2 โลกที่ไร้เงาให้ซ่อนตัว

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งรถแล่นเข้าสู่เขตตัวเมืองที่การจราจรเริ่มติดขัด ก้องภพชำเลืองมองคนข้าง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลปึกหนาจากคอนโซลกลาง แล้วยื่นส่งให้กฤษฏ์

“นี่เงินสำหรับหนึ่งเดือนแรก เอาไว้ใช้ตั้งตัวก่อนนะ”

ก้องภพพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในความรู้สึกของกฤษฏ์ มันกลับแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ที่บอบช้ำของเขา

กฤษฏ์ก้มมองซองเงินที่หนาเตอะในมือพี่ชาย แววตาคมกริบที่เคยสุกสกาว และเต็มไปด้วยความมั่นใจในฐานะพระเอกแถวหน้า บัดนี้ว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมดำ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับซองนั้น ปล่อยให้ก้องภพถือมันค้างไว้อย่างนั้น

“พ่อกับแม่ล่ะ”

คำถามสั้น ๆ แต่หนักอึ้งหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผากของกฤษฏ์

ก้องภพชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือซองเงินสั่นไหวเล็กน้อยเขาวางซองเงินไว้บนตักของกฤษฏ์ แล้วลอบถอนหายใจยาว แววตาของก้องภพเต็มไปด้วยความลำบากใจ

“ท่านยังไม่พร้อมเห็นหน้าแกตอนนี้นะเก่ง”

ก้องภพพยายามเลือกใช้คำพูดที่ถนอมน้ำใจที่สุด

“แกก็รู้ว่าข่าวเรื่องของแกกับเด็กคนนั้น... มันส่งผลกระทบวงกว้างแค่ไหน ข่าวฉาวหน้าหนึ่งเป็นเดือน ๆ มันทำให้หุ้นบริษัทกับเครือโรงแรมของเราหลุดจากกระดานไปหลายจุด ลูกค้าองค์กรหลายรายถอนสัญญา คุณพ่อท่านโกรธมาก ส่วนคุณแม่... แม่ก็ร้องไห้จนป่วย”

ก้องภพเว้นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ท่านขอเวลาทำใจสักพัก พ่อสั่งห้ามไม่ให้แกเข้าบ้านใหญ่เด็ดขาดจนกว่าจะมีคำสั่ง ฉันเลย... จะพาแกไปส่งที่คอนโดแกก่อน”

ยังไม่พร้อมงั้นเหรอ

“รถแกพี่เอาไปเช็คสภาพแล้ว จอดอยู่ที่เดิม... รหัสห้องแกพี่ไม่ได้เปลี่ยนนะ คีย์การ์ดเข้าตึกยังอยู่ไหม?”

ก้องภพยังคงพูดต่อโดยไม่ได้เอะใจในความเงียบของน้องชาย

กฤษฏ์แค่นยิ้มหยันในใจ รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากก้อนเนื้อในอกซ้ายขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยจนแทบหายใจไม่ออก

เขาถูกตัดหางปล่อยวัดอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ ครอบครัวที่แสนสูงส่ง ตระกูลอรัญเดชานนท์ที่ยิ่งใหญ่

ตอนนี้พวกเขาขยะแขยงลูกชายที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากคุกจนไม่ยอมแม้แต่จะให้กลับไปเหยียบที่บ้าน ไม่แม้แต่จะมาปรากฏตัวให้เห็นหน้า

เขาก้มลงมองปึกเงินบนตักตัวเองด้วยสายตาที่เย็นเยียบ

มันไม่ใช่ ‘เงินก้นถุง’ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างที่ก้องภพพยายามจะสื่อ แต่มันคือ ‘เศษเงิน’ ที่ตระกูลจงใจฟาดหัวเขาเพื่อ

ตัดความรำคาญ เพื่อเป็นค่าจ้างให้เขาไปอยู่ไกล ๆ จากสายตาสังคมเพื่อไม่ให้กฤษฏ์ อรัญเดชานนท์ กลายเป็นจุดด่างพร้อยที่มาแปดเปื้อนความสมบูรณ์แบบของพี่ชายที่แสนดีอย่างก้องภพ และชื่อเสียงอันไร้ที่ติของบริษัท

ภาพของเฌอริลิณญ์ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง รอยยิ้มสุดท้ายที่เธอมีให้เขาก่อนที่ทุกอย่างจะพังพินาศ เขาทำลายชีวิตผู้หญิงที่เขารักที่สุดเพื่อแลกกับการได้ครอบครองเธอไว้คนเดียว

แต่สุดท้าย... กงเกวียนกำเกวียนก็หมุนกลับมาบดขยี้เขาจนไม่เหลือซาก เขาสูญเสียเธอไปตลอดกาล สูญเสียหน้าที่การงาน สูญเสียอนาคต และตอนนี้... เขาก็ไม่เหลือแม้แต่ครอบครัว

โลกใบนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอย่างเขาอีกต่อไปแล้ว

รถหรูแล่นมาจอดนิ่งสนิทติดไฟแดงที่สี่แยกอโศกมนตรี สี่แยกใหญ่ใจกลางเมืองที่พลุกพล่านที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ผู้คนนับร้อยเดินข้ามถนนขวักไขว่ผ่านหน้ารถไปมา ภาพของพนักงานออฟฟิศ นักศึกษา ทุกคนต่างมีจุดหมายปลายทางของตัวเอง ต่างจากตัวเขาที่เหมือนลอยเคว้งอยู่กลางอวกาศที่มืดมิด

กฤษฏ์มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาหรี่ลง สายตาที่เคยว้าวุ่นและเจ็บปวดค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาและแข็งกระด้าง มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปก้มลงหยิบซองเงินปึกนั้นขึ้นมาจากตัก

กึก...

เสียงปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงดึงปลดล็อกประตูรถกะทันหัน

ก้องภพที่กำลังมองสัญญาณไฟจราจรเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขารีบละมือจากพวงมาลัยพุ่งตัวไปคว้าท่อนแขนของน้องชายเอาไว้แน่น

“เก่ง! แกจะทำบ้าอะไร! ปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

ก้องภพร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

“นี่มันกลางสี่แยกนะเว้ย รถหลังบีบแตรด่าหมดแล้ว แกจะลงไปไหน!”

กฤษฏ์หันกลับมามองหน้าพี่ชาย แววตาของเขาไม่มีความเกรงใจ ไม่มีความสับสน และไม่มีความเป็นน้องชายคนเล็กที่คอยวิ่งตามหลังพี่ชายอีกต่อไป

มันมีเพียงความเย็นชาที่บาดลึกทะลุถึงกระดูก เป็นแววตาของสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม และพร้อมจะกัดทุกอย่างที่ขวางหน้า

เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของก้องภพอย่างแรงจนพี่ชายหน้าหงาย ก่อนจะชูซองเงินในมือขึ้นมา

“ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยากเห็นหน้าผม พี่ก็ไม่ต้องพยายามมาสงเคราะห์ผมหรอก”

พูดจบ กฤษฏ์ก็เหวี่ยงซองเงินปึกหนานั้นออกไปนอกประตูรถอย่างสุดแรง ซองสีน้ำตาลกระแทกเข้ากับพื้นถนนยางมะตอยที่ร้อนระอุจนปากซองเปิดอ้าออก ธนบัตรสีเทาฉบับละพันบาทเป็นร้อยใบทะลักออกมา และถูกกระแสลมแรงจากรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับโฉบผ่านพัดปลิวว่อน กระจัดกระจายไปทั่วสี่แยกไฟแดงราวกับเศษกระดาษไร้ค่า

“เห้ย! แกทำบ้าอะไรวะเก่ง! นั่นมันเงินตั้งเป็นแสนนะเว้ย!”

ก้องภพตะโกนลั่น ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาสมบูรณ์แบบบิดเบี้ยวด้วยความช็อก เขาพยายามจะปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองเพื่อตามลงไปเก็บเงินที่ปลิวว่อนไปตามถนน ท่ามกลางสายตาของคนใช้รถใช้ถนนนับสิบชีวิตที่หันมามองด้วยความตกตะลึง

“ไม่ต้องพยายามเป็นคนดีกับผมหรอกพี่ก้อง” เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของกฤษฏ์แทรกขึ้นมา ตัดบทความวุ่นวายทั้งหมด

อย่างเด็ดขาด แววตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของพี่ชาย มันไม่ใช่คำประชดประชัน แต่มันคือความจริงที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดชีวิต

“เพราะคนดีที่สมบูรณ์แบบแบบพี่นั่นแหละ... ที่ฆ่าน้องชายของพี่ไปแล้ว โดยไม่ต้องออกแรงพยายามเลยสักนิด”

คำพูดประโยคนั้นพุ่งเสียบทะลุกลางใจก้องภพราวกับหอกแหลมคม ก้องภพชะงักงัน ริมฝีปากสั่นระริกแต่กลับพูดอะไรไม่ออก

ความสมบูรณ์แบบของเขา ความเป็นลูกชายที่แสนดี เป็นความภาคภูมิใจของตระกูล

มันคือดาบสองคมที่เชือดเฉือนตัวตนของกฤษฏ์ให้แหว่งวิ่นมาตั้งแต่เด็ก และในวันนี้ กฤษฏ์จะไม่ยอมให้พี่ชายใช้ความสงสาร จริยธรรมอันสูงส่ง หรือเงินตรา มากดหัวเขาให้จมดินอีกต่อไป

ปัง!

กฤษฏ์ก้าวขาลงจากรถแล้วกระแทกประตูปิดอัดใส่หน้าก้องภพอย่างแรงจนรถหรูสั่นสะเทือน เขากระชับสายกระเป๋าสัมภาระใบเก่าในมือแน่น หมุนตัวหันหลังแล้วก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชนกลางสี่แยกไฟแดงไปอย่างมั่นคง และไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง

เสียงแตรบีบไล่หลังจากรถคันข้างหลังดังระงม สลับกับเสียงคนตะโกนแย่งกันเก็บแบงก์พันที่ปลิวกระจายไปทั่วถนน ทิ้งให้พี่ชายที่แสนดีอย่างก้องภพ นั่งกำพวงมาลัยรถแน่นอยู่ในห้องโดยสารที่หรูหราเพียงลำพังด้วยความรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความรวดร้าวเอ่อคลอเบ้าตา

แผ่นหลังกว้างของกฤษฏ์ค่อย ๆ กลืนหายไปกับฝูงชนที่ขวักไขว่

ต่อให้โลกใบนี้จะไม่มีเงาหรือซอกหลืบใดให้เขาซ่อนตัวอีกต่อไป ต่อให้เขาจะต้องกลายเป็นเศษซากเดนมนุษย์ที่ไม่มีใครในครอบครัวต้องการ ต่อให้สังคมจะตราหน้าว่าเขาเป็นคนเลวทรามที่ทำร้ายผู้หญิงที่ตัวเองรัก...

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ‘กฤษฏ์ อรัญเดชานนท์’ คนเดิมได้ตายไปแล้ว

เขาจะขอเดินฝ่าแสงแดดที่แผดเผา และมีชีวิตอยู่ต่อไปตามทางของอสูรกาย ด้วยสองขาของเขาเอง!