6. ความผิดพลาด

“หนึ่งแสนบาท! คงจะเพียงพอสำหรับค่าตัวของเธอ” เขาพูดพร้อมยื่นมันให้ร่างบางที่หันหลังอย่างทุกข์ใจแสนสาหัสที่ถูกย่ำยีความเป็นอิสตรีของเธอจนไม่หลงเหลืออะไรเลย

“เอาเงินของแกคืนไป! ฉันไม่ได้ขายตัว แล้วฉันก็ไม่ใช่โสเภณี แต่แกพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันขอสาปแช่งให้แกไม่มีความสุข ขอให้แกทรมานเหมือนอย่างที่ฉันเป็น!” หยาดพิรุณขยำเช็คแล้วหันกลับมาปาใส่หน้าของเขาเต็มๆ ก่อนที่เธอจะดีดตัวลุกขึ้นเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองอยู่ที่พื้น

สายตาคมกริบมองตามอย่างไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกันแน่ เธอไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการจริงๆ งั้นหรือ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงก่อนจะเดินตามเธอไปที่หน้าห้องน้ำ ร่างบางชะงักงันเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอปาดน้ำตาแล้วถอยห่างออกมาจากเขา

“โอเค เดี๋ยวฉันจะเซ็นเช็คให้ใหม่” เควิ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม เธอปรายหางตามองเขาอย่างนึกรังเกียจต่อสิ่งที่เขากระทำ

“เก็บมันไว้เป็นค่าทำศพของแกเถอะ เพราะคนเลวๆ แบบนี้ มันคงไม่ตายดีแน่!” พูดจบก็ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วผลักเข้าที่แผงอกของเขาอย่างสุดแรง ก่อนจะรีบผลักประตูออกไปจากห้อง เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังบางของเธอไปอย่างงุนงงและสับสนกลับท่าทีของเธอ แทนที่จะมีความสุข เขากลับรู้สึกทุกข์ใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงลงเอยแบบนี้ได้

หลายวันต่อมา เควิ่นมาดื่มที่ผับของมิกกี้ ตามคำชวนของคริสและเลโอ

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง เด็ดหรือเปล่าวะ!” คริสพูดทันทีเมื่อเห็นหน้าเจ้าหนี้เงินพนันสี่ล้านห้าแสนบาท ที่เขาพึ่งจะจ่ายไปด้วยเรือนร่างของผู้หญิงดวงซวยคนหนึ่งเท่านั้น

“เฉยๆ ว่ะ ว่าแต่พวกมึงไปหามาจากไหนวะ สะดีดสะดิ้งเป็นบ้า โคตรน่ารำคาญเลย” เควิ่นพูดในสิ่งที่ตรงกันข้าม เพราะไม่มีทางยอมรับกับเพื่อนพวกนี้แน่ ว่าเขาพอใจในตัวโสเภณีอย่างหล่อนมากน้อยแค่ไหน

“เอ้า! กูก็ไปหามาจาก” คริสยังพูดไม่จบมิกกี้ก็แย่งพูดขึ้นมาก่อน

“ไอ้คริสมันไปฉุดมาจากป้ายรถเมล์ให้มึงเลยไอ้เค สรุปว่าซิงหรือเปล่าวะ” คำพูดของมิกกี้ทำเควิ่นอึ้งไปชั่วขณะ

“เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ พวกมึงฉุดใคร!” เควิ่นถามเสียงเข้ม มิกกี้หน้าถอดสีหลังจากที่เห็นสีหน้าดุดันของเขา

“ก็ผู้หญิงที่ไปนอนกับมึงไง พวกกูอุตส่าห์ไปดักฉุดมาจากป้ายรถเมล์ตามที่มึงต้องการเลยนะเว้ย” ไม่ทันขาดคำ ร่างสูงก็ซัดโครมเข้าที่หน้าของคริส มิกกี้ และเลโอที่นั่งอยู่ด้วยกันจนเลือดกบปาก

ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ!!!

“มึงทำเหี้ยไรกัน รู้ตัวหรือเปล่าวะ!” เควิ่นตะบันหมัดใส่แบบไม่ยั้งมือ ก่อนฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเพราะปากพล่อยๆ ของตัวเองแท้ๆ ที่เป็นเหตุให้เพื่อนพวกนี้ทำเรื่องบ้าๆ นี้ขึ้นมา

“มึงต่อยพวกกูแบบนี้ไม่ถูกนะเว้ยไอ้เค นี่พวกกูก็ทำตามที่มึงบอกแล้ว มาต่อยกูทำเชี่ยไรเนี่ย” เลโอบอกก่อนจะเช็ดคราบเลือดที่ไหลซิบอยู่บนปากของตัวเอง

“แม่งเอ้ย! กูก็คิดว่าพวกมึงจะหาโสเภณีเด็ดๆ มาให้แต่นี่อะไรวะ มึงไปฉุดใครมา…คิดเหรอว่ากูจะชอบ ถึงว่ายัยนั่นดิ้นสู้กูแทบตาย กูก็คิดว่าแสร้งทำสะดีดสะดิ้ง ที่ไหนได้แม่ง...นี่พวกมึงทำเชี่ยไรไม่ปรึกษากูเลยวะ” ตรงนี้เควิ่นพูดให้เบาที่สุด เพราะกลัวแขกโต๊ะข้างๆ จะได้ยินถึงความเลวทรามของพวกเขา

