Kabanata 5: Sampung Taong Pakikitira

Matapos magkasundo sina Luna at Neo sa kanilang mga kondisyon, bumukas ang p***o ng silid at pumasok ang isang babaeng nasa trenta anyos. Maayos ang pananamit nito at halatang sanay sa pag-aalaga ng mga bata.

“Magandang araw po. Ako po si Cora, ang nanny na inatasang mag-alaga kay baby,” magalang nitong pagpapakilala.

Tumango si Neo bilang tugon.

Para kay Luna, hindi na kailangang ipaliwanag kung bakit may kasamang nanny ang lalaki. Imposibleng mag-isang mag-alaga si Neo ng isang sanggol, lalo na kung wala itong sapat na karanasan.

Pero may isang bagay siyang hindi maintindihan.

Sino ang magbabayad sa nanny?

Napakagaling. Wala nang trabaho, wala pang permanenteng tirahan, pero may kakayahang kumuha ng nanny.

Hindi naman masisisi ni Luna si Neo sa paghahanap ng tutulong sa pag-aalaga kay baby. Gayunman, alam niyang hindi mura ang serbisyo ng isang propesyonal na nanny. At dahil siya ang may pera sa kanilang dalawa, malamang na sa kaniya rin manggagaling ang pambayad.

Parang may kumurot sa kaniyang bulsa.

Tinapunan niya si Neo ng matalim na tingin.

Nagtaka naman ang lalaki. Kanina pa maayos ang usapan nila, kaya hindi niya maintindihan kung bakit biglang sumama ang timpla ng babae.

Hindi na niya ito pinansin at ibinalik ang atensiyon kay Cora.

“Ay, ang cute-cute naman ni baby! Ang puti-puti pa!” masayang sabi ng nanny habang lumalapit sa kama. “Puwede ko na po ba siyang kargahin, Ma’am?”

Ngumiti si Cora at iniunat ang mga bisig upang tanggapin ang sanggol.

Ngunit bago pa man ito makalapit, hindi namalayan ni Luna na lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa anak.

Biglang nanikip ang kaniyang dibdib.

Tiningnan niya ang munting mukha ng sanggol. Napakaliit pa nito—napakawalang-malay sa lahat ng nangyayari sa paligid.

Sa buong pagbubuntis niya, ang batang ito ang naging dahilan upang magpatuloy siya. Sa kabila ng mga panlalait, pagtataksil, at pagdurusang dinanas niya, kinaya niya ang lahat dahil alam niyang may isang buhay na umaasa sa kaniya.

Ngayon, kailangan na niyang ipaubaya ang anak sa ibang tao.

Unti-unting namuo ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Natahimik ang buong silid.

Tahimik na pinagmamasdan ni Neo si Luna. Bahagyang nagdikit ang manipis niyang mga labi, at naging mas malalim ang kaniyang tingin.

“It’s not like you’re saying goodbye forever,” mahinahon niyang sabi. “You can still visit him anytime.”

Napayuko si Luna. Pinunasan niya ang kaniyang mga luha, ngunit patuloy pa rin ang pagpatak ng mga ito.

“Wala pa… Wala pa siyang pangalan.”

Napatingin sa kaniya si Neo.

“Why don’t you name him?”

“Wala pa akong maisip,” sagot niya.

“Then think of one now.”

Hindi nagmadali si Neo. Hinayaan niya si Luna na mag-isip habang nakatingin ito sa sanggol.

“Kai. Puwede bang Kai ang pangalan niya?”

“That works,” sagot ni Neo nang walang pagtutol.

Nang marinig iyon, bahagyang napangiti si Luna sa kabila ng kaniyang mga luha.

Kai.

Iyon ang magiging pangalan ng pinakamamahal niyang anak.

Maingat na kinuha ni Cora ang sanggol mula sa mga bisig ni Luna. Pilit na niluwagan ng babae ang pagkakayakap sa anak, ngunit nang tuluyan na itong mawala sa kaniyang mga kamay, para bang may bahagi ng kaniyang pagkatao ang biglang nawala.

Hindi niya napigilang humakbang kasunod nila.

