Chapter 3

CARA'S P0V

“Fine. Tuloy ang party.”

Ngumiti si Luis na para bang iyon mismo ang sagot na inaasahan niya.

Nauna akong bumalik sa Garden kung saan naghihintay sina Mommy at Daddy. Pagkakita pa lamang nila sa akin ay agad silang napatingin sa suot kong gown.

“Cara? What happened to your dress?” nagtatakang tanong ni Mommy.

Napatingin ako sa midnight blue gown na suot ko bago muling tumingin sa kanila.

“Ah… I had a little accident earlier, Mom. Nadumihan at nasira kasi ang suot kong gown.”

“An accident? Are you alright?” agad na tanong ni Daddy, bakas ang pag-aalala sa mukha niya.

“I'm fine, Dad. Don't worry.”

“Then where did you get this dress?” tanong ni Mommy habang sinusuri ang gown ko.

“I borrowed it from someone.”

“Someone?” ulit niya, tila nagtataka pa rin.

Tumango ako. “I'll explain everything later, Mom. I promise.”

Nagkatinginan sina Mommy at Daddy, ngunit hindi na sila nagtanong pa.

“Alright. As long as you're safe,” sabi ni Daddy.

Ngumiti ako sa kanila. “I'm okay, Dad.”

Ilang sandali pa ay dumating sina Luis at Sofia. Nakasuot si Luis ng itim na tuxedo, habang elegante namang nakasuot ng pulang gown si Sofia. Pareho silang nakangiti habang papalapit sa mga bisita.

Ngunit nang makita nila ako, bahagyang nagbago ang kanilang mga ekspresyon bago muling ngumiti.

Napakagaling talaga nilang magkunwari.

Wala silang kahit katiting na hiya. Kaya nilang tumayo sa harap ko at magpanggap na walang nangyari, kahit alam kong sila ang dahilan kung bakit halos mawalan ako ng buhay kanina.

Maya-maya, umakyat sa entablado si Mr. Enrique Valentino kasama ang kanyang asawa. Kinuha niya ang mikropono at hinarap ang mga bisita.

“Good evening, everyone. Thank you for joining us tonight. This is a very special occasion for our family. We are gathered here to celebrate the beginning of a new chapter for two families.”

Sandali siyang huminto bago nagpatuloy.

“It is with great pleasure that we officially announce the engagement of our son, Luis Valentino, and the lovely Cara Villa.”

Nagsimulang pumalakpak ang mga bisita.

“May we invite the happy couple to join us here?”

Iniabot ni Luis ang kamay niya sa akin. Saglit ko itong tinitigan bago ko tinanggap.

Magkasabay kaming umakyat sa entablado. Sunod-sunod ang pagbati ng mga bisita habang nakangiti kaming nakatayo sa harap nila.

Hinawakan ni Luis ang baywang ko at bahagyang yumuko upang bumulong.

“Smile. People are watching. Huwag mong ipahalata na hindi tayo okay.”

Lalong tumamis ang ngiti ko, ngunit sa loob-loob ko ay gusto ko siyang itulak palayo.

“Please join me in congratulating our future bride and groom,” anunsyo ni Mr. Enrique.

Muling umalingawngaw ang palakpakan.

Nang matapos ang pagbati ng ilang bisita, lumapit sa amin si Sofia.

“Super ganda mo ngayon, Cara,” nakangiting sabi niya.

“Thank you,” malamig kong sagot.

“I'm really happy for you.”

Hindi ako sumagot. Sa halip, napatingin ako sa kamay niyang marahang inayos ang pagkakatali ng necktie ni Luis.

Napakalinaw sa akin ng lahat.

Si Sofia ang babaeng tunay na mahal ni Luis. Ako ang babaeng ginagamit niya para makuha ang gusto niya mula sa pamilya ko.

At ang mas masakit, ang babaeng tinawag kong matalik na kaibigan ang mismong nagplano para mawala ako.

Hindi ko na kayang magtagal sa tabi nila. Kaya nang magkaroon ako ng pagkakataon, palihim akong umalis sa garden at nagtungo sa isang tahimik na bahagi ng mansion.

Huminga ako nang malalim.

Gusto kong umiyak, pero ayaw kong may makakita sa akin.

