Mag-log inReese AdelaiAs one of his private cabin crew at kami ang naatasang i-accompany siya sa sarili niyang eroplano, kung anong araw siya uuwi ay parehong araw din kaming tatlo.Hindi ako pinayagan ng airlines na mag-book ng sarili kong flight, dahil ang sinabi kung isang buwan siya rito, isang buwan din sila.At nakakawindang iyon, dahil napaka-tagal. Pero kung tutuusin sulit din ang bayad, and as usual, Lucien maintained his generosity with his people."Ano, ayos ka lang?" Yuhaan approached me holding my shoulder here at the hotel for fine dining.I looked up at him. "Yes." Kahit hindi.I feel so wasted, hindi naman kami nag-inom ni Siona pero dinaig ko pang may hang-over ngayong umaga.He pulled a chair beside me and sat down, nanatili siyang nakatingin pero nanantya."Magkakilala kayo ni Mr. Heroux? Do you have a past with him?" rekta, wala prenong tanong saktong kalalapat lang ng nguso ng baso sa bibig ko at kaiinom ko lang ng kape nang mapaubo ako.Nagulat siya kaya dali-dali kumuha
Reese Adelai "So... you actually saw him, huh? Sa mahabang oras na iyon siguradong gustong-gusto mo tumalon mula sa eroplano," si Zeek na prente lang na nakahilig sa pintuan ng hotel room nakapamulsang nakatingin. Nakayuko ako habang nakaupo sa dulo ng kama suot ng pink sweater, balot ng kumot ang mga binti, yakap ang parehong tuhod. Si Siona malamlam ang mga matang hagod ang braso ko. "You okay?" may simpatya nitong tanong. Hindi naman ako kumibo. Silent serves as my answer. Tama ka, Zeek gustong-gusto kong tumalon sa eroplano pero masyado kong mahal ang buhay ko para tapusin nang dahil lang sa kanya. "Tadhana, Reese..." dagdag pa ng lalaki. Pansin ko ang hindi gaanong pag-imik ni Siona kaya nang mag-angat ako ng tingin kita ko hawak niya ang tiyan, medyo may laman siya ngayon kumpara noong nakausap ko sa lnlie video call. Nang tingnan ko si Zeek. "Tadhana?" Hilaw akong natawa. "So what's the purpose of it? To make me watch that he hasn't changed still, and he is still an as
Reese AdelaiPagdating sa kanya, kanya naming hotel room nina Yuhaan at Davin na naka-book agad akong pumasok at ni-lock ang pinto, diretso salampak sa kama at dito umiyak.Napagsusuntok ko ang unan at napahagulgol. I thought I'm already okay! I moved on already, kinalimutan ko na siya pero bakit... ang sakit, sakit niya makita?Matapos nang naging paguusap namin, hindi na rin ako lumabas pa ng cabin, hindi na rin siya nag-demand pa ng presensya ko, at nagtanong ang mga masama ko anong nangyari pero naupo lang ako sa sulok at hindi na umalis at kumibo.Hinayaan naman nila ako at ang dalawang kasama ko ang nag-asikaso sa mga pasahero ng pribadong eroplano.Kahit hanggang nakalapag, nauna pa ako sa passengers na ikinagulat nina Yuhaan at Davin dahil bawal iyon, nasa protocol.Pero hindi ko nagawang maging Professional nang mga oras na iyon at kung malalaman ng airline management ang ginawa ko sa VIP... I will surely receive a suspension, or worse, a termination letter.Pero wala akong p
Reese Adelai Akmang babalik na ako sa cabin pero hinawakan pa rin niya ako sa braso kaya hindi ko na rin napigilan ang kamay kong lumipad sa mukha niya at dumapo ang malakas na sampal sa kanang pisngi. Napabaling siya sa kaliwang direksyon, hindi siya kumibo, hindi ko rin siya nabakasan ng galit sa ginawa ko habang ako labis nang nagpupuyos. "Limang taon kong binuo ang sarili ko matapos mo ako wasakin, sirain hanggang wala nang natira sa akin kahit ang katinuan ko kamumulatan nang nawala nang dahil sa iyo..." Puno ng hinanakit buhat ng nanunubig at nangangalit ang mga mata. "At ang makita kang masaya ka pa... na-e-enjoy mo ang buhay mo na para bang wala kang sinirang dalawang buhay..." Doon na nabasag ang boses ko. It's not jealous, but anger. Galit dahil nakakapagsaya pa siya matapos nang lahat, ni hindi siya nagsisisi. Ang lakas pa ng loob niyang magpakita sa akin ng ganito. Samantalang ako, hanggang ngayon ay lumalaban sa araw-araw na bangungot, dulot ng masalimuot na kahapon
Reese AdelaiPulang-pula ang mukha ko at hindi ako makaalis sa kinatatayuan kahit gusto kong tumakbo na pabalik sa cabin sa kawalan ng hiya ng lalaking ito!Pakiramdam ko kung anong bilis na lumipas ng mga taon siyang bagal namang tumakbo ng oras ngayon.Para bang kay haba ng flight na ito sa muling pagtatagpo ng landas naming dalawa.Habang ito, kitang-kita ko kung gaano umungol ang babae na kasalukuyang kumakayo sa kanya.I shouldn't get mad, wala na kaming relasyon, at higit sa lahat siya ang dahilan bakit nawala ang anak ko pero umusbong ang galit ko dahil ang makita siyang nag-e-enjoy... habang ako...Lumipas ang limang taon at sa loob ng mga panahong ito pira-piraso kong binubuo ulit ang sarili ko na winasak at sinira niya.Ako na nagdusa, siya na ngayon nakikita ko pang masaya? Ni wala ako narinig sa kanya noon mamatay ang anak namin nang hindi namin parehong nalalaman nang huli na, wala na nang madiskubre.Nasasaktan ako para sa anak ko na nabuo siya na ang lalaking ito ang am
Reese Adelai "Honey!" Nabigla ako nang may lumabas na babae mula sa bedroom nitong private plane, she's now wearing a sexy night night gown that hugs her curvy body, and... she's beautiful. Nahigit ko ang pag-hinga ko nang lumapit ang babae, humigpit ang hawak ko sa hawakan ng stainless food cart. Ramdam ko pa rin ang mga mata ni Lucien sa akin at nang sulyapan ko, umarko ang isa niyang kilay sa akin at ewan ko... para akong napahiya bigla. Nagulat pa ako nang itulak ako sa tabi ng babae na ikinalaki ng mata ko at naupo ito sa kandungan ni Lucien, kitang-kita ko kung gaano sinakop ng parehong malaki niyang kamay baywang nito at hinagod ang makikinis na hita. She's flawless and porcelain... Napatiim bagang ako, iritasyon ang unang bumangon sa akin habang ang mga mata ni Lucien ay nakangising pinagmamasdan ang bawat reaksyon ko, at nainis pa ako dahil para pa siyang natatawa. "Lucien, honey... let's go to bed..." malambing na saad ng babae buhat ng nang-aakit na boses.


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




