COFFEE AND CHERRY PENDANT

IT’S PAST THREE IN THE MORNING and the city was dead. No footsteps. No “Mayor, papirma po. Mayor this. mayor that.” 

Just pure silence. 

Just him, alone. And the coffee in front of him. 

Huminga ng malalim si Kane habang nakapamulsang nakatayo sa loob ng kanyang opisina. Kararating lang niya mula sa mahabang meeting kasama ang kanyang mga ka-alyansa para sa paparating na halalan ngunit sa halip na umuwi sa kanyang bahay ay sa city hall siya dumiretso.

He sat in his leather chair and loosened his tie. Itinupi din niya ang sleeves ng suot niyang long-sleeve polo hanggang sa kanyang siko bago sumandal sa upuan. Ihinimlay din niya ang kanyang ulo saka tinapik-tapik ng mga daliri ang armrest ng upuan kung saan nakapatong ang pareho niyang siko.

Tanging ang malamlam na ilaw lamang mula sa kanyang desk lamp ang nagbibigay ng liwanag sa paligid.  

Napatitig si Kane sa kanyang mesa, particular sa plastic cup na nakapatong pa rin doon. 

The plastic cup sat exactly where she left it.  

‘Black. No sugar. Like your soul.’ tila iyon sirang plaka na umalingawngaw sa isipan ni Kane. 

Napapiksi siya kasabay ng pagkuyom ng kanyang mga palad.

It wasn’t steaming anymore and a thin film had formed on top like skin. Undrinkable and cold. The smiley drawn in a sticky note feels like it was mocking him.

He hadn’t touched it. He couldn’t.  

‘Hindi mo ininom ang kape mo, Mayor. Lumamig na. Just like some people I know.’ tila tuksong sumingit sa kanyang isipan ang tinig ni Vesper kaninang hapon nang mapansin nitong hindi niya ginalaw ang kapeng ibinigay nito.  

Kane flinched at the thought. His office was empty, but he still flinched.  

Nine hours, that’s how long it had been since she left his office. Nine years since “Stop it, Vesper.”

The math was ugly. It wasn't giving. Umigting ang mga panga ni Kane. Damn but she's haunting him like hell! Every word, every move, every turn, he remembers it crystal clear. 

His eyes burned. He wanted to go home to get some sleep pero alam naman niyang malabong makatulog siya. He couldn't. Sinubukan niyang umidlip kanina habang nasa biyahe pero sa tuwing pumipikit siya ay malinaw niyang nakikita ang anyo ni Vesper. Ang ngiti nitong mapang-uyam ngunit tila lason na hindi maalis sa kanyang isipan. Ang tinig na bagamat nakaka-inis pakinggan dahil mapanuya ay hinahanap-hanap ng kanyang pandinig.

And the freaking cherry pendant resting on her delicate skin like it lived there — like it was supposed to be… Bullshit! Her fingers and red nails tapping the lid on the plastic cup. 

Even the sound of her fucking heels! 

Napahilamos si Kane sa kanyang mukha gamit ang kanyang palad. Pakiramdam niya ay pagod na pagod siya, hindi dahil sa trabaho kundi dahil sa kakaisip kay Vesper. 

“Oh, damn shit!" marahas na mura ni Kane bago padarag na ibinagsak ang palad sa kanyang hita.

His gaze dropped to the cup again.  

He could still smell her. It was impossible, he knew it. She’d been gone for hours. The AC had recycled the air a hundred times. But it was there.  The citrus from her shampoo na tila ba nakarehestro na sa kanyang isipan at pang-amoy.

  

“She smells like citrus just like from nine years.” wala sa loob na usal ni Kane na napapikit pa na tila ba ninamnam sa kanyang alaala ang amoy ni Vesper. 

  

He stared at the coffee for the third time. At tila ba tuksong nakikita niya roon ang cherry pendant na binili niya para dito noon. Iwas cavity, iyon ang sabi niya noon. And nine years later, her teeth were perfect._  

And he was the one rotting.   

Jesus Christ!

Padarag na tumayo si Kane na lumikha ng ingay mula sa paa ng upuang nakaladkad. Nabasag niyon ang katahimikan ng gabi kaya bahagya siyang napakurap. Humakbang siya patungo sa bintanang natatakpan ng venetian blinds. Inangat niya iyon saka pinagmasdan ang madilim na paligid. San Agustin was asleep outside pero ito siya, dilat na  dilat habang nakamasid sa paligid.

No tricycles. No jeepneys. No vendors. Just him and the empty streets.

