3 กุญแจสำรอง

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมบนหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูดังรัวติดกันเป็นจังหวะ ยอดไลก์รูปภาพล่าสุดที่เพิ่งโพสต์ไปพุ่งทะลุหลักแสนในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ‘ชมพู’ หรือ ชมพู ศิริวารีวงศ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในโซนวีไอพีของคาเฟ่หรูใจกลางเมืองที่ต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือน เธออยู่ในชุดเดรสแบรนด์เนมสีนู้ดรัดรูปที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีแดงสดเลื่อนหน้าจอเช็กฟีดแบ็กด้วยสายตาพึงพอใจ

ฉากหน้าของเธอคืออินฟลูเอนเซอร์สาวอิมพอร์ตจากเมืองนอกที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา ทุกโพสต์คือความเพียบพร้อม ชีวิตที่ดูแพงไปเสียทุกตารางนิ้วคือสินค้าที่เธอขายให้โลกโซเชียลได้รับชม

ทว่าความสนใจในตัวเลขกลวงเปล่าเหล่านั้นมลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าจอเปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้าจาก ‘ฟ้า’ น้องชายฝาแฝดของเธอ

“มีอะไร ฉันยุ่งอยู่” ชมพูกรอกเสียงลงไปอย่างเสียไม่ได้ขณะปัดปอยผมสลวย

[ชมพู! ข่าวใหญ่!]

ปลายสายกระหืดกระหอบจนเสียงหลง

[พี่ก้องขับรถออกไปรับไอ้พี่เก่งที่เรือนจำแล้วนะ]

มือที่ถือโทรศัพท์ของชมพูสั่นสะท้านขึ้นมาเสียดื้อ ๆ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับสูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่งจนหูอื้อ

สองปี... สองปีเต็ม ๆ ที่เธอเฝ้ารอวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ!

“แล้วพี่ก้องจะพาพี่เก่งกลับบ้านใหญ่ใช่ไหม”

ชมพูถามเสียงเข้ม พยายามรักษาความนิ่ง

[บ้านใหญ่อะไรล่ะ ลุงเขาโกรธจนสั่งประกาศตัดหางปล่อยวัดไปแล้ว พี่ก้องเคยบอกแล้วไงว่าพ่อไม่อนุญาตให้พี่เก่งเข้าไปอยู่ในบ้านเด็ดขาด เห็นว่าจะพาไปส่งที่คอนโดเก่าพี่เก่งแถวสุขุมวิทน่ะสิ]

“รู้แล้ว แค่นี้นะ”

ชมพูกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบจากน้องชายเธอทิ้งธนบัตรใบละพันไว้บนโต๊ะแทนค่ากาแฟที่ยังไม่ได้จิบสักอึก ก่อนจะคว้ากระเป๋าแอร์เมสใบละเฉียดล้านแล้วสับส้นสูงออกจากคาเฟ่ไปอย่างรวดเร็ว

รถสปอร์ตสีแดงเพลิงพุ่งทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่เกินกว่ากฎหมายกำหนด ภายในรถที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ ชมพูกลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว มือซ้ายของเธอกำพวงมาลัยแน่นส่วนมือขวาล้วงเข้าไปในซอกเล็ก ๆ ของกระเป๋า สัมผัสกับความเย็นเยียบของโลหะชิ้นสำคัญ...

‘กุญแจสำรอง’ มันคือกุญแจห้องของ กฤษฏ์ อรัญเดชานนท์ ที่เธอแอบเอาไปปั๊มเก็บไว้เมื่อสองปีก่อน ในวันที่ความวุ่นวายถึงขีดสุด จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาต้องถูกตำรวจควบคุมตัวในข้อหาหนักหนาที่ทำลายชื่อเสียงพระเอกอันดับหนึ่งจนย่อยยับ... คดีข่มขืนผู้หญิงที่ชื่อ ‘เฌอริลิณญ์’

“เฌอริลิณญ์...” ชมพูพึมพำชื่อนั้นออกมาพร้อมกับแค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความชิงชัง

เธอรู้ดีว่ากฤษฏ์รักผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน รักจนหน้ามืดตามัว รักจนไม่เคยมองเห็นเธอที่เดินอยู่ข้างบ้านมาตั้งแต่เด็ก

รักจนยอมทำทุกอย่างแม้แต่เรื่องที่ผิดกฎหมายเพียงเพื่อจะกักขังมันไว้

แต่สุดท้ายเป็นไงล่ะ? ได้ข่าวว่าผู้หญิงคนนั้นก็ไปแต่งงานเสวยสุขกับคนอื่น ทิ้งให้เขานอนเน่าอยู่ในคุกคนเดียว

“ความรักมันทำให้พี่โง่ได้ขนาดนี้เลยนะพี่เก่ง แต่ไม่เป็นไร... คราวนี้ชมพูจะดึงพี่ออกมาจากนรกนั่นเอง”

เมื่อรถสปอร์ตจอดลงที่ใต้คอนโดหรู ชมพูรีบกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า แล้วสับขาขึ้นบันไดหนีไฟไปยังชั้นสูงสุดทันที เธอไม่ได้มาที่นี่เกือบสามปีแล้ว ทันทีที่ไขกุญแจและผลักประตูเปิดออกกลิ่นอับที่หมักหมม และฝุ่นผงที่สะสมมานานก็ลอยมาเตะจมูกชมพูไอค่อกแค่ก แต่ดวงตากลมโตกลับส่องประกายวาววับ

เธอไม่รอช้า ถอดรองเท้าส้นสูงราคาแพงทิ้งไว้หน้าประตูอย่างไม่ใยดี โยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาหนังที่ปกคลุมด้วยผ้ากันฝุ่น แล้วถลกแขนเสื้อเดรสราคาเหยียบแสนขึ้นถึงข้อศอก

อินฟลูเอนเซอร์สาวที่ปกติแค่จะหยิบจับอะไรก็กลัวเล็บหัก บัดนี้กลับหยิบไม้กวาด ถังน้ำ และผ้าขี้ริ้วออกมาจากตู้เก็บของในห้องแม่บ้านอย่างคล่องแคล่ว

เธอลงมือกวาดพื้น เช็ดฝุ่น และถูพื้นทุกตารางนิ้วในห้องอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายตามกรอบหน้าและลำคอระหง นิ้วเรียวที่เพิ่งทำเล็บเจลมาใหม่เริ่มบวมแดง และแสบจากการเสียดสีกับผ้าชุบน้ำยาทำความสะอาด

แต่เธอกลับยิ้มกว้างอย่างคนที่มีเป้าหมายชัดเจน

“พี่เก่งเกลียดความสกปรกที่สุด ห้องต้องสะอาด พี่ถึงจะอยากอยู่” เธอพูดกับตัวเองเหมือนคนละเมอ