Kinuha ko ang isang baso ng wine mula sa tray na dala ng dumaan na waiter. Hindi ako sanay uminom, pero sa sandaling iyon, gusto kong makalimutan kahit sandali ang lahat ng nangyari.

Isang lagok.

Isa pa.

Hanggang sa hindi ko namalayang ilang baso na pala ang nainom ko.

Unti-unting uminit ang mukha ko. Nagsimulang lumabo ang paningin ko at tila umiikot ang buong paligid. Hindi ko na makita nang malinaw ang mga taong nasa paligid ko.

“Cara.”

Napalingon ako nang marinig ang isang malalim na boses.

Natigilan ako at bahagyang kumunot ang noo.

“Wait… How do you know my name?”

Hindi ko maalala kung nakita ko na ba ang lalaking nakatayo sa harap ko. Malabo ang paningin ko, kaya hindi ko makita nang maayos ang kanyang mukha.

“Do I know you?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, inabot niya ang hawak kong baso at kinuha iyon mula sa akin.

“Enough. Tama na ang pag-inom mo.”

“Hey! Give it back!”

“No.”

“I'm not drunk!”

Napailing siya. “You're clearly drunk.”

Gusto ko sanang kunin ulit ang baso, ngunit biglang umikot ang paligid. Nawalan ako ng balanse at muntik nang matumba.

Agad niya akong sinalo.

“Easy.”

Napahawak ako sa kanyang braso upang hindi tuluyang matumba.

“Sabi ko na nga ba, hindi ka marunong uminom. Low tolerance ka pala.”

“I'm not low tolerance. The wine is just too strong.”

“Lasing ka na talaga.”

“You smell good.”

Bahagya siyang natawa.

Napangiti ako at pilit na inangat ang mukha ko upang makita siya.

“Ang gwapo mo.”

“Are you always this flirtatious when you're drunk?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, patuloy ko lang siyang tinitigan kahit hindi ko pa rin maaninag nang maayos ang mukha niya.

“Where's your fiancé?” tanong nito.

Agad na nawala ang ngiti ko.

“Don't mention him.”

“Why?”

“Because I hate him.”

“Did something happen between you two?”

Napatawa ako nang mapait.

“He's cheating on me."

“I see.”

“With my best friend,” dagdag ko. “Can you believe that? My fiancé and my best friend.”

Hindi siya nagsalita. Hinayaan niya lang akong magpatuloy.

“I trusted them. I thought they were the two people who would never hurt me. But they betrayed me.”

Napakagat ako sa labi habang pilit na pinipigilan ang mga luhang namumuo sa aking mga mata.

“I want him to feel what I felt. Gusto kong maranasan din niya ang sakit na ibinigay niya sa akin.”

“Revenge isn't always the answer, sweetheart.”

“Maybe not. But tonight, I don't care.”

Tinitigan ko siya. Hindi ko alam kung bakit komportable akong magsalita sa isang estranghero. Siguro dahil wala akong dahilan para magkunwari sa harap niya.

Bigla akong napangiti sa naisip ko.

“I want to have sex with you.”

Saglit siyang natahimik.

“Cara, you're drunk.”

“I know what I want.”

“Are you sure?”

“I want to forget him. I want him to feel the same pain he caused me.”

“Don't make a decision you'll regret tomorrow.”

“Why? Are you afraid?”

“I'm trying to make sure you know what you're saying.”

Napangiti ako at bahagyang lumapit sa kanya.

“Then stop asking questions.”

Matagal niya akong tinitigan. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang tingin.

Dahan-dahan siyang yumuko at hinalikan ako.

Nagulat ako sa ginawa niya, ngunit hindi ako lumayo. Sa halip, gumanti ako ng halik.

Nang maghiwalay ang aming mga labi, nanatili siyang malapit sa akin.

“Still want to play this dangerous game?”

“Yes.”

Sandali siyang tumingin sa akin bago niya marahang hinawakan ang kamay ko.

“Come with me.”

“Saan?”

“Somewhere private.”

Hinawakan niya ang kamay ko at nagsimula kaming maglakad palayo sa tahimik na hallway. Sumunod ako sa kanya, hindi alam kung saan niya ako dadalhin.