Bumuga ng hangin si Kane bago humakbang patungo sa isang bahagi ng kanyang opisina kung saan naroon ang kanyang locker. Binuksan niya iyon at mula roon ay kinuha ang isang hindi pa tapos na maliit na canvas. 

It was the santol tree and the swing in Vesper's house. He painted it months ago. Hindi niya natapos dahil hindi niya alam kung paano tatapusin. 

Pinagmasdan ni Kane ang hawak. Hinaplos niya ang duyan na nakasabit sa santol saka mapait na napangiti. Maingat niyang ibinalik ang canvas sa loob ng locker saka iyon isinara. 

Kane turned back to his desk. To the coffee.  

He should throw it out. That’s what a sane man would do. What a mayor would do. But he couldn't. 

His hand hovered over the cup. Malamig na iyon ngunit tila siya napapasong inalis ang kamay roon. Then he leaned down and opened the bottom drawer. The one he never opened for years. The one with no files, no budgets, no ordinances.  

Just a manila folder. Old. Edges soft with age. 

Binuksan iyon ni Kane at tinitigan. A 15-year-old girl stared back at him. School ID iyon ni Vesper noon bago ito umalis ng bansa. Messy hair na nakatali sa likod, braces, and her smiles.

 And around her neck — the cherry pendant.  

Hinaplos ni Kane ang maliit na larawan na nakadikit sa ID habang ang kanyang mga mata ay masuyong nakatitig sa dalagitang tila ba nakangiti sa kanya. 

Napatigil siya sa paghaplos sa larawan. Gumuhit ang kirot sa anyo ni Kane. Jesus but he missed her smiles from nine years. 

Mula sa ID ay lumipat ang mga mata niya sa kapeng nasa plastic cup. From the girl who wanted candy to the woman who brought him coffee – black, no sugar. 

Like his soul. 

Isang walang buhay na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Kane. Maybe Vesper was right. Black, no sugar, like his soul. Yes, that's him — at least to her.

Ibinalik ni Kane ang hawak na ID sa loob ng drawer saka iyon ikinandado. Tahimik pa rin ang paligid at tanging ang paghinga lamang niya ang maririnig.

At sa hindi mabilang na pagkakataon ang muling bumuga ng hangin si Kane saka siya nagpasyang tumayo. Hindi niya namalayan ang oras at kung hindi pa niya narinig ang tilaok ng manok ay hindi pa niya napansin na pasado alas singko na pala ng umaga. Nagsisimula nang magparamdam ang haring araw sa silangan.

Dinampot niya ang plastic cup saka humakbang palabas ng kanyang opisina. Eksaktong paglabas niya ng city hall ay bumungad naman sa kanya ang babaeng buong gabing laman ng kanyang isipan. 

Napatigil sa paghakbang si Kane. Napatitig siya kay Vesper na tumatakbo nang mabagal. Nakasuot ito ng itim na cycling at sandong puti. Sa ulo nito ay nakapatong ang kulay itim na headphone.

“Damn…” mahinang usal ni Kane. 

Saka naman tumingin sa gawi niya si Vesper na tila nagulat pa nang makita siya ngunit kaagad ding nakabawi. 

“Hello, Mayor. Good morning!" bati nito. 

Sasagot sana si Kane ngunit tila biglang umurong ang dila niya nang mapansin niyang bumaba ang mga mata ni Vesper sa hawak niyang plastic cup. Tumigil ito sa pagtakbo sa mismong harap niya saka ngumisi. 

"I can buy you another coffee, Mayor. Or would you like to go grab breakfast with me?” bakas ang panunukso sa tinig na turan ni Vesper habang umaagos ang ilang butil ng pawis sa mukha nito pababa sa leeg. 

At hindi mapigilan ni Kane ang sarili na sundan ng mga mata ang pawis nito, deretso iyon sa cherry pendant na nakadikit sa balat nito. Umigting ang kanyang panga.

At bago pa man kung ano-ano ang kanyang maisip dahil sa kanyang nakikita ay mabilis siyang pumiksi. 

" No, thanks.” ani ni Kane saka niya nilagpasan ang babae. 

Narinig pa ni Kane ang mahinang tawa ni Vesper. Ang tawang tila nang-aakit. 

" Hey, are you sure?” 

Sa halip na sumagot ay tuloy-tuloy na humakbang si Kane palayo sa babae. 

“Kane! Hoy, ang KJ mo naman, Mayor…”

Tiim ang anyo ni Kane na ipinagpatuloy ang paghakbang. 

‘Kane’... 

Shit! She really knows how to get on his skin. 

“Hell…” he whispered.