MR. MAYOR, I'M LEGAL NOW

NINE YEARS — that’s how long it took for Vesper before she finally got the courage to set foot in the Philippines again. Salamat sa magaling niyang ama. Huminga ng malalim si Vesper bago tuluyang humakbang palabas ng arrival area habang tulak-tulak ang cart kung saan nalagay ang kanyang apat na malalaking maleta. Kaagad siyang sinalubong ng mainit na klima ng Pinas pati na rin ng maingay na paligid. Napangiwi siya nang masinghot ang pamilyar na amoy ng paligid. Amoy usok mula sa mga sasakyang nagkukumpulan. Amoy traffic. Nasapo ni Vesper ang kanyang ulo. Pakiramdam niya ay biglang umikot ang kanyang paningin lalo na’t tirik na tirik ang sikat ng araw. She’d been living in the United States for years kaya nanibago ang katawan niya sa mainit na klima. Kaagad na namuo ang butil-butil na pawis sa kanyang noo. Nakasimangot na itinuloy niya ang kanyang paghakbang patungo sa parking lot kung saan naghihintay ang kanyang sundo – ayon na rin sa kanyang ama. Pagkarating sa malaw

FIRST MONDAY of the month, first day rin ni Vesper bilang official secretary ng lalaking hindi na sana niya gustong makita ulit. Yes, she’s talking about Mayor Kane Ynares. All thanks to her Dad. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Vesper habang nakaharap sa kanyang full-length mirror. To be fair to her Dad, she could have say no nang sabihin nitong umuwi siya sa Pilipinas para lang gawing secretary ni Kane. But she didn't. She wanted to but she didn't. Kailangan niya itong gawin. Kailangan niyang harapin ang multo ng kanyang nakaraan para tuluyan na siyang makausad. Nine goddamn years — that long. Pilit niyang pinaniniwala ang sarili na okay na siya. That she's over him but when she saw him again after that freaking nine years – she knew. Alam niyang tama ang naging desisyon niya na umuwi sa Pilipinas. She can't run forever. And she intends not to. Pinasadahan ni Vesper ng tingin ang sarili niyang repleksiyon sa kaharap na salamin at nang makontento

IT’S PAST THREE IN THE MORNING and the city was dead. No footsteps. No “Mayor, papirma po. Mayor this. mayor that.” Just pure silence. Just him, alone. And the coffee in front of him. Huminga ng malalim si Kane habang nakapamulsang nakatayo sa loob ng kanyang opisina. Kararating lang niya mula sa mahabang meeting kasama ang kanyang mga ka-alyansa para sa paparating na halalan ngunit sa halip na umuwi sa kanyang bahay ay sa city hall siya dumiretso.He sat in his leather chair and loosened his tie. Itinupi din niya ang sleeves ng suot niyang long-sleeve polo hanggang sa kanyang siko bago sumandal sa upuan. Ihinimlay din niya ang kanyang ulo saka tinapik-tapik ng mga daliri ang armrest ng upuan kung saan nakapatong ang pareho niyang siko.Tanging ang malamlam na ilaw lamang mula sa kanyang desk lamp ang nagbibigay ng liwanag sa paligid. Napatitig si Kane sa kanyang mesa, particular sa plastic cup na nakapatong pa rin doon. The plastic cup sat exactly where she left it. ‘Black. N

“SHIT, MAYOR! I — shit!” tarantang turan ni Vesper na kaagad binitawan ang hawak na French press. Mabilis niyang inabot ang paper towel saka nagmamadaling pinunasan ang nabasang polo ni Kane. “I didn’t mean to– let me—” Hinawakan ni Kane ang kamay ni Vesper, madiin. He wasn't hurting her. He just wants her to stop what she's doing. Aminin man niya o hindi pero nagsisimula na siyang makaramdam ng kakaiba dahil sa paghawak ni Vesper sa dibdib niya. may suot man siyang damit pero hindi iyon sapat para hindi niya maramdaman ang haplos nito. And damn it! His body is reacting. He shouldn't. It was wrong for him to feel that way but he can't help himself not to either. “Don’t touch me!" mapanganib ang tinig na aniya kay Vesper. Marahas at mabigat at bawat bitaw sa mga salita. Natigilan si Vesper kasabay ng pagbagsak ng hawak nitong paper towel sa sahig. Madiin pa ring hawak ni Kane ang pulsohan nito. "I–I…” hindi malaman ang sasabihin na ani ni Vesper pagkaraan ng ilang sandali. Ba