LOGINAMAYA'S POV
"AYAN! GANIYAN TALAGA kapag mga palengkera. Deserve mapahiya." "Buti nga." "Iskandalosa kasi." Ilan lang sa narinig ko mula sa mga taong nakikiusyuso sa pag-iiskandalo ni Ate Verlyn. "Hindi pa tayo tapos, Amaya." Banta niya habang matalim ang tinging ipinupukol sa akin. "Hindi pa ako tapos sa 'yo. Hindi ako papayag na back to normal na ang buhay mo habang posibleng makulong ng panghabambuhay ang kapatid ko dahil sa 'yo--" "Leave." Maawtoridad na putol ni Atty. Nick sa pagsasalita ni Ate Verlyn. "Huwag kang makialam dito--" "I said leave. Or gusto mong kasuhan pa kita ng assault bago ka umalis?" Pagbabanta nito, matigas na tono. "Tinatakot mo ba ako?" "No. Sinasabi ko lang kung anong puwedeng mangyari sa 'yo dahil sa pag-iiskandalo mo rito. Hindi ka lang nag-iiskandalo, nanakit ka pa." Hindi niya pinansin ang sinabi ni Atty. Mukhang hindi niya rin kilala kung sino ang taong kaharap nito. Sa akin pa rin nakatutok ang matalim niyang mga mata. "Hindi pa ako tapos sa 'yo. Hindi pa, Amaya." Iyon lang at tumalikod na siya, saka humakbang paalis. Buong akala naming lahat ay aalis na talaga siya, ngunit bigla siyang humarap sabay hagis ng kung anong napulot niya sabay hagis sa direksyon ko. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Bago ko pa man mailagan ang ibinato niya, tinamaan na ako sa gilid ng noo ko. Agad kong kinapa ang tinamaan kong noo, pagtingin ko sa kamay ko, may dugo. "Amaya!" Gulat na bulalas ni Atty. Nick. "Syet, you're bleeding! Syet!" Malutong na pagmumura niya, saka inutusan ang dalawang lalaking kadarating lamang na huwag hahayaang makaalis si Ate Verlyn. "Yes, Boss. Kami na po ang bahala sa kaniya," anang isa sa dalawang lalaki. "Thank you," pasalamat pa niya bago ako hinawakan sa siko ko. "Wait--" "Let's go." Iyon lang at halos hilahin na niya ako papasok ng restaurant. Ngunit bago pa man niya ako tuluyang maipasok sa loob, narinig ko ang malakas na sigaw ni Ate Verlyn na kesyo malandi raw ako kaya muntik nang ma-rape. Nasaktan ako. Para siyang hindi babae kung makapagsalita sa akin nang gano'n. "Huwag kang lalabas dito. Understood?!" May bahid ng galit at awtoridad na utos ni Atty. Nick nang madala ako sa opisina ko. "Understood?!" Ulit niya nang hindi ako sumagot. Sa mahapdi kong noo kasi nakatuon ang atensyon ko. "Amaya." Tango lang ang isinagot ko sa kaniya. "Damn her!" Malutong niyang pagmumura habang nakatingin sa noo ko na ngayon ay walang tigil sa pagdurugo. "Masakit? Gusto mo bang dalhin kita sa hospital?" Natigilan ako. Bigla kasing huminahon ang boses niyang kanina lang ay puno ng bagsik. "Amaya." Untag niya nang hindi agad ako nakasagot. "Hindi na. Maliit lang naman 'to." "Maliit nga, pero madugo." "Hindi na." Nakita ko ang pagdaan ng inis sa mukha niya nang inilayo ko sa kaniya ang noo ko. Hahawakan niya kasi sana, pero umiwas ako. Pumalatak ito. Mahinang nagmura, saka umalis at malakas na isinara ang pinto ng opisina ko. Hindi pa natatagalan nang muling bumukas ang pinto, pumasok si Carmel--ang isa sa staff ko. Bitbit niya ang aming medicine kit dito sa restaurant. "Ma'am, lalapatan ko lang po ng first aid ang sugat n'yo, ha?" Magalang na paalam niya sa akin. "Ako na lang, Carmel." Presenta