7. ความผิดพลาด

สี่ปีต่อมา

ณ โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง

“หม่ามี๊!” เด็กชายตัวน้อยหน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง ผิวขาว จมูกโด่ง คิ้วหนาคมเข้ม ใบหน้าฉายแววหล่อใสไร้เดียงสาในวัยสามขวบเศษ เอ่ยปากพร้อมกับโผลเข้ากอดเรือนร่างระหงของคุณแม่วัยสาว ทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน

“ว่าไงสุดหล่อ วันนี้เป็นเด็กดีหรือเปล่าครับ” หยาดพิรุณเอ่ยถามไอคิโด้ พร้อมกับย่อตัวลงแล้วกระชับอ้อมแขนอันอบอุ่นเข้าหาลูกชายตัวน้อยของเธออย่างแนบแน่น

“เป็นฮะ! วันนี้ผมช่วยคุณครูเก็บขยะแล้วก็ช่วยเพื่อนๆ ยกของด้วยนะฮะ” เจ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เก่งมากครับคิโด้ ไหนมาให้หม่ามี๊หอมให้ชื่นใจหน่อยซิ” หยาดพิรุณจรดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มสีแดงสดฟอดโตๆ ทั้งสองข้าง ของเจ้าตัวน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพูดกับคุณครูหนุ่มที่ยืนรอส่งอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน

“ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลให้ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่มารับแกช้ากว่าผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ” หยาดพิรุณในวัยยี่สิบสองปี กับลูกชายวัยสามขวบย่างเข้าสี่ขวบเงยหน้าสบตากับคุณครูหนุ่มรูปหล่อ

“เป็นหน้าที่ของคุณครูอยู่แล้วครับ” ครูหนุ่ม หันมาแล้วยิ้มให้พร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อพูดกับไอคิโด้ลูกชายของเธอ

“กลับบ้านดีๆ นะครับสุดหล่อ” คิโด้เงยหน้ามองคุณครูหนุ่มอย่างรู้ทัน ก่อนจะตอบกลับไป

“แน่นอนอยู่แล้วฮะ ไปกันเถอะฮะหม่ามี๊!” คิโด้ ฉุดเรียวแขนเล็กของผู้เป็นแม่อย่างเร็วพลัน เพื่อให้ไปยังรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ เพราะไม่อยากให้เธอพูดคุยกับคุณครูหนุ่มต่อนานเกินไปกว่านี้ สายตาดุมองลูกชายอย่างรู้เจตนา เพราะเจ้าตัวน้อยรีบหลุบตาลงต่ำแต่ก็ไม่วายดึงแขนคนเป็นแม่ให้เดินไปที่รถ

“ไปเถอะฮะ! นะฮะๆ” เด็กน้อยพยายามเร่งเร้า

“ขอตัวก่อนนะคะคุณครู” เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ก่อนเจ้าลูกชายจอมดื้อ จะฉุดแขนของเธอให้ไปที่รถ

“คิโด้! เมื่อกี้ทำตัวไม่น่ารักเลยนะครับ” หยาดพิรุณสบตาลูกชายอย่างดุๆ เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทำท่าทางไม่เหมาะสมที่ทำเหมือนไม่ชอบใจ ขณะที่คุณครูพูดคุยอยู่กับเธอ

“ผมทำอะไรเหรอฮะ” เด็กน้อยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์มองทอดออกไปยังนอกหน้าต่างของรถที่นั่งอยู่ ซึ่งแล่นด้วยความเร็วพอประมาณ (ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อการกระทำที่สุดแสนจะดื้อรั้นของตัวเอง) โดยไม่ยอมที่จะหันกลับมามองหน้าของเธอ ในขณะที่คนเป็นแม่ได้แต่ถอนหายใจบางๆ พลางส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นว่าเป็นความไร้เดียงสาของเจ้าตัวน้อย

“วันนี้มีการบ้านไหมครับ” หยาดพิรุณเปลี่ยนเรื่องคุย ขณะที่รถแล่นมาจนถึงครึ่งทาง

“มีฮะ! แต่ทำเสร็จแล้ว” คิโด้ยอมพูดด้วย แล้วยิ้มออกมาด้วยความน่ารักน่าชัง

“เก่งมากครับ!” เธอกล่าวชื่นชมพลางลูบที่ศีรษะเล็กของเจ้าตัวน้อย

“หม่ามี๊ฮะ! เย็นนี้ทำข้าวไข่เจียว กับต้มจืดตำลึงได้มั้ยฮะ” คิโด้หันมาสบตากับผู้เป็นแม่ สายตาอ้อนวอน พลางกระพริบตาปริบๆ แววตาดุแปรเปลี่ยนเป็นสายตาอบอุ่นแล้วตอบกลับลูกชายจอมดื้อรั้น

