5. ตราบาป​

“ปละปล่อยนะ! ถอยออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” แม้จะตะโกนอย่างสุดเสียง แต่ก็คงไม่มีใครได้ยินเพราะห้องพักของที่นี่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีเพื่อเก็บเสียงรบกวนของภายนอกและจากภายใน

“เธอยังไปไหนไม่ได้ ไอ้คริสมันไม่บอกเธอเหรอว่า ฉันต้องแลกด้วยเงินสี่ล้านกว่าเพื่อจะได้นอนกับเธอ” สายตาคมมองดูเธออย่างแทะโลม เมื่อนึกไปถึงบทเลิฟซีนที่ร้อนแรงระหว่างเธอและเขาเมื่อคืนก่อน เธอสะบัดแขนทิ้ง แล้วถอยห่างออกมา เขาขยับตาม

“คริส! คือใครฉันไม่รู้จัก” ร่างบางพยายามอธิบาย แต่กลับถูกเขายิ้มเย้ยอย่างดูแคลน เพราะคิดว่าเธอจะอัพเรทค่าตัวเสียมากกว่า

“อย่าพูดมากน่า! กับเธอ แค่ครั้งเดียวมันไม่พอหรอกนะ สำหรับเงินมากมายขนาดนั้น” ว่าแล้วก็ปราดเข้าไปคว้าร่างบางแล้วจ้องมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดเมดสีฟ้าขาวดูหวานละมุนทำเขาใจเต้นตูมตาม เมื่อหวนนึกถึงบทรักที่เร้าร้อนที่พึ่งจะมอบให้เธอไปเมื่อครั้งก่อน

“พูดเรื่องอะไร! ถอยออกไปนะ ถ้าครั้งนี้ทำกับฉันเหมือนครั้งก่อน ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วยว่าแกข่มขืนฉัน!” หยาดพิรุณผลักไสเรือนกายกำยำให้ออกห่าง

“หึ! ข่มขืนเหรอ รับเงินฉันไปแล้วสองหมื่น แบบนี้ไม่เรียกว่าข่มขื่นหรอก เค้าเรียกว่าขายตัว! อ้อ! แล้วฉันก็ถ่ายคลิปของเราเก็บไว้แล้วด้วย ถ้าเธอไม่อาย ก็เอาเลย” เขาท้าทาย แม้จะข่มขู่เธอไปแบบนั้น แต่สิ่งที่เขามีก็แค่คลิปใบหน้าของเธอเท่านั้น เพราะเขาไม่บ้าถ่ายรูปร่วมรักเก็บไว้ประจานตัวเองแน่ๆ

“ไอ้ชั่ว! ฉันเกลียดแก ไอ้สารเลว!” เธอเงื้อมือจะฟาดเข้าที่ใบหน้าอันหล่อเหลา แต่กลับถูกเขาคว้าตัวแล้วจับเธอโยนลงไปบนเตียงนอนอย่างไร้ความปราณี ก่อนจะโถมตัวตามลงไปคร่อมเรือนร่างบอบบางกดแขนทั้งสองข้างของเธอยึดไว้กับเตียง หยาดพิรุณพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ถูกเขาบีบรีดข้อมือเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ฉันรำคาญไอ้ท่าทางสะดีดสะดิ้งของเธอนี่เต็มทน ไอ้ครั้งแรกฉันว่ามันก็น่ารักดีหรอกนะ แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ เลิกเล่นตัวซักทีเถอะ” เขาพูดก่อนจะจู่โจมซุกไซ้ปลายจมูกโด่งลงตามลำคอระหงของเธออย่างบ้าคลั่ง

“ไม่นะ…ไม่! เราไม่รู้จักกัน มาทำร้ายฉันทำไม ฉันทำอะไรให้นาย ออกไปให้พ้นนะ ออกไป!!” หยาดพิรุณตะโกนออกมาจนเสียงแหบแห้งเหือดหายเข้าไปในลำคอ เพราะเจ็บจุกเมื่อถูกเขาจู่โจมบดขยี้เรียวปากร้อนแรงผสมกลิ่นแอลกอฮอลล์ลงบนริมฝีปากบางจนเกิดรอยแดงเถือกลามเลียใบหน้าจนถึงซอกคอขาวนวลเนียน ใบหน้างามพยายามหลบหลีก เพราะเธอแพ้กลิ่นของเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่เขาพึ่งกระดกดื่มมันลงไปในคอ

“อะไรนะ! ไม่รู้จักงั้นเหรอ นี่ปกติเธอจะขายตัวให้ผู้ชายที่รู้จักเท่านั้นรึไง เอาน่า! ฉันยอมจ่ายเพิ่มให้ก็ได้ แสนนึง! แลกกับความบริสุทธิ์ที่เธอต้องสูญเสียไงล่ะ” เควิ่นถอนจูบแล้วมองดูร่องรอยความพิศวาสที่เขาฝากฝังมันลงบนเรือนร่างของเธออย่างสาแกใจ

“ไม่นะ…ไม่! ฉันไม่ได้ขายตัว ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ!!!” หยาดพิรุณร่ำร้องอ้อนวอนน้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นระริก แต่แทนที่อีกฝ่ายจะเห็นใจ เขากลับปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ห่อหุ้มเรือนกายเธอออก ก่อนจะยัดเยียดความแข็งแกร่งเข้าสู่ความเป็นอิสตรีที่ไร้หนทางสู้ แล้วกระทำย่ำยีเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้สาสมกับราคาค่างวดที่เขาต้องสูญเสียไปเพื่อแลกกับสิ่งที่เธอต้องยอมปรนเปรอให้แก่เขา

“พอได้แล้ว! พะพอแล้วฉันเจ็บ! จะเจ็บ! ถะถอยออกไป เอามันออกไป เอาออกไป!” เสียงร้องขอความปราณีซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปไม่ถึงคนฟัง เควิ่นไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังหยิบยื่นบาดแผลและสร้างภาพความโหดร้ายให้กับเธออีกครั้ง โดยที่เธอไม่มีส่วนรู้เห็นหรือรับผิดชอบใดๆ เธอถูกกระทำ และเธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกเขาบดขยี้ร่างกายจนแทบจะแหลกลาญ ทำเธอบอบช้ำและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ก่อนที่ร่างหนาจะถอดถอนความแข็งแกร่งออกจากร่างกายที่ร้าวระบม เพื่อรองรับอารมณ์หื่นกระหายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอิ่มเอมใจ

เธอปาดน้ำตาที่อาบแก้มจนไม่หลงเหลือจะให้ไหล แล้วพลิกเรือนกายหลบหนีจากคนตรงหน้า ร่างหนาลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมแล้วหยิบเช็คเงินสดที่ลงชื่อเรียบร้อยแล้วส่งให้กับเธอ