CHAPTER 5

Winona's POV

Pagkatapos naming kumain, dumiretso kami sa condominium ko. Dating pagmamay-ari iyon ng boss ko sa Singapore. Noong mag-end ang contract ko sa kumpanya nila, ibinigay niya iyon sa akin bilang bonus.

Hanggang ngayon nga, hindi pa rin ako makapaniwala na nagkaroon ako ng ganitong klaseng condo.

“Wow, ang ganda dito sa condo mo, Nona! Yayamanin!” manghang sabi ni Jane habang bitbit ang ilan naming gamit.

Napangiti ako habang inilalapag ang handbag ko sa sofa.

Malaki ang condo. Modern ang interior, may floor-to-ceiling windows pa na tanaw ang city lights. Tahimik din ang buong paligid, sobrang layo sa buhay na kinalakihan ko noon.

“Hindi ko rin akalain na ibibigay lang talaga sa akin ito,” sabi ko habang inaayos ang ilang grocery sa kusina.

“Ang bait naman ng boss mo,” sabi niya.

Napatawa na lang ako nang mahina.

“Siguro nabaliw lang siya.”

“Sana mabaliw rin boss ko para bigyan ako ng ganitong condo.” sabi niya habang naglilibot ang mga mata.

Naiiling na lang ako habang natatawa sa kaibigan.

Kinagabihan, abala ako sa pagluluto ng hapunan habang nasa sala naman ang kambal.

Naagaw ang atensyon ko ng tawagin ako ng isa sa kambal.

“Mommy…”

Napalingon ako kay Bea na seryosong-seryoso ang mukha habang nakasandal sa kitchen counter.

“Yes, my baby?”

“Sino ba talaga ang daddy namin?”

Napahinto ako sa paghihiwa ng carrots pagkuwa'y lihim na umikot ang eyeballs.

'At eto na naman kami.'

Bago pa ako makasagot, sumulpot na rin si Brix sa tabi niya habang yakap ang tablet nito.

“Mommy, nasaan si Daddy?” inosente nitong tanong.

Napabuntong-hininga ako. Ilang taon ko nang tinatakasan ang usapang ito. Noong nasa Singapore kami, madali ko pang sabihin na nasa Pilipinas ang daddy nila kaya hindi nila nakikita. Pero ngayong nandito na kami… mas marami na silang tanong. At mas mahirap nang umiwas.

Ang problema kasi, kahit ako, hindi ko rin alam kung sino talaga ang ama nila.

Hindi ko nakita nang maayos ang mukha ng lalaking nakasama ko noong gabing iyon. Madilim ang silid. Pareho kaming nakamaskara at kahit noong paggising ko, wala na siya kaya hindi ko rin talaga alam kung sino ang ama ng kambal.

Para matapos na ang usapan, napabuntong-hininga ako bago tumuro sa business magazine na nakapatong sa center table.

“Ayan,” sabi ko habang kunwaring abala ulit sa niluluto. “Ayan ang daddy ninyo. Huwag na kayong makulit.”

Napansin kong natahimik ang dalawa kaya akala ko sapat na iyon para ma-distract sila, pero ilang minuto ang lumipas, napansin kong sobrang tahimik nila. Too quiet. At base sa experience ko bilang nanay, walang magandang naidudulot ang sobrang tahimik na bata.

Napakunot-noo ako bago sumilip sa sala at doon ko nakita ang kambal na magkatabing nakaupo sa carpet.

Nasa kandungan ni Bea ang magazine habang si Brix naman ay mabilis na may tina-type sa tablet nito.

Napasingkit ang mga mata ko.

“Ano ginagawa ninyo?” curious kong tanong.

Hindi ako pinansin ni Brix. Abalang abala ito sa tablet habang mabilis gumagalaw ang maliliit nitong daliri.

At doon ako kinabahan. Parehong matalino ang kambal. Too smart for their age, lalo na si Brix.

Minsan nga nahuhuli ko na lang itong nagha-hack ng parental settings ko para makapanood ng cartoons hanggang madaling-araw. Once, muntik pa nitong ma-access ang online banking ko dahil “curious lang daw siya.”

“Mommy,” biglang sabi ni Bea habang hawak ang magazine. “Ang guwapo ni Daddy.”

Halos mabilaukan ako sa sariling laway. Tumingin ako sa magazine cover, naroon ang isang lalaking naka-black suit habang may hawak na business award. Malamig ang ekspresyon nito. He looks powerful, at sobrang gwapo sa nakakairitang paraan.

Rafael Villarreal. One of the youngest billionaire CEOs in the country.

Hindi ko alam kung bakit siya ang tinuro ko kanina. Siguro dahil siya lang ang unang nakita kong mukha sa magazine.

“Mommy…” muling tawag ni Bea habang inosenteng nakatingin sa akin. “CEO ba si Daddy?”

Parang may kung anong malamig na dumaloy sa batok ko. Bago pa ako makasagot, biglang nagsalita si Brix nang hindi inaalis ang tingin sa tablet.

“Mommy, according sa internet, billionaire si Daddy.”

Napasinghap ako.

“Ano?!”

Mabilis kong nilapitan ang anak ko. At muntik na akong atakihin sa puso nang makitang nakabukas sa tablet nito ang buong profile ni Rafael Villarreal. Business articles, interviews, photos and even company information.

“How did you even—”

Pinutol niya ang sasabihin ko.

“Face recognition,” proud na sabi ni Brix.

Nanlaki ang mata ko.

“WHAT FACE RECOGNITION?!”

“Ginamitan ko lang ng AI scanner iyong picture sa magazine,” casual nitong sagot na para bang normal lang iyon para sa apat na taong gulang.

Napahawak ako sa noo ko.

'Lord. Bakit ba sobrang henyo ng mga anak ko?'

“Mommy…” mahinang tawag ni Bea habang nakatitig pa rin sa larawan ni Rafael. “Kamukha ni Brix si Daddy.”

At doon tuluyang tumigil ang mundo ko. Dahan-dahan akong napatingin sa magazine, then to Brix. Then back to the photo again.

Parehong matalim ang mga mata, parehong malamig tumingin kapag seryoso, parehong may nakakainis na aura ng confidence.

Imposible! Baka nagkataon lang.

Pero ewan ko pero may kakaiba akong naramdaman habang nakatitig sa mga mata ng lalaki sa magazine.