ko, pero hindi siya pumayag. Kabilin-bilinan daw ng boss namin na siya ang maglilinis ng sugat ko. Wala na akong nagawa kundi ang pabayaan siyang linisin ang sugat ko. "Ouch! Mahapdi. Dahan-dahan lang." Napapangiwi kong reklamo. Mahapdi kasi at makirot. "Hindi naman malaki ang sugat n'yo, Ma'am, pero medyo malalim at madugo po." Komento niya. "Kaya nga, eh." Nasabi ko na lang, saka nahulog sa malalim na pag-iisip. Hindi ako makapaniwala na magagawa sa akin ito ni Ate Verlyn. Iyong murahin, puwede ko pang paniwalaan na kaya niyang gawin. Pero 'yong saktan ako intentionally ay ibang usapan na. Hindi ko in-expect na aabot siya sa ganito dahil sa galit sa akin. "Ma'am, mawalang-galang na po, pero paano n'yo po natagalan?" Mayamaya ay usisa ni Carmel. "Natagalan ang alin?" "Iyong gano'ng pagtrato po sa inyo ng ate ni Sir Anthony? Hindi lang niya kayo basta ipinahiya, sinaktan ka pa niya, Ma'am." Ngumiti lang ako, hindi na nagkomento dahil ayoko nang palalain ang sitwasyon. Kahit papa'no, gusto kong unawain si Ate Verlyn dahil kagaya niya napu-frustrate din naman ako. "Mahal na mahal n'yo po talaga si Sir Anthony, Ma'am, ano?" Napangiti ako. "Oo naman. Hindi naman kami aabot ng tatlong taon kung hindi ko siya mahal, eh." "Pero paano 'yon, Ma'am?" "Ang alin?" "'Yong sitwasyon n'yo po, Ma'am. Kasi hindi n'yo pa po asawa si Sir Anthony, pero kung itrato kayo ng pamilya niya, kakaiba. Buti hindi n'yo po naisip na makipaghiwalay kay Sir Anthony noon pa." "Mahal ko, eh." "Kahit gano'n sa inyo ang pamilya niya?" Hindi na ako nagulat sa sinabi niya. Hindi naman lingid sa kanila ang relasyon ko kay Anthony dahil araw-araw ay siya ang taga-sundo at taga-hatid ko. Hindi rin lingid sa kanila na may pagkakataong pamilya ni Anthony ang dahilan ng minsang pag-aaway namin. Dahil kagaya ng sinabi ko, may ibang babae silang gusto para kay Anthony. Saksi ang mga kasamahan ko sa trabaho sa ups and downs na relasyon namin ni Anthony. "Sapat na ba ang pagmamahal para mag-stay ka sa isang relasyon na maraming kontra, Ma'am?" "Oo naman." Walang gatol na sagot ko. "Kahit po ayaw sa inyo ng pamilya ni Sir Anthony?" Nagkibit-balikat ako. "Hindi naman sila ang pakakasalan ko kung sakali, Carmel. Alam ni Anthony ang sitwasyon namin ng pamilya niya kaya sigurado ako na once na bumuo na kami ng pamilya, hindi niya ako ititira sa bahay na kasama ang pamilya niya." "Pero kahit na po, Ma'am. Kapag mag-asawa na kayo ni Sir Anthony, mas magkakaroon na sila ng access na manghimasok at makialam." Umiling ako. "May tiwala ako kay Anthony. Alam kong hindi siya papayag na gawin 'yon ng pamilya niya sa aming dalawa. Mahal niya ako, Carmel. Mahal namin ang isa't isa. At naniniwala ako na itong mga pinagdadaanan namin ngayon ang mas magpapatibay sa relasyon naming dalawa." "Grabe, Ma'am. Sa 'yo na talaga ang korona. Super love mo talaga si Sir Anthony. Nakaka-proud dahil hindi lahat ng babae ay kayang gawin ang ginagawa n'yong pananatili sa piling niya kahit maraming kontrabida. Kasi ako, Ma'am, hindi ko kaya 'yan. 