4. ตราบาป​

“เป็นยังไงบ้างหยาด ไม่สบายหายดีแล้วเหรอ” รุ่นพี่ร่วมงามเอ่ยถาม หลังจากที่เห็นหน้าค่าตาเธอในรอบหลายวัน

“คิดว่าดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ว่าขอยังไม่ทำโอทีนะคะ” หยาดพิรุณปกปิดเรื่องเลวร้ายของตัวเองเอาไว้อย่างแนบเนียนที่สุด เพราะเธอจะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด

“ได้สิ! วันนี้ไม่มีใครลางาน เราก็เลิกงานกลับบ้านปกติได้เลยนะ”

“ขอบคุณมากค่ะ” หยาดพิรุณหันมากล่าวขอบคุณหัวหน้างาน ก่อนจะปิดตู้ล็อคเกอร์หลังจากที่เปลี่ยนชุดทำงานแล้วเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำดูสมาร์ทเดินเข้ามาที่โรงแรมระดับห้าดาว ด้วยมาดของนักธุรกิจ ซึ่งดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่แปลกไปเลย คือหุ่นล่ำๆ และความหล่อเหลาของเขา ทำเอาพนักงานสาวๆ ตั้งแต่ทางเข้ามาจนถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับด้านหน้าต่างมองตามกันเป็นแถว

“ฮัลโหล! มีอะไรวะ กูมาประชุมที่โรงแรม” เควิ่นรับสายของคริส ที่โทรมาจากผับ ขณะที่เดินเข้าไปหยุดยืนที่หน้าล็อบบี้

“เออไม่เจอกันเลยว่ะ จะถามเรื่องคืนนั้นว่าเป็นยังไงบ้างวะ แล้วคลิปที่บอกให้ส่งมาดูยังไม่เห็นเลยว่ะ” เสียงของคริสดังแทรกออกมา ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปมองหาผู้เป็นแม่

“พอดีกูติดธุระ เดี๋ยวเคลียร์งานเสร็จแล้วจะเข้าไปหา”

“งานอะไรวะ!” คริสถาม

“มีประชุมกับลูกค้าต่างประเทศ กูมาเป็นเพื่อนแม่ เออ! เดี๋ยวกูโทรกลับละกัน”

“โอเค!” มือหนากดตัดสาย แล้วเดินไปหาผู้เป็นแม่

“โอเคไหมครับแม่” เควิ่นจัดแต่งเน็กไทด์ให้เข้าที่ ก่อนที่มืออ่อนโยนของผู้เป็นแม่จะช่วยจัดระเบียบให้อีกครั้ง

“จริงๆ เราแต่งแบบนี้ก็หล่อไปอีกแบบนะ เหมือนคุณพ่อตอนหนุ่มๆ” หญิงสูงวัยชาวไทยผู้เป็นแม่ของเควิ่นพูดกับลูกชายพลางยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“หล่อเหมือนพ่อ ก็แปลว่าหล่อมากใช่ไหมครับ”

“ก็ต้องหล่อมากสิจ้ะ พ่อเราเป็นถึงหลานชายคนสุดท้องของตระกูล ลูเทอรัน แห่งเกาะอังกฤษ ถึงจะอยู่ในรุ่นท้ายๆ แล้วก็เถอะนะ” สายตาอบอุ่นมองหน้าลูกชายแล้วยิ้มกว้าง

“ผมต้องภูมิใจในชาติกำเนิดของตัวเองนี้ด้วยใช่ไหมครับ”

“แน่นอนจ้ะ เอาล่ะๆ ลูกค้าของบริษัทเรามาแล้ว เดี๋ยวเข้าประชุมพร้อมๆ กับเลขาฯ ของแม่ แล้วหลังจากคุยงานเสร็จ เราก็กลับได้เลย จะกลับไปนอนที่คอนโดใช่ไหมคืนนี้”

“ครับ คอนโดอยู่แค่นี้เอง จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าห้องพักด้วย”

“จริงๆ แม่อยากให้เราพักที่โรงแรมนี้มากกว่านะ เพราะว่าจะได้ไปส่งแม่ที่สนามบินด้วยเลย”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมรีบตื่นแต่เช้ามารับคุณแม่แล้วกันนะครับ” ว่าแล้วลูกชายก็พาผู้เป็นแม่ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องประชุมชั้นบนตามที่นัดไว้กับลูกค้า

หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นลง เควิ่นก็ขอแยกตัวมาเข้าห้องน้ำ เหลียวมองดูนาฬิกาแบรนด์ดังที่สวมอยู่บนข้อมือหนา เป็นเวลาหกโมงเย็นพอดิบพอดี

สายตาคมเหลือบไปเห็นหญิงสาวรูปร่างสะดุดตา หรี่ตามองดูเธออย่างชัดๆ ก่อนจะจำได้ว่าเธอคือใคร เขายกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วรีบจัดการทำธุระส่วนตัวจนแล้วเสร็จก่อนจะเดินกลับไปหาคนเป็นแม่

“แม่ครับ พอดีผมปวดหัวมากเลยว่าจะไม่กลับไปนอนที่คอนโดแล้ว แม่ช่วยเปิดห้องพักให้ผมอีกซักห้องได้ไหมครับ” สายตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นสายตาออดอ้อนผู้เป็นแม่ พร้อมกับแสดงสีหน้าอิดออดงอแงราวกับเด็กๆ

“ไม่สบายหรือเปล่าลูก กินยาหรือยัง ไปหาหมอดีกว่าไหม” มืออุ่นๆ ของคนเป็นแม่วางทาบลงบนหน้าผาก เพื่อวัดไอร้อนจากตัว แต่ก็ดูว่าตัวจะไม่ร้อน

