LOGINAMAYA'S POV
"AYAN! GANIYAN TALAGA kapag mga palengkera. Deserve mapahiya." "Buti nga." "Iskandalosa kasi." Ilan lang sa narinig ko mula sa mga taong nakikiusyuso sa pag-iiskandalo ni Ate Verlyn. "Hindi pa tayo tapos, Amaya." Banta niya habang matalim ang tinging ipinupukol sa akin. "Hindi pa ako tapos sa 'yo. Hindi ako papayag na back to normal na ang buhay mo habang posibleng makulong ng panghabambuhay ang kapatid ko dahil sa 'yo--" "Leave." Maawtoridad na putol ni Atty. Nick sa pagsasalita ni Ate Verlyn. "Huwag kang makialam dito--" "I said leave. Or gusto mong kasuhan pa kita ng assault bago ka umalis?" Pagbabanta nito, matigas na tono. "Tinatakot mo ba ako?" "No. Sinasabi ko lang kung anong puwedeng mangyari sa 'yo dahil sa pag-iiskandalo mo rito. Hindi ka lang nag-iiskandalo, nanakit ka pa." Hindi niya pinansin ang sinabi ni Atty. Mukhang hindi niya rin kilala kung sino ang taong kaharap nito. Sa akin pa rin nakatutok ang matalim niyang mga mata. "Hindi pa ako tapos sa 'yo. Hindi pa, Amaya." Iyon lang at tumalikod na siya, saka humakbang paalis. Buong akala naming lahat ay aalis na talaga siya, ngunit bigla siyang humarap sabay hagis ng kung anong napulot niya sabay hagis sa direksyon ko. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Bago ko pa man mailagan ang ibinato niya, tinamaan na ako sa gilid ng noo ko. Agad kong kinapa ang tinamaan kong noo, pagtingin ko sa kamay ko, may dugo. "Amaya!" Gulat na bulalas ni Atty. Nick. "Syet, you're bleeding! Syet!" Malutong na pagmumura niya, saka inutusan ang dalawang lalaking kadarating lamang na huwag hahayaang makaalis si Ate Verlyn. "Yes, Boss. Kami na po ang bahala sa kaniya," anang isa sa dalawang lalaki. "Thank you," pasalamat pa niya bago ako hinawakan sa siko ko. "Wait--" "Let's go." Iyon lang at halos hilahin na niya ako papasok ng restaurant. Ngunit bago pa man niya ako tuluyang maipasok sa loob, narinig ko ang malakas na sigaw ni Ate Verlyn na kesyo malandi raw ako kaya muntik nang ma-rape. Nasaktan ako. Para siyang hindi babae kung makapagsalita sa akin nang gano'n. "Huwag kang lalabas dito. Understood?!" May bahid ng galit at awtoridad na utos ni Atty. Nick nang madala ako sa opisina ko. "Understood?!" Ulit niya nang hindi ako sumagot. Sa mahapdi kong noo kasi nakatuon ang atensyon ko. "Amaya." Tango lang ang isinagot ko sa kaniya. "Damn her!" Malutong niyang pagmumura habang nakatingin sa noo ko na ngayon ay walang tigil sa pagdurugo. "Masakit? Gusto mo bang dalhin kita sa hospital?" Natigilan ako. Bigla kasing huminahon ang boses niyang kanina lang ay puno ng bagsik. "Amaya." Untag niya nang hindi agad ako nakasagot. "Hindi na. Maliit lang naman 'to." "Maliit nga, pero madugo." "Hindi na." Nakita ko ang pagdaan ng inis sa mukha niya nang inilayo ko sa kaniya ang noo ko. Hahawakan niya kasi sana, pero umiwas ako. Pumalatak ito. Mahinang nagmura, saka umalis at malakas na isinara ang pinto ng opisina ko. Hindi pa natatagalan nang muling bumukas ang pinto, pumasok si Carmel--ang isa sa staff ko. Bitbit niya ang aming medicine kit dito sa restaurant. "Ma'am, lalapatan ko lang po ng first aid ang sugat n'yo, ha?" Magalang na paalam niya sa akin. "Ako na lang, Carmel." Presenta ko, pero hindi siya pumayag. Kabilin-bilinan daw ng boss namin na siya ang maglilinis ng sugat ko. Wala na akong nagawa kundi ang pabayaan siyang linisin ang sugat ko. "Ouch! Mahapdi. Dahan-dahan lang." Napapangiwi kong reklamo. Mahapdi kasi at makirot. "Hindi