'Yong mag-stay sa isang relasyon na maraming stress ba. Kasi 'di ba? Kaya ka nakipagrelasyon kasi gusto mo 'yong inspiration." "Kasama 'yon sa relasyon Carmel. Trust me, boring ang relasyon kapag puro saya lang." "Okay na ako sa boring kaysa sa stressful na relasyon, Ma'am." Tuloy ang pag-uusap namin ni Carmel habang nilalapatan niya ng first aid ang sugat ko. Paulit-ulit niyang sinasabi na kung siya raw ang nasa sitwasyon ko at gano'n ang pamilya ng boyfriend niya, stop na. Tatakbo raw siya palayo, agad-agad. "S'werte lang ni Sir Anthony kasi mahal na mahal mo siya, Ma'am." "S'werte din ako sa kaniya dahil mahal niya ako, Carmel. Kaya handa kong gawin ang lahat para sa kaniya, para makalaya siya at matupad namin ang mga plano namin na ilang taon naming binuo." "Hayss. Pag-ibig nga nama--" tumigil ito sa pagsasalita nang mapatingin sa gawing pinto. Kumunot ang noo ko nang mapansin na parang nagpipigil ito ng kilig. Lumingon din ako. Para lang makita ko ro'n si Atty. Nick. Nakatayo habang seryoso ang mukha. Kung gaano na siya katagal ro'n, hindi ko alam. "Ma'am Maya, okay na po." Tukoy niya sa paglilinis ng sugat ko, nalagyan na rin niya ng bandage. "Thank you, Carmel." "You're welcome, Ma'am." Dinampot nito ang medicine kit na muntik nang mahulog dahil natataranta ito. "Okay ka lang, Carmel?" "Opo, Ma'am." "Ba't nanginginig ka? Gutom ka ba?" Lumapit siya sa akin at bumulong. "Hindi ako gutom, Ma'am. Grabe kasi 'yang new boss natin, nakakapanginig ng tinggil. Ang guwapo! Ang hot! Siya ang tunay na example ng TDH, Ma'am. Tall, Daks, and handsome!" Impit na sabi niya, kilig na kilig. "Carmel!" Saway ko, "baka marinig ka." "Single pa kaya siya, Ma'am?" Bulong niyang tanong. "Aba, malay ko. Sa kaniya mo itanong." "Soon. Kapag close na kami--" Malakas na tikhim ang pumutol sa pagbulong ni Carmel sa akin. Pulang-pula ang mukha nito, saka nagpaalam na sa akin na aalis na. "M-Mauna na po ako, Ma'am." "Sige. Thank you ulit." Tumango ito at naglakad palapit sa pintuan kung saan naroon ang boss daw namin. Nakapagtataka dahil hindi ko alam na iba ang may-ari nito. Akala ko si Mr. Chen pa rin, hindi na pala. Kung kailan pa nagpalit, hindi ko rin alam dahil kababalik ko lang sa trabaho ngayong araw. Kababalik ko lang, pero ganito na agad ang nangyari. Medyo kabado ako dahil baka sa nangyari ay tanggalin ako nito sa trabaho ko. Hindi ako puwedeng mawalan ng trabaho dahil ngayon ko ito mas kailangan. Nang makalabas si Carmel, isinarado nito ang pinto, saka naglakad palapit sa akin. Kinakabahan ako dahil madilim ang kaniyang mukha. Tumayo ako at humingi ng paumanhin sa nangyaring gulo sa labas kanina. Hindi siya umimik. "Hindi na po mauulit 'yon--" "Let's not talk about it." Putol niya sa sasabihin ko. "Pasensya na po." Bumuntong-hininga ito bago nagsalita. "Kailangan ko pa bang ipakilala sa 'yo ang sarili ko?" "As my new boss? Siguro po. The last time I checked, si Mr. Chen po ang boss namin. Hindi po yata ako na-inform na iba na ang may-ari nito." "Then let me introduce myself, I am Nicholas San Martin, the new owner of this chain. Your new boss." Pakilala nito sa sarili, saka naglahad ng kamay. Bilang respeto sa bagong may-ari, tinanggap ko ang pakikipagkamay niya. "Nice to meet you, Sir." "Yeah, definitely. Nice to see you again, Amaya." Binawi ko ang kamay ko nang pisilin niya 'yon. "Kung wala na po kayong sasabihin, lalabas na po