Kabanata 6: Ang Sikretong Nabunyag

Saglit na natahimik ang sala matapos batiin ni Luna si Marie. Nawala ang ngiti sa mukha nina Luis at Megan. Kanina lamang ay masaya silang nag-uusap, pero nang makita siya, para bang may hindi inaasahang bisitang dumating.

“Bakit ka bumalik?” malamig na tanong ni Luis.

Tumingin si Luna sa paligid. “Bahay ito ni Mama. Bakit, kailangan ko pa bang magpaalam bago ako pumasok?”

Kumunot ang noo ni Luis. “Huwag kang magsalita nang ganyan. Alam mo bang kahihiyan ang ginawa mo sa pamilyang ito?”

“Mas ikinababahala mo pa rin ba ang sasabihin ng ibang tao kaysa sa nangyari sa akin?”

“Luna,” singit ni Marie, kunwari'y mahinahon. “Huwag na kayong mag-away. Ang mahalaga, nakauwi ka na. Kumusta ang baby mo? Nasaan siya?”

“Wala na po kayong kailangang alalahanin tungkol sa anak ko, Tita Marie.”

“Hindi naman sa ganoon,” mabilis na sagot ni Marie. “Nag-aalala lang ako. Mahirap para sa batang lumaking walang ama. Kung kailangan mo ng tulong, puwede naman naming alagaan siya.”

Napangiti si Luna, pero walang saya sa mga mata niya. “Ang bait naman po ninyo. Sana ganoon din kayo mag-alala kay Megan.”

Agad na nagbago ang mukha ni Megan. “Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi ba ilang beses ka nang nakunan? Ilang beses ka nang nawalan ng anak?”

“Tumigil ka!” singhal ni Megan. “Wala kang alam sa pinagdaanan ko!”

“Kung ganoon, bakit hindi mo ikuwento kay Papa ang lahat?”

“Anong sinasabi mo?” tanong ni Luis, napatingin kay Megan.

“Wala siyang dapat ikuwento!” mabilis na sagot ni Megan. “Sinusubukan lang niya akong siraan!”

Hindi inalis ni Luna ang tingin sa kapatid. “Kung gusto mong malaman ni Papa kung bakit paulit-ulit kang nagkakaproblema, itanong mo sa kanya kung sino ang dati mong nobyo.”

Namula at pagkatapos ay namutla si Megan. “Wala kang karapatang pakialaman ang nakaraan ko!”

“Bakit? Dahil baka malaman ni Papa na ang dating nobyo mo ay anak ng isang kilalang negosyante sa real estate? O dahil natuklasan mong gumagamit siya ng droga kaya nakipaghiwalay ka?”

Napatingin si Luis kay Megan. “Totoo ba ang sinasabi niya?”

Hindi sumagot si Megan. Sa halip, napalingon siya kay Marie na halatang hindi mapakali.

“Marie, alam mo ba ang sinasabi niya?” tanong ni Luis.

“Luis, hindi ito ang tamang oras para pag-usapan ang nakaraan,” sagot ni Marie. Pilit niyang pinakalma ang boses, pero halata ang kaba sa mukha niya.

“Bakit? May tinatago ba kayo sa akin?”

Nagpatuloy si Luna. “At hindi lang iyon. Nabuntis ka niya noon, pero palihim mong ipinalaglag ang bata. Hindi ba, Tita Marie?”

“Ano?” Nanlaki ang mga mata ni Luis. “Marie, alam mo ba ang tungkol dito?”

Napayuko si Marie. “Luis, pakinggan mo muna ako. Matagal na iyong nangyari. Ayokong dumagdag pa sa mga problema mo kaya hindi ko na sinabi.”

“Alam mo pala, pero itinago mo sa akin?” madiing tanong ni Luis.

“Anak ko si Megan. Pinoprotektahan ko lang siya.”

“Pinoprotektahan? Paano kung malaman ito ni Jace? Paano kung kumalat sa iba?” Mas nangingibabaw pa rin sa mukha ni Luis ang takot sa kahihiyan kaysa sa pag-aalala sa nangyari.

“Hindi ko kasalanan kung may mga sikretong hindi ninyo kayang harapin,” malamig na sabi ni Luna.

Naiinis na napatingin si Luis sa kanya. “At ikaw, huwag mong isipin na dahil nakabalik ka rito ay puwede mo nang gawin ang kahit anong gusto mo. Huwag mong kalimutang may reputasyon tayong kailangang ingatan.”