“ได้สิครับ แต่ว่าคิโด้ต้องเป็นเด็กดี รีบกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ โอเคไหมเอ่ย” พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน โดยใช้จิตวิทยาของคนเป็นแม่

“โอเค!” คิโด้ตอบกลับเสียงใส สองมือน้อยๆ พลันยกขึ้นทำท่าตกลง ก่อนจะสวมกอดผู้เป็นแม่อีกครั้ง เธอกอดตอบพร้อมก้มลงหอมหน้าผากของลูกชายอย่างเอ็นดู พลางคิดใจในว่า

หากเมื่อสี่ปีที่แล้ว เธอตัดสินใจที่จะไม่อุ้มท้องเด็กคนนี้ เธอคงพลาดและรู้สึกเสียดายไปตลอดชีวิตที่ต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตไป เพราะไอคิโด้เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ แต่เด็กคนนี้ก็ได้คว้าหัวใจของเธอไปหมดทั้งดวงแล้ว

ไอคิโด้น่ารัก ไร้เดียงสา และบอบบางเกินกว่าที่เธอจะทอดทิ้งเขาไปจากอ้อมอกได้ แม้ว่าทุกครั้งที่เธอจ้องมองและสบสายตาของเขา จะเห็นแววตาที่ร้ายกาจที่ตามหลอกหลอน และ ตอกย้ำฝันร้ายที่ตามติดเธออยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตลอดสี่ปี แต่เธอก็ยังรักเขามากที่สุด และจะไม่มีวันทอดทิ้งเด็กคนนี้เป็นเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

เช้าวันต่อมา

สองแม่ลูกวิ่งวนอยู่ภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านไม้เก่าๆ หลังหนึ่งที่ดูสงบร่มรื่น ตั้งอยู่ท้ายซอยที่ค่อนข้างจะลึกอยู่พอสมควร ด้วยค่าเช่าที่แสนจะถูกด้วยราคาเดือนละไม่กี่พันบาท ทำให้เธอเลือกพักอาศัยอยู่ที่นี่มาเป็นระยะเวลาหนึ่งปีแล้ว

“สายแล้วๆ” ร่างบางวิ่งวุ่นไปมาเพื่อเตรียมสัมภาระหลังจากจัดเตรียมมื้ออาหารให้กับลูกชาย และมื้อกลางวันของตัวเอง

“ถุงเท้า รองเท้า! กระเป๋า ปิ่นโต!”

“อยู่นี่ฮะๆ”

“ดื่มนมหรือยังครับคิโด้”

“เรียบร้อยแล้วฮะ”

“ใส่รองเท้าหรือยังครับ”

“เรียบร้อยแล้วฮะ” เด็กน้อยในชุดนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลก็วิ่งวุ่นไม่ต่างจากผู้เป็นแม่

“งั้นไปเร็วเข้า! รถแท็กซี่ขับมารอแล้ว” มือบางคว้าที่ข้อมือน้อย ๆ ของลูกชาย ก่อนเจ้าตัวน้อยจะรั้งเรียวแขนของเธอเอาไว้

“หม่ามี๊! ลืมปิ่นโตไปทำงานด้วยหรือเปล่าฮะ”

“จริงด้วย! ขอบใจมากจ้ะ สุดหล่อของหม่ามี๊” ใบหน้าเนียนโน้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายตัวเล็กน่ารักของเธอ ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าปิ่นโตสำหรับมื้อกลางวัน แล้วกลับมาจูงแขนคิโด้ไปที่หน้าประตูรั้ว ก่อนจะกวาดสายตาดูความเรียบร้อยรอบๆ บริเวณบ้านอีกครั้งก่อนออกจากบ้าน แล้วตรงดิ่งไปยังโรงเรียน ก่อนจะเลยไปที่ทำงานของตัวเอง

“เดี๋ยวเย็นนี้ หม่ามี๊มารับนะครับ”