Inalalayan siya ni Yaya Wilma habang naglalakad sila patungo sa labas ng silid. Bawat hakbang ay lalong nagpapabigat sa dibdib ni Luna. Nang marating nila ang labasan ng ospital, napansin niyang umuulan.

Sa ilalim ng madilim na langit, tuluyan nang tumulo ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

“Kung ayaw n’yo pa siyang pakawalan, anak, bakit hindi n’yo na lang itago?” mahinang tanong ni Yaya Wilma.

Umiling si Luna at ngumiti nang mapait.

“Hindi ko naman siya madadala sa bahay namin, ’di ba?”

Napabuntong-hininga ang matanda.

“Mula nang maghiwalay ang mama mo at ang papa mo, hindi na ’yon tahanan mo. Mas mabuting huwag ka nang bumalik doon.”

Nanatiling tahimik si Luna.

Unti-unting nagbago ang kaniyang ekspresyon. Ang mga matang kanina lamang ay puno ng luha ay naging malamig at determinado. Dahan-dahan niyang kinuyom ang mga kamao sa kaniyang tagiliran.

“Babalik ako,” mariin niyang sabi. “Kukunin ko ang lahat ng sa akin!”

Hindi na siya ang batang madaling maniwala sa matatamis na salita. Hindi na siya basta magpapadala sa mga luha at pangakong walang katotohanan.

Sa araw na makalabas siya ng ospital, makulimlim ang kalangitan. Tahimik na bumagtas ang kotse sa isang subdivision hanggang sa huminto ito sa harap ng lumang mansiyon sa Greenhills.

Natatakpan ng mga baging ang ilang bahagi ng mga dingding. Sa bakuran, namumukadkad ang mga rosas na kulay rosas-lila—mga halamang itinanim mismo ng kaniyang ina, si Elena.

Ngunit ngayong wala na ito, tila nag-iba na ang buong paligid. Tahimik ang hardin, at sa bawat patak ng ambon sa mga talulot ay para bang may kasamang lungkot.

Bumaba si Luna dala ang mabigat niyang maleta. Dahan-dahan siyang naglakad sa daang adobe patungo sa bahay.

Dating bahagi ng dote ng kaniyang ina ang mansiyong ito. Ngunit ngayon, sina Luis at ang pamilya nito ang nakatira rito.

Dati, mababang empleyado lamang sa gobyerno si Luis. Nang mapangasawa niya ang anak ng isang mayamang pamilya, nagamit niya ang impluwensiya at yaman ng mga ito upang umangat ang kaniyang karera. Sa paglipas ng mga taon, naging bise alkalde siya ng lungsod at nagkaroon ng kapangyarihang mamahala sa pananalapi at pagbubuwis.

Mag-isang pumasok si Luna. Walang sumalubong sa kaniya, at wala ring nagpakita ng tuwa sa kaniyang pagbabalik.

Sa sala, magkatabi sina Luis at Megan sa mamahaling sofa habang nagtatawanan at nagkukuwentuhan. Ngunit nang mapansin nila ang pagdating ni Luna, biglang naputol ang masayang usapan.

Basang-basa pa ang buhok niya dahil sa ulan. Mabigat ang maleta sa kaniyang kamay, at halatang pagod ang kaniyang katawan. Gayunman, mas mabigat ang pakiramdam na para bang isa na siyang estranghero sa sarili niyang tahanan.

Napatingin siya sa dingding.

Dati, nakasabit doon ang larawan ng kaniyang ina. Ngayon, napalitan na iyon ng malaking retrato nina Luis, Marie, at Megan—isang masayang pamilyang para bang wala nang puwang para sa kaniya.

“Luna, nakauwi ka na pala!” masiglang bati ni Marie habang tumatayo upang salubungin siya.

Sa kabila ng magiliw nitong ngiti, wala ni katiting na init na naramdaman si Luna.

“Tita Marie,” malamig niyang tugon.

Biglang bumalik sa kaniyang alaala ang araw na unang dinala ni Luis si Marie at ang mga anak nito sa mansiyon.

“Luna, anak, kaibigan ni Daddy si Tita Marie mo. Pansamantala lang silang titira rito kasama ang anak niya.”

Pansamantala.

Ang pansamantalang iyon ay naging sampung taong pakikitira.