“Kung ganoon, ingatan ninyo ang mga sikreto ninyo. Hindi ako ang dahilan kung bakit kayo nahihirapan ngayon.”

Hindi na niya hinintay ang sagot ng mga ito. Tumalikod siya at umakyat sa ikalawang palapag.

Pagbukas niya sa dating kuwarto niya, agad niyang napansin ang mga gamit ni Megan. Nakasabit sa aparador ang mga damit nito, at nakalagay sa tokador ang mga litrato nila ni Jace noong kasal.

Napahigpit ang hawak ni Luna sa doorknob. Ilang taon na niyang hindi nakita ang kuwartong ito. Marami siyang alaala rito kasama ang kanyang ina. Ngunit ngayon, halos wala nang bakas na minsan itong naging bahagi ng buhay nilang mag-ina.

“Yaya Wilma,” tawag niya.

Maya-maya, dumating ang matagal nang nag-aalaga sa kanya. “Miss Luna, nandito po ako.”

“Tulungan mo akong ilabas ang lahat ng gamit ni Megan. Gusto kong maibalik sa dati ang kuwartong ito.”

Saglit na nag-alangan si Yaya Wilma. “Sige, anak. Ako na ang bahala rito. Pero ikaw muna ang magpahinga. Kakauwi mo pa lang at kailangan mo ring alagaan ang sarili mo.”

“Okay lang ako, Yaya. Gusto ko lang maayos na ang kuwarto ko.”

Tumingin si Yaya Wilma sa paligid. Alam niyang hindi basta kuwarto lamang ang lugar na ito para kay Luna. Dito ito lumaki at dito rin nagkaroon ng maraming masasayang alaala kasama ang ina nito.

“Alam kong mahirap para sa iyo na makitang iba na ang gumagamit ng mga gamit at alaala ng Mama mo,” malumanay niyang sabi. “Pero huwag mong sarilinin ang lahat. Nandito lang ako, anak.”

Bahagyang lumambot ang mukha ni Luna. “Salamat, Yaya.”

Tumango si Yaya Wilma at marahang hinaplos ang braso niya. “Naiintindihan ko, anak. Hindi mo kailangang magmadali. Nandito lang ako.”

Bago pa sila makapagsimula, biglang bumukas ang p***o.

“Ano'ng ginagawa ninyo sa mga gamit ko?” galit na sigaw ni Megan.

“Nililinis namin ang kuwarto,” sagot ni Luna. “Hindi na dapat narito ang mga gamit mo.”

“Paano mo nagawang galawin ang mga gamit ko nang hindi nagpapaalam sa akin?”

“Bakit? Sa tingin mo ba, sa iyo ang kuwartong ito?”

“Matagal na akong nakatira rito!”

“Pero hindi ibig sabihin noon ay sa iyo na ang kuwarto. Bahay ito ni Mama, at ito ang dating kuwarto ko.”

“Hindi ka na dapat bumalik dito!” gigil na sabi ni Megan.

“Hindi ikaw ang magpapasya kung saan ako puwedeng tumira.”

Napahawak si Megan sa gilid ng tokador. “Akala mo ba matatakot ako sa iyo dahil lang may nalaman kang sikreto?”

“Hindi naman ako ang dapat matakot. Ang tanong, alam ba ni Jace ang lahat tungkol sa iyo?”

Biglang nawala ang tapang sa mukha ni Megan.

“Anong pinagsasabi mo?”

“Alam ba niyang may nangyari sa iyo noon? At alam ba niyang sinasabi mong birhen ka pa rin?”

“Tumahimik ka!” namumutlang sigaw ni Megan.

“Kung hindi mo sasabihin sa kanya ang totoo, baka ako na ang magsabi. Kasama na ang tungkol sa dati mong pagpapalaglag.”

Napatitig si Megan kay Luna. Halatang hindi niya inaasahang gagamitin nito ang sikretong matagal niyang itinago.

“Hindi mo gagawin iyon,” mahina ngunit mariing sabi ni Megan.

“Subukan mo akong pigilan.”

Samantala, nanatiling tahimik si Yaya Wilma sa tabi ni Luna. Hindi niya gusto ang nakikitang pagtatalo, lalo na't kakauwi pa lamang ni Luna. Pero alam niyang hindi niya kailangang pigilan ang dalaga sa pagtatanggol sa sarili nito.

Ngumiti si Luna nang bahagya. “Kaya pag-isipan mong mabuti ang susunod mong gagawin, Megan. Hindi na ako aalis sa sarili kong bahay.”