“รักหม่ามี๊นะฮะ” เด็กน้อยพูดเสียงใส พลางยิ้มให้กับผู้เป็นแม่ เธอยิ้มรับอย่างตื้นตันก่อนจะตอบกลับไปอย่างอิ่มเอมใจ

“รักคิโด้เหมือนกันครับ” หยาดพิรุณสวมกอดเจ้าตัวน้อย ก่อนจะโบกมือลา เมื่อส่งเขาถึงมือของครูประจำชั้น ไอคิโด้โบกตอบ แล้วยิ้มให้กับคนเป็นแม่ แววตาเป็นประกายของเธอดูเศร้าหมองลงเรื่อยๆ เมื่อต้องมองดูรถที่ค่อยๆ เคลื่อนออกห่างจากหน้าประตูรั้วของโรงเรียน ทำเธอใจหายวูบทุกครั้งเมื่อมองหน้าลูกชายที่ค่อยๆ ไกลห่างจนลับตาไป แม้จะเป็นแบบนี้มาเกือบจะหนึ่งปีแล้ว แต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินเสียที เมื่อต้องห่างจากลูกชายตัวน้อยเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ร่างระหงวิ่งลงจากรถแท็กซี่ เพื่อต่อรถไฟฟ้าเข้าไปทำงานในตัวเมือง แน่นอนว่านี่เป็นวันแรกของการเริ่มต้นทำงานใหม่ ซึ่งเธอจะสายไม่ได้ หยาดพิรุณวิ่งลงจากสกายวอล์ค (Sky Walk) ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อของบีทีเอส เพื่อตรงไปยังเรือนไทยหรูหราหลังใหญ่ที่มีบริการฟิตเนสและสปาซึ่งเป็นสถานที่ทำงานแห่งใหม่ของเธอ

“สวัสดีค่ะ คือฉันมาเริ่มงานวันแรกค่ะ” หยาดพิรุณเอ่ยทักทาย เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่เป็นคนรับเธอเข้าทำงาน พร้อมกับเหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วยิ้มออกมาบางๆ เพราะเธอทำเวลาได้ฉิวเฉียดจริงๆ

“สวัสดีค่ะคุณหยาด มาตรงเวลาดีนะคะ เดี๋ยวแนะนำตัวอีกครั้งแล้วกัน พี่ชื่ออุษา เรียกพี่อุเฉยๆ ก็ได้ มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้ตลอดเลยนะคะ ไปค่ะ...เดี๋ยวจะพาไปดูสถานที่ทำงานใหม่” อุษาทักทายและแนะนำตัวอย่างเป็นมิตรผิดกับพนักงานคนอื่นๆ ที่มองเธออย่างไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ แต่หยาดพิรุณก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเธอพึ่งจะมาเริ่มงานวันแรก พนักงานของที่นี่อาจจะยังไม่คุ้นเคยกับเธอเท่าไหร่ เลยทำให้มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น อยู่นานไปเธออาจจะได้รับรอยยิ้มต้อนรับที่ดีจากเพื่อนร่วมงานของที่นี่ก็เป็นได้

อุษาพาเธอไปยังห้องทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์และการตลาด ซึ่งถูกจัดเป็นโซนตามตำแหน่งและหน้าที่ โดยเธอจะนั่งอยู่กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของแผนกฟิตเนส โดยที่เธอทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ให้กับแผนกสปา

หลังจากนั้นอุษาก็ให้คนมาตามเธอไปที่ห้องทำงานของวีรนุชซึ่งเป็นกรรมการบริหารและผู้จัดการฝ่ายสปาของที่นี่ ซึ่งตามตำแหน่งและหน้าที่แล้ววีรนุชคือเจ้านายของเธอโดยตรง ถึงแม้จะยังอ่อนด้อยจากประสบการณ์แต่หยาดพิรุณก็จะตั้งใจอย่างเต็มที่เพื่อให้สมกับวุฒิการศึกษาที่เธอพึ่งจะได้รับไปหมาดๆ

หยาดพิรุณยิ้มปลื้มปริ่ม เพราะในที่สุดเธอก็จะได้ใช้วิชาความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาหารายได้ เพื่อเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อย ๆ ของเธอได้อย่างเต็มที่เสียที หลังจากที่ต้องรบกวนคุณตาและคุณยายของไอคิโด้มาเกือบ ๆ สี่ปีเต็ม