naman malaki ang sugat n'yo, Ma'am, pero medyo malalim at madugo po." Komento niya. "Kaya nga, eh." Nasabi ko na lang, saka nahulog sa malalim na pag-iisip. Hindi ako makapaniwala na magagawa sa akin ito ni Ate Verlyn. Iyong murahin, puwede ko pang paniwalaan na kaya niyang gawin. Pero 'yong saktan ako intentionally ay ibang usapan na. Hindi ko in-expect na aabot siya sa ganito dahil sa galit sa akin. "Ma'am, mawalang-galang na po, pero paano n'yo po natagalan?" Mayamaya ay usisa ni Carmel. "Natagalan ang alin?" "Iyong gano'ng pagtrato po sa inyo ng ate ni Sir Anthony? Hindi lang niya kayo basta ipinahiya, sinaktan ka pa niya, Ma'am." Ngumiti lang ako, hindi na nagkomento dahil ayoko nang palalain ang sitwasyon. Kahit papa'no, gusto kong unawain si Ate Verlyn dahil kagaya niya napu-frustrate din naman ako. "Mahal na mahal n'yo po talaga si Sir Anthony, Ma'am, ano?" Napangiti ako. "Oo naman. Hindi naman kami aabot ng tatlong taon kung hindi ko siya mahal, eh." "Pero paano 'yon, Ma'am?" "Ang alin?" "'Yong sitwasyon n'yo po, Ma'am. Kasi hindi n'yo pa po asawa si Sir Anthony, pero kung itrato kayo ng pamilya niya, kakaiba. Buti hindi n'yo po naisip na makipaghiwalay kay Sir Anthony noon pa." "Mahal ko, eh." "Kahit gano'n sa inyo ang pamilya niya?" Hindi na ako nagulat sa sinabi niya. Hindi naman lingid sa kanila ang relasyon ko kay Anthony dahil araw-araw ay siya ang taga-sundo at taga-hatid ko. Hindi rin lingid sa kanila na may pagkakataong pamilya ni Anthony ang dahilan ng minsang pag-aaway namin. Dahil kagaya ng sinabi ko, may ibang babae silang gusto para kay Anthony. Saksi ang mga kasamahan ko sa trabaho sa ups and downs na relasyon namin ni Anthony. "Sapat na ba ang pagmamahal para mag-stay ka sa isang relasyon na maraming kontra, Ma'am?" "Oo naman." Walang gatol na sagot ko. "Kahit po ayaw sa inyo ng pamilya ni Sir Anthony?" Nagkibit-balikat ako. "Hindi naman sila ang pakakasalan ko kung sakali, Carmel. Alam ni Anthony ang sitwasyon namin ng pamilya niya kaya sigurado ako na once na bumuo na kami ng pamilya, hindi niya ako ititira sa bahay na kasama ang pamilya niya." "Pero kahit na po, Ma'am. Kapag mag-asawa na kayo ni Sir Anthony, mas magkakaroon na sila ng access na manghimasok at makialam." Umiling ako. "May tiwala ako kay Anthony. Alam kong hindi siya papayag na gawin 'yon ng pamilya niya sa aming dalawa. Mahal niya ako, Carmel. Mahal namin ang isa't isa. At naniniwala ako na itong mga pinagdadaanan namin ngayon ang mas magpapatibay sa relasyon naming dalawa." "Grabe, Ma'am. Sa 'yo na talaga ang korona. Super love mo talaga si Sir Anthony. Nakaka-proud dahil hindi lahat ng babae ay kayang gawin ang ginagawa n'yong pananatili sa piling niya kahit maraming kontrabida. Kasi ako, Ma'am, hindi ko kaya 'yan. 'Yong mag-stay sa isang relasyon na maraming stress ba. Kasi 'di ba? Kaya ka nakipagrelasyon kasi gusto mo 'yong inspiration." "Kasama 'yon sa relasyon Carmel. Trust me, boring ang relasyon kapag puro saya lang." "Okay na ako sa boring kaysa sa stressful na relasyon, Ma'am." Tuloy ang pag-uusap namin ni Carmel habang nilalapatan niya ng first aid ang sugat ko. Paulit-ulit niyang sinasabi na kung siya raw ang nasa sitwasyon ko at gano'n ang pamilya ng boyfriend niya, stop na. Tatakbo raw siya palayo, agad-agad. "S'werte lang ni Sir Anthony kasi mahal na mahal mo siya, Ma'am." "S'werte din ako sa kaniya dahil mahal niya ako, Carmel. Kaya handa kong gawin ang lahat para sa kaniya, para makalaya