“ซิงเหรอวะ! สรุปมึงถ่ายคลิปตอนเอากันมาด้วยหรือเปล่า” คริสพูดหน้าตาเฉย โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“เชี่ยคริสมึงหุบปากไปเลย กูไม่ถ่าย!” เควิ่นหัวเสียนั่งไม่ติด เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่นอนด้วยนอกจากเขาจะเป็นผู้ชายคนแรกของเธอแล้ว เธอยังไม่ได้เป็นผู้หญิงขายบริการอย่างที่เขาคิดอีกด้วย อยู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาในทันใด

“จะคิดถึงแม่งทำไมวะ ก็แค่ผู้หญิงที่เคยเอาด้วยสองที เงินก็จ่ายไปแล้วเสือกไม่ยอมรับเอง” เควิ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจพรืดใหญ่แล้วดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา เลโอ คริส และมิกกี้มองตามร่างสูงใหญ่ที่มีท่าทีแปลกๆ

“นี่มึงจะไปไหน” เลโอถาม ก่อนจะลุกตาม

“เรื่องของกู!” ร่างสูงคว้ากุญแจรถ ก่อนจะพรวดพราดออกไปจากผับ ปล่อยเพื่อนอีกสามคนชะเง้อคอมองตามแผ่นหลังไปแบบงงๆ

“ผมมาหาแม่บ้าน เอ่อ! ผมหมายถึงผู้หญิงหุ่นดีๆ สวยๆ ผิวขาวๆ ผมจะอธิบายยังไงดี เอาเป็นว่าเธอสวยมากอ่ะ เธออยู่ไหม ผมขอพบเธอหน่อย” เควิ่นขับรถตรงดิ่งมาที่หน้าคาน์เตอร์แผนกต้อนรับของโรงแรมระดับห้าดาวซึ่งเป็นที่ทำงานของหญิงสาว ที่เขาทำผิดต่อเธอ เพื่อจะเจรจาขอรับผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

“เอ่อ…คุณหมายถึงใครเหรอคะ” พนักงานสาวของแผนกต้อนรับทำหน้างงๆ

“ก็แม่บ้านของที่นี่ไง จะมีซักกี่คนที่พูดถึงเนี่ย” เควิ่นร้อนรนเริ่มแสดงอาการหงุดหงิด ก่อนที่พนักงานสาวอีกคนที่ไปตามหัวหน้าแม่บ้านจะเดินกลับมา

“นี่เป็นหัวหน้าแม่บ้านค่ะ คุณสอบถามเธอได้เลย” พนักงานคนดังกล่าวบอกกับเขา

“ผมอยากพบแม่บ้านที่อายุ เอ่อ…น่าจะไม่มากเท่าไหร่ ผมยาวๆ ผิวขาวๆ ที่สวยๆ เออนั่นแหละ เธอสวยมาก!” เควิ่นพยายามจะอธิบายเพิ่มเติม ก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านจะพูดสวนออกไป

“อ๋อ! หยาดพิรุณหรือเปล่าคะ” หัวหน้าแม่บ้านบอกออกไป

“ชื่อหยาดพิรุณเหรอ! แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน”

“ถ้าเป็นหยาดพิรุณ เธอลาออกไปแล้วล่ะค่ะ”

“ว่าไงนะ! วันก่อนผมยังเจอเธออยู่เลย” เควิ่นขมวดคิ้วพลางชักสีหน้า

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรกับเธอ” แม่บ้านถามกลับอย่างสุภาพ

“เอ่อคือ! (อ้ำอึ้ง!) พอดีวันก่อนผมมาพักที่นี่ รู้สึกว่าเธอจะเก็บนาฬิกาของผมได้ ก็เลยจะมาขอบคุณ...ก็เท่านั้น” เควิ่นพูดสร้างเรื่องกลบเกลื่อน เพื่อให้ไม่เป็นที่สงสัย ก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านจะตอบกลับมาว่า

“อ๋อ! ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าหยาดลาออกไปแล้วจริงๆ ค่ะ เธอพึ่งจะยื่นใบลาเมื่อเช้านี้เองค่ะ”

“เมื่อเช้านี้! แล้วรู้หรือเปล่าว่าบ้านเธอ อยู่ที่ไหน!” เควิ่นถามเสียงเครียด เพราะดูเหมือนว่าเขาจะมาช้าเกินไป

“เอ่อ! เรื่องนี้เราไม่ทราบหรอกค่ะ ถึงรู้เราก็บอกคุณไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวไปทำงานต่อก่อนค่ะ” พูดจบก็เดินกลับเข้าไปทำงาน ก่อนจะลอบมองออกมาอย่างสงสัย ว่าเหตุใดผู้ชายรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ดูมีภูมิฐานดีขนาดนี้ถึงได้มีท่าทีที่ร้อนรน อยากที่จะเจอลูกน้องของเธอนัก แถมหยาดพิรุณก็มาลาออกไปอย่างกระทันหันอีก ทำเธออดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้

ร่างสูงเดินคอตกกลับออกมาจากโรงแรม ด้วยท่าทางที่ห่อเหี่ยว อยู่ๆ ก็รู้สึกใจหายวูบเมื่อได้ยินว่าเธอลาออกไปแล้ว นี่เขาสร้างเรื่องบ้าๆ นี้ขึ้นมาได้ยังไง ครั้งแรกยังพอคิดได้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิดของตัวเอง

แต่กับคืนนั้น ที่นี่…ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคลั่งไคล้และปรารถนาในของตัวผู้หญิงที่ชื่อหยาดพิรุณได้มากมายขนาดนั้น จนหลงลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปชั่วขณะ นี่เขาทำเรื่องที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ขึ้นมาเสียแล้วหรือ ทำยังไงถึงจะตามตัวเธอกลับมาได้ เควิ่นได้แต่ทอดถอนใจ แล้วกลับออกไปอย่างสิ้นหวัง