ako." "Magtatrabaho ka pa rin after what happened? Wala kang planong umuwi? At magpahinga?" "No, Sir. I'm okay." "Are you sure?" "Yes." Tumango-tango ito. Nasa may pintuan na ako nang muli siyang magsalita. "By the way, I'm still single." Mabilis ang ginawa kong paglingon. "Hindi ko po itinatanong, Sir." Ngumiti ito. "Yeah. Para lang alam mo." Kumunot ang noo ko. Interesado ba ako kung single ka? Mukhang nabasa niya ang nasa isip ko dahil sa kasunod niyang sinabi. "Baka lang magtanong ulit 'yong staff mo. At least, may isasagot ka na. I'm still single... Single for now."Amaya Shannel's POV NAGBIBIHIS na ako dahil ngayon ang first day of work ko nang mag-ingay ang cell phone ko. Nang makita kong pangalan ni Mama ang nasa screen, kaagad kong sinagot ang tawag niya. Napangiti ako dahil isang malambing na pangungumusta ang isinalubong n'ya sa akin. "Okay lang ako dito, Ma. Kayo po? Kumusta kayo diyan nila Papa?" "Mabuti rin kami. Itong papa mo, ilang araw na akong kinukulit na tawagan ka. Miss na miss ka na namin ng papa at kapatid mo." "Kayo rin naman, Ma. Pero 'wag kayong mas'yadong mag-alala sa akin. Okay ako rito sa Manila at katunayan niyan, may trabaho na ako, Ma." Pagbabalita ko. "Talaga?" "Oo, Ma. Ngayon ang first day ko sa bago kong trabaho." "Mabuti naman at mabilis kang nakahanap ng trabaho diyan." "Oho nga, Ma." "Eh, ano palang magiging trabaho mo diyan?" Usisa nito. "Personal assistant ako ng isang bilyonaryo, Ma. Malaki ang suweldo." Napangiwi ako dahil sa pagsisinungaling ko. Dahil ang totoo, hindi ko pa n
Amaya Shannel's POV "About your ex's case--" "Let's talk about it when you feel better." Pigil ko sa sasabihin niya. Oo, gusto kong marinig ang tungkol sa lagay ng kaso ni Anthony, pero hindi naman ako gano'n kamanhid para hindi maramdaman na totoong pagod ito. Simula nang magkakilala kami, ngayon ko lang siya nakitang haggard. Nasanay ako na palaging maaliwalas ang mukha niya, pero ngayon habang palihim ko siyang tinitingnan, parang kulang na kulang ito sa tulog at pahinga. "Aya." Parang hindi makapaniwala ang tono nito. "Kumain ka na tapos magpahinga. Mukhang hindi maganda ang pakiramdam mo." "Are you sure? I'm fine. Puwede tayong mag-usap about his case during our meal--" "Mamaya na lang or bukas. Kumain ka na muna para makapagpahinga ka na." At sa kabila ng pagod nitong hitsura, napangiti ito. "Okay. Thank you." Sincere nitong pasalamat. Tumango lang ako. "Kumain ka na." "Yeah. Let's eat." Sabay kaming kumain. It was our first time eating together
Amaya Shannel's POV NANG MARINIG ko ang papalayong yabag at boses ng dalawa, saka ako lumabas mula sa pinagtataguan ko. At mula sa puwesto ko, naririnig ko pa rin ang pag-aasaran nila tungkol sa panty ko. "Isang sabi mo pang bakla ako, ipalulunok ko sa 'yo 'tong kamao ko, Alberto!" Humalakhak ang lalaking tinawag nitong Alberto. "I'm not gay! Siraulo!" "So kanino nga 'yong panty na hawak mo kanina? Alangan namang kay Angie? Wait, don't tell me, lihim mong pinagnanasahan ang kasambahay mo?" Umalingangaw ang tawa ng lalaki. "Kaya siguro hindi ka na mahagilap. Si Angie ang pinagkakaabalahan mo, ano? Siguro, ibinabahay mo na siy--Aray!" Sumigaw ang lalaki. Sumilip ako sa bintana. Nakita kong sapo ng lalaki ang tuhod. Mukhang sinipa ito ni Nick at doon tinamaan. "Joke lang. Hindi ka naman mabiro, Pare. Makaalis na nga." Paika-ika itong umatras palayo kay Nick. Inisip kong mabuti kung anong pangalan niya dahil sigurado ako na nakita ko na siya. Maya-maya, naalal