siya at matupad namin ang mga plano namin na ilang taon naming binuo." "Hayss. Pag-ibig nga nama--" tumigil ito sa pagsasalita nang mapatingin sa gawing pinto. Kumunot ang noo ko nang mapansin na parang nagpipigil ito ng kilig. Lumingon din ako. Para lang makita ko ro'n si Atty. Nick. Nakatayo habang seryoso ang mukha. Kung gaano na siya katagal ro'n, hindi ko alam. "Ma'am Maya, okay na po." Tukoy niya sa paglilinis ng sugat ko, nalagyan na rin niya ng bandage. "Thank you, Carmel." "You're welcome, Ma'am." Dinampot nito ang medicine kit na muntik nang mahulog dahil natataranta ito. "Okay ka lang, Carmel?" "Opo, Ma'am." "Ba't nanginginig ka? Gutom ka ba?" Lumapit siya sa akin at bumulong. "Hindi ako gutom, Ma'am. Grabe kasi 'yang new boss natin, nakakapanginig ng tinggil. Ang guwapo! Ang hot! Siya ang tunay na example ng TDH, Ma'am. Tall, Daks, and handsome!" Impit na sabi niya, kilig na kilig. "Carmel!" Saway ko, "baka marinig ka." "Single pa kaya siya, Ma'am?" Bulong niyang tanong. "Aba, malay ko. Sa kaniya mo itanong." "Soon. Kapag close na kami--" Malakas na tikhim ang pumutol sa pagbulong ni Carmel sa akin. Pulang-pula ang mukha nito, saka nagpaalam na sa akin na aalis na. "M-Mauna na po ako, Ma'am." "Sige. Thank you ulit." Tumango ito at naglakad palapit sa pintuan kung saan naroon ang boss daw namin. Nakapagtataka dahil hindi ko alam na iba ang may-ari nito. Akala ko si Mr. Chen pa rin, hindi na pala. Kung kailan pa nagpalit, hindi ko rin alam dahil kababalik ko lang sa trabaho ngayong araw. Kababalik ko lang, pero ganito na agad ang nangyari. Medyo kabado ako dahil baka sa nangyari ay tanggalin ako nito sa trabaho ko. Hindi ako puwedeng mawalan ng trabaho dahil ngayon ko ito mas kailangan. Nang makalabas si Carmel, isinarado nito ang pinto, saka naglakad palapit sa akin. Kinakabahan ako dahil madilim ang kaniyang mukha. Tumayo ako at humingi ng paumanhin sa nangyaring gulo sa labas kanina. Hindi siya umimik. "Hindi na po mauulit 'yon--" "Let's not talk about it." Putol niya sa sasabihin ko. "Pasensya na po." Bumuntong-hininga ito bago nagsalita. "Kailangan ko pa bang ipakilala sa 'yo ang sarili ko?" "As my new boss? Siguro po. The last time I checked, si Mr. Chen po ang boss namin. Hindi po yata ako na-inform na iba na ang may-ari nito." "Then let me introduce myself, I am Nicholas San Martin, the new owner of this chain. Your new boss." Pakilala nito sa sarili, saka naglahad ng kamay. Bilang respeto sa bagong may-ari, tinanggap ko ang pakikipagkamay niya. "Nice to meet you, Sir." "Yeah, definitely. Nice to see you again, Amaya." Binawi ko ang kamay ko nang pisilin niya 'yon. "Kung wala na po kayong sasabihin, lalabas na po ako." "Magtatrabaho ka pa rin after what happened? Wala kang planong umuwi? At magpahinga?" "No, Sir. I'm okay." "Are you sure?" "Yes." Tumango-tango ito. Nasa may pintuan na ako nang muli siyang magsalita. "By the way, I'm still single." Mabilis ang ginawa kong paglingon. "Hindi ko po itinatanong, Sir." Ngumiti ito. "Yeah. Para lang alam mo." Kumunot ang noo ko. Interesado ba ako kung single ka? Mukhang nabasa niya ang nasa isip ko dahil sa kasunod niyang sinabi. "Baka lang magtanong ulit 'yong staff mo. At least, may isasagot ka na. I'm still single... Single for now."NATAWA NANG MAHINA si Aya nang makita ang asawa na tulog na tulog sa kanilang kama. Katatapos lamang niyang maligo dahil ungot nang ungot ng sexy time ang kaniyang asawa. Pauwi pa lamang sila kanina mula sa