CHAPTER SIX [YOUR COFFEE, I MADE IT]

It's day two since Vesper started working as Kane’s secretary and so far, so good. She's surviving the challenge, thank goodness!

Kasalukuyang nasa loob ng hindi kalakihang pantry si Vesper na kanugnog lang ng Mayor’s office. Kasya lang yata ang limang tao doon kung magsasabay ng pasok kaso wala nang galawan dahil masikip.

Pasado alas otso na ng umaga at nakaharap siya sa maliit na lababo habang hawak ang French press. Balak niyang igawa ng kape si Kane kaso hindi niya alam kung gaano karaming kape ang ilalagay niya sa French press.

“Ah, bahala na.” usal ni Vesper bago naglagay ng kape sa French press.

Ilang saglit lang ay dala na niya ang french press may lamang umuusok na kape patungo sa mesa ni Kane.

SAMANTALA, hindi naman pinansin ni Kane si Vesper kahit pa naririnig niya ang papalapit na tunog ng takong ng suot nitong sapatos. He was scrolling through flood control budgets while pretending the coffee stain on his desk from yesterday didn’t exist.

“Your coffee. I made it.”

“You’re early,” walang emosyon ang tinig na ani ni Kane sa babae.

Sandali niyang tinapunan ng sulyap ang French press na ibinaba nito sa ibabaw ng kanyang working table, eksakto kung saan din nakalagay ang kape na ibinigay nito sa kanya kahapon.

Natigilan si Kane at bahagyang kumunot ang noo. Was she playing him again?

“Am I?” ani ni Vesper na hindi tumitingin sa kanya dahil abala ito sa pag-aayos ng ilang folder na nakakalat sa mesa niya.

“Hmm…” tipid na sagot ni Kane bago wala sa loob na suminghot nang mahagip ng kanyang ilong ang pamilyar na amoy ng citrus na humalo sa aroma ng kape.

“Napansin kong hindi mo ininom ang kape mo kahapon. Naisip ko na baka hindi mo gusto ang ganon so I made you this.” ani ni Vesper na sunod namang ibinaba ang hawak na tasang itim sa mesa niya.

Natigilan si Kane dahil sa kanyang narinig. Sumikdo rin ang puso niya dahil sa sinabi ng babae. Hindi niya alam pero labis siyang natutuwa na naisip nitong igawa siya ng kape dahil hindi niya ginalaw ang ibinigay nito kahapon.

Nagsalin ng kape si Vesper sa tasang itim saka nito iyon maingat na inusog sa tapat niya.

Kusang tumigil ang daliri ni Kane sa pagscroll sa screen ng hawak niyang cellphone habang wala sa loob na pinagmamasdan ang babae.

“Here, try this.” ani ni Vesper kay Kane.

Nakatayo ang babae sa harap niya habang hawak pa rin ang french press.

Hindi alam ni Kane kung ano pumasok sa isip niya ngunit sa halip na pasalamatan ang babae ay iba ang lumabas sa bibig niya.

“I don’t drink coffee from subordinates, Ms. Del Valle.” turan niya sa babae sa tinig na kasing lamig yata ng yelo.

Napangiwi naman si Kane nang marealize niya ang kanyang sinabi. Damn but he's lying! He’d definitely sell the city hall just to taste the one she gave him yesterday.

Pero siyempre, hindi niya iyon kayang aminin nang harapan kay Vesper.

Ngumiti naman si Vesper. Sinalubong nito ng mapang-uyam na titig si Kane.

“Right. Because you only drink black. No sugar.” mahina ang tinig na usal ni Vesper. Kagaya ng mga nauna nilang pag-uusap, naroon na naman ang kamandag sa tinig nito. Saglit pa itong tumigil sa pagsasalita na tila ba may hinihintay na reaction mula kay Kane. “Like your –”

“Del Valle…” matalas ang boses na warning ni Kane sa babaeng tumigil naman sa pagsasalita ngunit hindi pa rin nawawala ang ngiti sa mga labi.

Umunat ng tayo si Vesper saka binigyan ng inosenteng tingin si Kane.

“Soul, I was gonna say " soul”, Mayor." turan ni Vesper na mas lalo pang tinamisan ang ngiti sa mga labi.

Nahigit ni Kane ang kanyang paghinga dahil sa ngiti ni Vesper. Shit! Bigla yatang nanginig ang tuhod niya dahil sa ngiti nito.

Palihim na bumuga ng hangin si Kane habang pilit na kinokontrol ang sarili. Patay-malisya siyang tumayo saka humakbang palapit kay Vesper.

“Say it again, woman…” naroon ang pagbabanta sa tinig na sabi ni Kane sa babaeng nakatingala naman sa kanya.

Amoy na amoy ni Kane ang mabangong buhok ni Vesper pati na rin ang mamahalin nitong pabango na humalo na amoy ng shampoo nito pati na rin sa aroma ng kape.

Ilang beses na kumurap-kurap ang mga mata ni Vesper na tila ba nagulat sa paglapit niya rito ngunit kaagad ding nakabawi. Ngumiti ito ng matamis saka dahan-dahang humakbang paatras. Tumigil ito nang marahil ay may isang metro na ang pagitan nila.

“Drink your coffee, Mayor. Don't let it get cold this time. Sayang. Masyadong mataas ang inflation rate dito sa Pinas. Bawal magsayang ng biyaya.”

Vesper turned her back and slowly walked back to her table. Her ponytail swings. The cherry pendant doesn’t. It’s tucked under her white blouse today. hidden from his sight.

Worse. Now he’s imagining it.

Kane groaned in frustration.

“I'm sorry, nakalimutan ko."

Napatayo ng tuwid si Kane nang muli niyang marinig ang tinig ni Vesper na naglalakad palapit sa kanya. Kumunot ang noo niya.

" What?” nalilitong tanong ni Kane sa babae na nilagpasan lang siya.

Sumunod ang tingin ni Kane kay Vesper na inabot naman ang french press na nakapatong sa mesa niya.

The French press was old. The city hall budget didn’t cover “aesthetic coffee equipment.” The plunger stuck. Always.

“Stupid French press. Come on...” usal ni Vesper habang itinutulak ang plunger.

Kaagad namang lumapit si Kane para tulungan ang babae.

“Careful. It’s—”

Pero huli na dahil tuluyan nang bumigay ang plunger ng French press na antique na yata.

The lid popped. Black. No sugar. 200 degrees of karma and it went everywhere. On the table. On the floor. And dead-center on Kane’s chest — on his white long-sleeve polo. The one he wore for the press conference at 10 AM.

Sandaling umiral ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa na tila ba parehong nabigla. Pumatak ang kape sa sahig mula sa nabasang polo ni Kane. Ang iba namang galing sa mesa ay tumulo sa suot na heels ni Vesper.

Vesper’s eyes went wide. The French press was still in her hands, tilted, now empty.

Oh no!