“ไม่ดีกว่าครับ ผมว่านอนเอาแรง พักสักคืนก็คงจะหาย” เควิ่นตอบกลับผู้เป็นแม่

“โอเค! เดี๋ยวเรานอนห้องที่แม่จองไว้ได้เลย”

“อ้าว! แล้วคุณแม่ล่ะครับ” คิ้วเข้มหมวดเข้าหากันอย่างงุนงง

“พอดีแม่ต้องรีบบินด่วน พ่อของเราเค้าโทรมาเร่งแม่ว่าพรุ่งนี้มีประชุมช่วงเช้า แล้วเลขาฯ แม่ก็เตรียมไฟลท์บินมาให้เรียบร้อยแล้วด้วย นี่จ้ะคีย์การ์ดห้องแม่ ขึ้นไปนอนพักเอาแรงได้เลย” คนเป็นแม่ยื่นให้แล้วเดินเข้ามาหอมแก้มลูกชายฟอดโตๆ ฟอดหนึ่ง

“ขอบคุณครับแม่” ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่ม รับคีย์การ์ดมาจากผู้เป็นแม่ ก่อนจะรีบเดินดิ่งไปยังลิฟต์แบบทันที เมื่อเขาเห็นผู้หญิงที่ตัวเองยอมทิ้งเงินสี่ล้านห้าแสนจากการพนัน กับเงินสดอีกสองหมื่นบาทเพื่อนอนกับเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกว่ามันยังไม่คุ้มค่ากับเงินจำนวนนั้นที่ต้องสูญเสียไป

แกร๊ก!

มือใหญ่ผลักประตูเข้าไปภายในห้องชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาวแห่งนี้ ที่ผู้เป็นแม่ของเขามักจะเข้าพักอยู่เป็นประจำเมื่อต้องเข้าประชุมที่นี่ และแน่นอนว่าแผนการชั่วร้ายมันอยู่ในหัวของเขาหมดแล้ว

มือหนาหยิบโทรศัพท์ภายในห้องพักแล้วกดโทรออกไปยังแผนกแม่บ้าน เพื่อให้เข้ามาดูว่าแอร์ภายในห้องของเขาทำไมมันถึงไม่เย็น แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่แม่บ้านคนที่เขาต้องการ

“คุณลูกค้าเรียกแม่บ้านมีอะไรให้ช่วยเหลือหรือคะ” แม่บ้านที่ดูมีอายุหน่อย เอ่ยถามหลังจากที่เคาะประตูเรียกให้เขามาเปิด สายตาคมปราดมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ลากรถเข็นทำความสะอาดตรงมาทางนี้พอดี จึงรีบปฏิเสธแม่บ้านตรงหน้าออกไปอย่างทันควัน

“พอดีแอร์ห้องผมมันไม่ค่อยเย็น ว่าจะเรียกให้เข้ามาดู แต่ไม่เป็นไรผมจัดการแล้ว” ร่างหนาปิดประตูตึ้งใส่หน้า แม่บ้านคนดังกล่าวทำหน้างุนงง เพราะหากระบบแอร์เสียก็ควรจะเรียกบริการช่างมากกว่าที่จะเรียกแม่บ้านอย่างเธอ แม่บ้านคนเดิมเดินกลับไปอย่างงงๆ

เควิ่นเปิดประตูโผล่หน้าออกมาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าแม่บ้านคนนั้นเดินหายไปแล้วก็เดินเข้าไปเปิดตู้เย็นภายในห้องแล้วหยิบเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์มาเปิดฝากระดกดื่มไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเทราดมันลงบนที่พื้นจนหมดเกลี้ยงแล้วทิ้งกระป๋องตามลงไปด้วย

“นี่เธอ! พอดีฉันทำเครื่องดื่มหก ช่วยเข้ามาทำความสะอาดให้ทีสิ” เขาตะโกนบอกก่อนจะรีบหายกลับเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นหน้าค่าตา จนพลอยไม่เข้ามาหา

หยาดพิรุณได้ยินแบบนั้นก็กล้าๆ กลัวๆ เพราะดูเหมือนว่าจุดตรงนี้จะไม่ใช่หน้าที่ความรับผิดชอบของเธอ แต่เป็นของรุ่นพี่แม่บ้านอีกคนหนึ่ง แต่เอาเถอะ! ถึงยังไง แขกในห้องนั้นก็เป็นลูกค้าของที่นี่ ทำให้เธอไม่ลังเลใจที่จะหยิบไม้ถูกพื้นแล้วเดินตามเข้าไปในห้อง

ตึ้ง!

เสียงประตูห้องถูกปิดแบบทันใด ร่างบางหันควับกลับไปมองที่ประตู แต่ดูเหมือนว่าจะสายไปเสียแล้ว เมื่อผู้ชายหุ่นล่ำรูปร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาประชิดร่างของเธออย่างรวดเร็ว

“กลางวันเป็นเมด กลางคืนขายบริการ ดูท่าว่าเธอจะขยันหาเงินซะจริงๆ นะ ร้อนเงินรึไง!”

“พูดบ้าอะไร...ถอยออกไปนะ!” หยาดพิรุณตัวสั่นเทาทำไม้ถูกพื้นหลุดจากมือตกไปอยู่ที่พื้น เพราะจำได้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือชายแปลกหน้าที่เคยข่มเหงเธอเมื่อคืนก่อน ครั้นจะคว้ามันมาไว้เพื่อป้องกันตัวเท้าใหญ่ก็เดินเข้ามาเหยียบมันไว้ สองเท้าน้อยๆ ขยับถอยหนีทำท่าจะวิ่งไปที่ประตูแต่มือหนาของเขาก็คว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ได้ก่อน