hospital ay wala na itong ginawa kundi ang harutin siya sa loob ng sasakyan. At sino ba naman siya para pahindian ang naglalambing na asawa. Kaya pagdating nila sa mansiyon, kaagad siyang naligo. Wala, eh. Excited rin siya. "Nagsabon pa naman ako nang maige para mabango tapos iyon pala, tutulugan lang ako." Napapangiti niyang nilapitan ang asawa. "Ang yabang mong magyaya tapos tutulugan mo lang pala ako. Paasa ka, ha." Pagbibiro niya, saka masuyong hinaplos-haplos ang mukha ng kaniyang asawa. "Bakit ba sobrang guwapo mo, ha? Wala na. In love na in love na naman ako sa 'yo." Iyong asawa na niya ito, pero sa tuwing tinititigan niya ito, kinikilig pa rin siya. Ang guwapo naman kasi talaga nito. Kahit pagod, puyat at stress, hindi halata. Mahahalata lang na pagod talaga ito ngayon
"Wala akong magagawa para sa mama mo, Verlyn." Iyon lang at iniwan na niya ito. Pero hinabol siya ni Verlyn. Halos magnikluhod na ito sa kaniya. "Verlyn, tumayo ka. Huwag kang gumawa ng eksena rito--""Aya, please? Hindi ko hinihiling na tulungan mong makalaya ang kapatid ko...ang hinihiling ko lang, tulungan mo 'kong makita niya si mama bago man lang mawala. Please? Please, Aya. Please." "Tapos na kayong maging parte ng buhay ko. Matagal na. So kung anuman ang nangyayari sa inyong pamilya ngayon, labas na ako riyan." "Aya..." "Excuse me." Binaklas niya ang mga kamay nitong nakahawak sa kaniya, saka ito iniwang nakaluhod sa hallway ng hospital. Malayo na siya nang lingunin niya si Verlyn. Nakatayo na ito, pero nakatingin pa rin sa kaniya. Napailing siya, saka muling naglakad patungo sa kinaroroonan ng elevator. Oo, matagal na siyang nagpatawad sa mga taong sinubukan siyang sirain, pero hindi ibig sabihin niyon ay nakalimot na siya. Napabuntong-hininga siya, saka napangiti. Hin
"MA, KAYO PO MUNA ULIT ANG BAHALA SA KAMBAL, HA?" Bilin ni Aya sa inang si Julie dahil pupuntahan niya sa hospital ang asawa. Dadalhan niya ito ng niluto niyang pagkain. Limang araw na itong nagbabantay sa ama sa hospital. Hindi niya ito mapauwi para magpahinga at matulog dahil ayaw iwan ang ama roon. Kaya halos araw-araw, pumupunta siya sa hospital para dalhan ito ng pagkain at pamalit na damit. At siyempre, para na rin tingnan ang lagay ng kaniyang byenan. At nagagawa niya iyon dahil sa suporta ng kaniyang ina na hindi na rin umalis ng mansiyon para bantayan ang kambal nila ni Nick. "Thank you so much, Ma, ha?" Muli niyang pasalamat sa ina, saka naglalambing na yumakap. "Oo naman, Anak. Huwag mo na munang isipin ang kambal, kami muna ng papa mo ang bahala sa kanila. Samahan mo na lang muna ang asawa at byenan mo roon," ani Julie sa anak. "Salamat po, Ma. Sobra. Sobrang laking bagay po sa akin na nandito kayo para sa kambal. Hindi ako nag-aalala na iwan sila rito. Kaya salamat p
"Hindi ka na galit sa kaniya?" Tumango siya. "Talaga? Pinatawad mo na ang daddy mo?" Paniniyak nito. "Yes, Mom. Mahal ko pa rin pala siya at hindi ko siya kayang makitang ganito ang sitwasyon." "Oh, anak. Thank you." Yumakap sa kaniya ang ina, niyakap niya ito pabalik. Mas mahigpit. Matagal. "Matutuwa ang daddy mo kapag nalaman niyang hindi ka na galit sa kaniya, anak." Sabi ng kaniyang ina pagkatapos nilang bumitaw sa isa't isa. "Gagawin natin ang lahat para gumaling pa si Dad, Mom. Hindi namin kayo pababayaan." "Salamat, anak. Salamat sa inyong mag-isa." Hinawakan nito ang kamay nilang dalawa ni Aya. "Salamat dahil nandito kayo. Gustong-gusto kong ipaalam sa inyo ang tungkol sa lagay niya noong isinugod ko siya ng hospital, pero ayaw niya. Pasensya na kayo na hindi ko sinabi." "It's okay, Mom." "Alam na rin ba ng kapatid mo?" "Yes, Mom. On the way na rin si Kuya Nicholai papunta rito." Muling tumulo ang luha ng mommy niya. "Matutuwa ang daddy n'yo kapag na