Amaya Shannel's POV "NASAAN SI ATE ANGIE?" tanong ko kay Nick pagdating sa bahay niya. Wala kasi kaming nadatnang tao rito sa bahay niya. Asang-asa pa naman akong nandito siya para hindi lang kaming dalawa ni Nick ang titira rito. "Bakit wala siya rito ngayon? Hindi ba kasambahay mo siya, sabi niya noong nandito ako." "Yeah. But she's not stay-in. Pupunta lang siya rito kapag sinabi ko. Kapag kailangan ko siya." "Ibig mong sabihin, tayong dalawa lang ang titira rito?" tanong ko kahit may hinala na ako na gano'n nga ang magiging set-up namin. Kinabahan ako. Akala ko talaga, kasama namin si Ate Angie rito sa bahay niya. "Yeah. Tayong dalawa lang ang titira rito." "Bakit?" Kawalan ng sasabihin ay 'yon na lang ang lumabas sa bibig ko. "Why? Well, hindi ako sanay na may kasamang ibang tao sa bahay ko. Kaya hindi stay-in si Angie." "Hindi ka pala sanay na may kasamang ibang tao rito, so bakit mo pa ako itinira rito?" Ibinaba nito ang mga bag ko sa sofa at hina
Amaya Shannel's POV "1 WEEK." Mabilis akong napalingon kay Nick nang marinig ang sinabi niya. Sakay kami ng kotse niya.Nasa backseat kaming dalawa dahil hindi siya pumayag na hindi ako ihatid pauwi sa bahay bago siya lumuwas ng Manila. "Ahm, Nick, makikiusap sana ako na kung puwede 2 weeks. Naisip ko lang na baka maghinala si Mama at Papa sa biglaan kong pag-alis--""No." Putol niya sa pagpapaliwanag ko. "Nick--""1 week. That's final. Pinagbigyan na kita sa isang linggong gusto mo." Napabuntong-hininga na lamang ako. Mukhang hindi ko na mababago ang desisyon niya kahit anong pakiusap ang gawin ko. Hindi na ako muling nagsalita pagkatapos niyon. Hindi na rin naman n'ya ako kinausap dahil naging busy na ito sa telepono niya. "Diyan n'yo na lang ako ibaba sa kanto." Kaagad nagsalubong ang mga kilay nito dahil sa sinabi ko. "Baka may makakita sa akin na bumaba ng sasakyan mo. Ayoko na nang panibagong problema, Nick." Salubong pa rin ang mga kilay nitong is
AMAYA SHANNEL's POV NAPAMULAGAT NA lamang ako nang angkinin ni Nick ang labi ko. Pumayag akong magpahalik sa pisngi dahil nakamata sa amin si Judge Poster, hindi niya puwedeng mahalata na hindi kami totoong nagmamahalan ni Nick. Pero hindi ko sukat akalain na sa labi ako hahalikan ni Nick. Hindi lang basta halik. Dahil nang tangkain kong magsalita para patigilin siya ay naging daan lang 'yon para magkaroon siya ng access at pasukin ang bibig ko. Oh, my God! Hiyaw ng isip ko nang i-french kiss n'ya ako. Literal na gumalaw ang dila niya sa loob ng bibig ko. Oh, my God! Naiskandalo ang buong sistema ko dahil sa kapangahasan ni Nick. Hiyang-hiya ako nang sa wakas ay pakawalan ni Nick ang mga labi ko at makitang nakatingin sa amin si Judge Poster, ang secretary nito, at si Roel. Pawang may matatamis na ngiti sa mga labi ang mga taong saksi sa kapangahasan ni Nick. Habang ako, gusto na lang hilingin na bumuka ang sementong kinatatayuan ko at lamunin na lamang ako. Hindi







