strap sa balikat and underneath was a sparkly cropped top that exposed a strip of midriff everytime she moved.

Kumunot ang noo ni Kane.

"She wears a midriff now? Since when?” usal niya habang patuloy na sinusuri ang anyo ng babae.

Nakatupi ang laylayan ng overalls nito hanggang gitna ng binti at butas-butas din iyon sa bandang tuhod. Bumaba ang mga mata niya sa paa nitong naka-expose. Damn but she looks so cruel in her snake-print strappy heels.

The fifteen-year-old Vesper who wore white sneakers with light-up soles before is gone. The Vesper in front of him now could kill a man with her ankles.

And as Vesper turned her head to scan the crowd, Kane once again swallowed his saliva. Kumabog din nang malakas ang dibdib niya at nang dumako ang paningin nito sa gawi niya ay nahigit niya ang kanyang hininga. Lord, this woman screams trouble!

Saglit itong tumigil sa paghakbang. Kagaya niya ay may suot ding sunglasses ang babae.

And as she walked toward him like she owned the airport, the overalls, the heels, and his fucking heart rate — Kane once again let out a silent curse.

‘Fuck it, Vesper!’

Nang tuluyan itong makalapit sa kanya ay isang simpleng ngiti ang ibinigay nito bago siya binati.

No more color-coded braces.

And fuck him, but she sounded like a dare.

'Oh, Roman… You better have a good reason for asking me to make your sinful daughter my secretary,' anang isang bahagi ng isipan ni Kane.

Ngayon niya gustong magsisi kung bakit siya pa ang personal na sumundo dito. He should’ve sent his driver instead. He should’ve stayed in his office.

But he didn’t.

And the moment she took her sunglasses off, and their eyes met, his whole fucking body remembered.

“Miss Del Valle,” walang emosyong aniya sa babae habang pilit na inaalis ang mga mata dito.

Vesper smirked. Kane’s brows furrowed. Hell, but that damn smirk didn’t exist when she was fifteen.

“Just Vee."

" What?” hindi makasunod na untag ni Kane sa babae. Pakiramdam niya ay ayaw nang gumana nang maayos ang utak niya.

“I said, it's Vee. Just call me Vee."

Umangat ang kilay ni Kane kasunod ng pagsilay ng tila nanunuyang ngiti sa sulok ng mga labi.

" Vee, huh. Sounds too western.”

Nagkibit ng magkabilang balikat si Vesper pagkuwa’y itinuro ang sasakyan.

“Can we go now? Ang init dito sa Pinas. My God, malulusaw yata ako. Saka my skincare. So sayang.” maarteng ani ni Vesper na muling nagpa-angat ng kilay ni Kane.

Ngunit sa halip na magsalita ay tahimik niyang kinuha ang dalang maleta ng babae at inilagay iyon sa backseat. Nang buksan naman niya ang pinto sa passenger side ay hindi ito gumalaw.

Bagot na tiningnan ni Kane ang babae na nakahalukipkip.

"I can open my own door, Mayor Ynares — or do you want me to call you “Uncle"? Your choice." tila asido ang mga salita na turan ni Vesper kay Kane.

Kumuyom naman ang mga palad ni Kane. Umigting din ang mga panga niya dahil sa narinig. So, she can be poisonous now, huh.

Malaki na nga ang ibinago nito. Well, what does he expect?

Habang bumibiyahe ay tahimik lang si Vesper kaya hindi na rin nagtangka si Kane na kausapin ang babae. Habang nakatutok ang atensiyon niya sa pagmamaneho ay nakatuon naman ang mga mata nito sa labas ng bintana.

Damn! Ayaw man niyang aminin pero hindi niya gusto ang trato ni Vesper sa kanya ngayon. She seems distant and reserved. Like he was a stranger to her. Like she didn't run into his arms when she was seven at her family’s New Year party.

Naninibago siya.

He clenched his knuckles on the steering wheel til it turned white.Tiim din ang kanyang mga panga habang hindi mapigilan ang sarili na panaka-nakang sulyapan ang babae.

Vesper turned her gaze and looked at him.

“You got more lines here,” turan nito habang tinatapik ang sariling noo. “You have white hair too. Stress?" dugtong pa nito na may tipid na ngiti sa mga labi.

Hindi kaagad sumagot si Kane. Hindi niya alam ang kanyang sasabihin.

"You look taller too. But come to think of it, you were always this tall. Always impossible to reach.”

Kane’s grip on the wheel tightened. “Ms. Del Valle—”

“Vesper,” putol ni Vesper sa iba pang sasabihin ni Kane habang nakaguhit ang mapait na ngiti sa mga labi. “My name is Vesper. You used to say it all the time. Vesper, stop running. Vesper, eat your vegetables. Vesper, don’t–”

“Vesper, stop!” halos pasinghal na sabi ni kane sa mababang tono. Naroon sa tinig ang tahimik na warning.

There it was.

Not Ms. Del Valle. Just Vesper.

Her name in his mouth after nine years. It sounded like a sin and a prayer.

Vesper once again smiled, slow and deliberate. “I’m not fifteen anymore, Mayor.”

The car swerved. Just a little. Just enough for Vesper to notice.

“I know.” Sagot ni Kane bago inalis ang paningin kay Vesper.

“Then stop acting like I am!” may diin sa tinig na sabi ni Vesper.

Silence. The kind that stretched between them like the nine years they lost.

When they reached the Del Valle house, he didn’t get out to open her door. He didn’t help with her luggage. He just stared straight ahead, engine still running.

“Your father’s waiting inside,” he said.

Vesper unbuckled her seatbelt, then leaned across the console. Close enough for him to smell her perfume. Close enough for him to see the woman she became.

“Thank you for picking me up...Kane.” she whispered. Dropping the Mayor in his name.

Marahas na napalingon si Kane and as his eyes finally met hers. Dark. Guarded. Haunted.

But for one second—one stupid, treacherous second—he gave in.

His eyes flickered and revealed the crack in the mountain that he built for years.

She’s legal now. He knows it too well.

But then again…

Kane turned his gaze away.

“Welcome back, Ms. Del Valle,” he mumbled.