SOBRANG BIGAT ng pakiramdam ni Nick nang mga sandaling iyon. At kung wala sa tabi niya ngayon ang asawa, hindi niya alam ang gagawin. Akala niya, hindi na lalambot ang puso niya para sa sariling ama, nagkamali siya. Dahil nang makita niya ang ama kanina na tila wala ng buhay, sobrang sakit ng naramdaman niya. Ni hindi niya kinayang makita nang matagal ang ama. Lumabas agad siya. Hindi niya kaya. Hindi niya kayang makita nang matagal na nasa gano'n itong sitwasyon. Masakit. Nagsisisi siya na umabot pa sa ganito bago niya na-realize na sa kabila ng mga nangyari, mahal pa rin niya ang ama. Aya's right, hindi perpekto ang kaniyang ama, pero minahal siya nito. Masakit. Sobrang nasasaktan siya ngayon para sa ama. Lalo na ng marinig ang kuwento ng doktor nito na mag-isang nagpapa-check up at nagpapa-chemo ang daddy niya. Napaiyak siya. Dahil hindi lingid sa kaniya na noong nasa hospital siya, palaging naroon ang daddy niya. Hindi lumalapit dahil alam na galit siya, pero ito hindi um
ALAS SAIS ng umaga, sakay na silang mag-anak sa helicopter patungo sa Isabela. Habang nasa himpapawid, doon muling nakaramdam ng kakaibang kaba si Aya. Hindi niya maintindihan kung bakit. Sinulyapan niya ang asawa, seryoso ito sa pagpapalipad ng helicopter. Pagkalipas ng ilang sandali, nasa malawak na bakuran na sila ng mansiyon ng mga magulang ni Nick. Katahimikan ang unang sumalubong sa kanila pagpasok ng mansiyon. Ang ganda ng mansiyon, pero ramdam niya ang lungkot niyon. Pagkatapos niyang igala ang tingin sa mansiyon, tiningnan niya si Nick. Nasa mga mata nito ang lungkot at pangungulila. Alam niyang bago siya dumating sa buhay nito, ang mansiyong ito ang naging tahanan niya. Na sa tuwing pagod na ito sa magulong mundo ng Maynila, dito ito umuuwi para magpahinga. Para huminga. Tahanang ilang taon nitong hindi inuwian dahil sa away nilang mag-ama dahil sa kaniya. Dahil sa pagdating niya sa buhay ni Nick. Malungkot siyang napangiti dahil alam niyang na-miss nito ang tahan
"Huwag kang mag-alala, magising lang si Nick, ako naman ang babawi sa 'yo. Hindi ako papayag na hindi ka magkaroon ng sariling happy ending." Pangako niya rito nang maghiwalay silang magkaibigan. "Don't worry about me, besh. Makita ko lang na may happy ending ka, happy na rin ako." Naputol ang p
KAHIT NAKATUNGO si Nick, ramdam niyang kanina pa siya pinagmamasdan ng mga kaibigan niya. Hindi niya alam kung paano nalaman ng mga ito ang pinagdadaanan niya. Kung sino ang nagsabi kina Michael at Warren, hindi niya alam. Basta simula nang malaman ng dalawang kaibigan niya ang nangyayari sa kan'ya,
WALANG sinayang na sandali si Nick. Sakay ng motorsiklong binook ay pinuntahan niya ang address na sinabi sa kan'ya ng pamangkin. "Anong ginagawa ni Rome sa lugar na ito?" Kinabahan si Nick para sa pamangkin dahil sa pagkakatanda niya, ang lugar na tinutumbok niya ay ang dating kalamig ng daddy
Nakuyom ni Nick ang mga kamao nang makita na may tinawagan si Anthony. Hindi rinig sa audio ang sinasabi nito kaya hindi niya alam kung sino ang tinawagan nito. Gustong-gusto niyang i-fast forward ang video, pero hindi niya magawa. Gusto niyang makita ang lahat ng mangyayari sa loob ng kuwartong







