Mag-log inReese Adelai Kaysa magkulong sa hotel room, naisipan kong lumabas para mag-unwind, at libutin na rin ang Narsarsuaq, one of Greenland's cities. Bayad naman kami at nang mapakinabangan ang benepisyo ng pagiging private flight attendant ng isang Lucien Heroux. Wearing a beige coat, black and thick inner clothes inside, and a sling bag with a pair of boots lumabas ako ng room, I should have enjoyed the places instead of thinking about that man. Siya na lang parati ang sumisira ng ulo ko, kaya sa pagkakataon ito, hindi ko na siya hahayaan manalo. And all the things he said yesterday morning? I just scoffed. Tingnan na lang natin talaga nga nagbago o nagpapanggap ka lang. Also, I already talked to Yuhaan, I cleared everything between us. Ayoko siya umasa, hindi ko ugaling magpaasa, and also he isn't my type, pero sinabi niyang maghihintay siya kaya medyo nairita na ako. Sa anong salita ang hindi nito maintindihan? Nang matigilan ako. Speaking of Yuhaan, ay nanlaki bigla ang mata ko
Third Person's POV"I thought you did let her go? So you're really about to pursue her?" natatawang tanong ni Zeek kay Lucie ma nagsasalin ng alak sa baso na nakapatong sa marble top ng counter bar ng hotel VIP suite na ino-okupahan niya.Nakahilig si Zeek sa counter habang ang kanang siko nakatuon sa kantuhan at siya tahimik na inilapag ang bote at hinawakan ang baso dinala sa bibig at sumimsim dito.His lips turned into a thin line nang gumuhit ang tapang sa lalamunan nang lagukin niya saka niya hinarap ang pinsan na nanatiling nakangisi sa kanya."But you keep on pushing me to chase after her back," he reasoned out na ikinahalakhak nito kaya napataas ang isa niyang kilay natawa rin."Really? Was it really me? It was you!" bulalas nito na tumatawa. "But seriously, I'll let you come near her too because I see your positive changes..."Unti-unti nawala ang ngiti niya at nanumbalik sa pagiging seryoso.He didn't speak much. He just stared at the short gloss, and opened ears for his cou
Reese AdelaiAs one of his private cabin crew at kami ang naatasang i-accompany siya sa sarili niyang eroplano, kung anong araw siya uuwi ay parehong araw din kaming tatlo.Hindi ako pinayagan ng airlines na mag-book ng sarili kong flight, dahil ang sinabi kung isang buwan siya rito, isang buwan din sila.At nakakawindang iyon, dahil napaka-tagal. Pero kung tutuusin sulit din ang bayad, and as usual, Lucien maintained his generosity with his people."Ano, ayos ka lang?" Yuhaan approached me holding my shoulder here at the hotel for fine dining.I looked up at him. "Yes." Kahit hindi.I feel so wasted, hindi naman kami nag-inom ni Siona pero dinaig ko pang may hang-over ngayong umaga.He pulled a chair beside me and sat down, nanatili siyang nakatingin pero nanantya."Magkakilala kayo ni Mr. Heroux? Do you have a past with him?" rekta, wala prenong tanong saktong kalalapat lang ng nguso ng baso sa bibig ko at kaiinom ko lang ng kape nang mapaubo ako.Nagulat siya kaya dali-dali kumuha
Reese Adelai "So... you actually saw him, huh? Sa mahabang oras na iyon siguradong gustong-gusto mo tumalon mula sa eroplano," si Zeek na prente lang na nakahilig sa pintuan ng hotel room nakapamulsang nakatingin. Nakayuko ako habang nakaupo sa dulo ng kama suot ng pink sweater, balot ng kumot ang mga binti, yakap ang parehong tuhod. Si Siona malamlam ang mga matang hagod ang braso ko. "You okay?" may simpatya nitong tanong. Hindi naman ako kumibo. Silent serves as my answer. Tama ka, Zeek gustong-gusto kong tumalon sa eroplano pero masyado kong mahal ang buhay ko para tapusin nang dahil lang sa kanya. "Tadhana, Reese..." dagdag pa ng lalaki. Pansin ko ang hindi gaanong pag-imik ni Siona kaya nang mag-angat ako ng tingin kita ko hawak niya ang tiyan, medyo may laman siya ngayon kumpara noong nakausap ko sa lnlie video call. Nang tingnan ko si Zeek. "Tadhana?" Hilaw akong natawa. "So what's the purpose of it? To make me watch that he hasn't changed still, and he is still an as
Reese AdelaiPagdating sa kanya, kanya naming hotel room nina Yuhaan at Davin na naka-book agad akong pumasok at ni-lock ang pinto, diretso salampak sa kama at dito umiyak.Napagsusuntok ko ang unan at napahagulgol. I thought I'm already okay! I moved on already, kinalimutan ko na siya pero bakit... ang sakit, sakit niya makita?Matapos nang naging paguusap namin, hindi na rin ako lumabas pa ng cabin, hindi na rin siya nag-demand pa ng presensya ko, at nagtanong ang mga masama ko anong nangyari pero naupo lang ako sa sulok at hindi na umalis at kumibo.Hinayaan naman nila ako at ang dalawang kasama ko ang nag-asikaso sa mga pasahero ng pribadong eroplano.Kahit hanggang nakalapag, nauna pa ako sa passengers na ikinagulat nina Yuhaan at Davin dahil bawal iyon, nasa protocol.Pero hindi ko nagawang maging Professional nang mga oras na iyon at kung malalaman ng airline management ang ginawa ko sa VIP... I will surely receive a suspension, or worse, a termination letter.Pero wala akong p
Reese Adelai Akmang babalik na ako sa cabin pero hinawakan pa rin niya ako sa braso kaya hindi ko na rin napigilan ang kamay kong lumipad sa mukha niya at dumapo ang malakas na sampal sa kanang pisngi. Napabaling siya sa kaliwang direksyon, hindi siya kumibo, hindi ko rin siya nabakasan ng galit sa ginawa ko habang ako labis nang nagpupuyos. "Limang taon kong binuo ang sarili ko matapos mo ako wasakin, sirain hanggang wala nang natira sa akin kahit ang katinuan ko kamumulatan nang nawala nang dahil sa iyo..." Puno ng hinanakit buhat ng nanunubig at nangangalit ang mga mata. "At ang makita kang masaya ka pa... na-e-enjoy mo ang buhay mo na para bang wala kang sinirang dalawang buhay..." Doon na nabasag ang boses ko. It's not jealous, but anger. Galit dahil nakakapagsaya pa siya matapos nang lahat, ni hindi siya nagsisisi. Ang lakas pa ng loob niyang magpakita sa akin ng ganito. Samantalang ako, hanggang ngayon ay lumalaban sa araw-araw na bangungot, dulot ng masalimuot na kahapon







