CHAPTER SEVEN [BLACK, NO SUGAR. NO POLO!]

“SHIT, MAYOR! I — shit!” tarantang turan ni Vesper na kaagad binitawan ang hawak na French press. Mabilis niyang inabot ang paper towel saka nagmamadaling pinunasan ang nabasang polo ni Kane. “I didn’t mean to– let me—”

Hinawakan ni Kane ang kamay ni Vesper, madiin. He wasn't hurting her. He just wants her to stop what she's doing. Aminin man niya o hindi pero nagsisimula na siyang makaramdam ng kakaiba dahil sa paghawak ni Vesper sa dibdib niya. may suot man siyang damit pero hindi iyon sapat para hindi niya maramdaman ang haplos nito.

And damn it! His body is reacting.

He shouldn't. It was wrong for him to feel that way but he can't help himself not to either.

“Don’t touch me!" mapanganib ang tinig na aniya kay Vesper. Marahas at mabigat at bawat bitaw sa mga salita.

Natigilan si Vesper kasabay ng pagbagsak ng hawak nitong paper towel sa sahig. Madiin pa ring hawak ni Kane ang pulsohan nito.

"I–I…” hindi malaman ang sasabihin na ani ni Vesper pagkaraan ng ilang sandali. Bakas sa kislap ng mga mata nito ang kirot.

Natigilan naman si Kane. His body froze for a second. Shit but those eyes are giving him a familiar look — the kind from nine years when he rejected her.

Napalunok si Kane. Wala sa loob na binitawan niya ang kamay ni Vesper saka tila nalilitong napahawak sa sariling batok.

Yumuko naman si Vesper para pulutin ang nabitawang paper towel na naging dahilan para dumulas ang cherry pendant na nakaipit sa loob ng suot nitong blouse. Saka lang din napansin ni Kane na may mantsa ng natapong kape ang suot nito sa mismong dibdib kung saan nakahimlay ang pendant na cherry.

Tinitigan ni Kane ang cherry pendant.

Red cherry. Black stain.

Ibinaba ni Vesper ang paper towel sa mesa saka humakbang paatras habang ang parehong kamay ay nakatago sa likuran. May tipid na ngiti sa mga labi nito.

“Right. Sorry. I’ll... I’ll pay for the dry cleaning.” mahina ang tinig na sabi ni Vesper bago yumuko.

Kumislot ang mukha ni Kane. Yumuko siya para tingnan ang suot na polo saka muling ibinalik ang paningin sa kaharap. Isang mahinag tawa ang pinakawalan niya. It was empty.

Broken…

“You think this is about dry cleaning, Vesper?”

Vesper flinched. Not at the words. At her name. It was his second time calling her in her name.

“It’s Ms. Del Valle to you, Mayor…remember.” mahina ang walang buhay na tinig na sabi ni Vesper bago dinampot ang French press sa nanginginig na kamay. “I’ll get you a new polo and a new coffee. Since you seem to like ruining things that are white.”

Napatitig si Kane sa babae.

The swing. The canvas. Her blouse. His polo.

Oh, hell! She knows…

Marahang humakbang si Kane palapit kay Vesper. Coffee still dripping. He doesn’t care anymore. Umatras naman si Vesper ng tatlong hakbang.

Nalukot ang mukha ni Kane.

“Get out.” may diin at halos pabulong na sabi ni Kane sa babae.

It wasn't a request. He was commanding her.

Hindi tuminag sa kinatatayuan si Vesper. Instead, she telted her chin up. Cherry swings on her chest.

“Make me…” naghahamon ang tinig na sabi ni Vesper. Sinalubong din niya ng titig ang mga mata ni Kane na matiim na nakatutok sa kanya.

Kane’s jaw hardened. His fist clinched. Madilim ang anyo na tinitigan niya si Vesper ngunit hindi man lang ito nagpakita ng takot sa kanya. She didn't even flinch. Not even a bit.

Tinalikuran ni Kane si Vesper saka siya humakbang palapit sa isang bahagi ng kanyang opisina kung saan naroon ang towel rack. Kumuha siya ng isa at hinagis iyon sa babae.

“Clean my table. Clean the floor. Not a single stain must be left, am I clear?”

Tinitigan ni Vesper si Kane. Malamig. Walang ano mang emosyon. Bumaba ang mga mata niya sa dibdib nitong may mantsa ng kape. Ngumiti siya ng tipid.

“It suits you.” bulong ni Vesper na tila sapat lang para umabot sa pandinig ni Kane.

“What?”

Vesper turns on the floor and starts wiping the stain. She was wearing a pencil skirt and she's on her knees.

Damn! Mabilis na tumalikod si Kane bago pa man kung saan dumapo ang mga mata niya.

“The stain, it looks good on you. It suits you. It defines you, Kane.” ani ni Vesper na hindi nag-angat ng paningin kahit pa nang banggitin niya ang pangalan ng lalaki.

She didn’t have to because he was just there. And she just got his attention. He turned around and looked at her.

Itinuloy ni Vesper ang pagpunas ng sahig habang nakaluhod. Hindi niya alintana ang malamig na kape na kumapit sa kanyang balat.

Natigilan naman si Kane nang makitang kumapit ang kape sa maputing balat ni Vesper. Mabilis niyang hinubad ang suot na polo. And in one angry motion, he throws it in the trash. Sunod niyang hinubad ang suot na puting t-shirt at hinagis iyon sa harapan ng babae.

“Put it under your knees!" matigas ang tinig na ani ni Kane sa babae bago siya padarag na humakbang palabas ng kanyang opisina pagkatapos isuot ang kanyang jacket.

Ni hindi na siya nagtangkang lumingon. Not because he doesn't want to. He just can't because God knows, he was already starting to lose his control. The sight of Vesper, kneeling on the floor in her pencil skirt is giving him a hard on.

Damn! He shouldn't be…

Nang tuluyan namang magsara ang pinto ay binalot ng nakakabinging katahimikan ang loob ng opisina ni Kane. Naiwan si Vesper na nakaluhod pa rin sa sahig at nakatitig sa tshirt na iniwan ng lalaki.

Tumayo si Vesper at dinampot ang French press.

She smiled.

“Stained, like your soul.” usal niya.

Still fits.