CHAPTER 3

Winona's POV

Hindi ko alam kung anong masamang espiritu ang sumapi sa akin.

Basta ang alam ko lang, sa sumunod na segundo ay nakakapit na ang dalawang kamay ko sa leeg ng lalaki habang tuluyan kaming nilalamon ng isang mainit at mapanganib na halik.

Mabuti na lamang at hindi siya umiwas. Hindi ako napahiya, pero nakakabaliw… Dahil sa tagal naming magnobyo ni Jonathan, ni minsan ay hindi ko naramdaman ang ganitong klaseng excitement mula sa isang halik pa lang. Parang may kung anong sumasabog sa dibdib ko. Isang mainit, nakakahilo at nakakaadik na pakiramdam.

Mas lalong humigpit ang hawak niya sa baywang ko, tila handa pa niya akong hilahin palapit sa kanya hanggang sa wala nang matirang distansya sa pagitan namin. At hindi ko rin iyon tinanggihan. Our kisses became hotter, deeper and more possessive.

Parang pareho na kaming nawala sa matinong pag-iisip. Siguro dahil pareho kaming sugatan ngayong gabi, parehong pagod at gustong takasan kahit saglit ang mga problemang pasan namin.

Napasinghap ako nang bigla niya akong buhatin habang hindi pinuputol ang halik. Awtomatikong sumaklang ang mga hita ko sa beywang niya habang mahigpit akong nakakapit sa balikat niya.

“Oh my God…” natatawa kong bulong sa pagitan ng mga halik. “Kidnapper ka ba?”

Mababa siyang natawa sa pagitan ng mga labi namin.

“You talk too much.”

“And yet you keep kissing me.”

“Unfortunately.”

Napatawa ako nang mahina bago muli niyang sinakop ang labi ko.

Hindi ko namalayang naglalakad na pala siya hanggang sa maramdaman kong bumukas ang isang pinto. Madilim ang silid. Tanging maliit na dim light malapit sa kama ang nagbibigay ng mahinang liwanag pero hindi man lang niya inabala ang sariling buksan pa ang main lights.

At ayos lang iyon, mas naging tahimik, mas private at mas intimate iyon sa pagitan namin.

Dahan-dahan siyang naupo sa gilid ng kama habang ako ay nakaupo sa kandungan niya, pero kahit ganoon, hindi pa rin naghihiwalay ang mga labi namin. Parang pareho kaming sabik sa init ng isa’t isa.

Humawak ang mga kamay ko sa batok niya bago unti-unting naglakbay pababa sa likod niya hanggang sa harapan.

Kusa niyang hinubad ang suot niyang coat habang tinulungan ko naman siyang tanggalin ang buttons ng itim niyang long sleeves.

As the soft light slowly traced the lines of his body, I found myself staring a little too long.

'God.'

Even without seeing his full face clearly, I already knew one thing, this was unfair.

He looked like the kind of man who didn’t belong in the same category as everyone else. Like he was designed specifically to ruin someone’s peace of mind.

My fingers unconsciously brushed against his chest. Firm, warm and perfectly toned.

Nakagat ko ang ibabang labi ko habang marahang dumadausdos ang mga daliri ko pababa. At doon ko tuluyang napagtanto. May abs, actual abs. Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga habang parang may sariling isip ang mga kamay kong dinadama ang tiyan niya. Binilang ko sa isip ang linya sa tiyan niya. Hanggang sa natahimik ako.

“Six?” nagulat kong bulong.

Bahagya siyang natawa habang nakadikit pa rin ang noo niya sa akin.

“Are you counting?”

“Huwag kang gumalaw,” seryoso kong saad habang muling hinahawakan ang tiyan niya. “I'm studying.”

Muli kong narinig ang mahinang tawa niya. At kung bakit parang naging musika iyon sa pandinig ko.

“First time?” amused niyang tanong.

Napatingin ako sa kanya bago napangiwi.

“Hindi naman sa first time… pero first time ko makahawak ng abs na hindi galing sa gym poster.”

Muli siyang natawa bago marahang hinaplos ang buhok ko.

At ewan ko ba… pero sa simpleng gesture na iyon, parang mas lalo akong nanghina. Mas lalo akong nahulog sa init ng sandaling iyon.

He kissed me again, slower, deeper, and far more intoxicating, as if he was quietly stealing the last bits of my sanity.

At nang gabing iyon, tuluyan naming kinalimutan ang sakit na dala namin. Ang mundo sa labas, ang mga taong nanakit sa amin at ang mga problemang naghihintay kinabukasan.

Sa gabing iyon… kami lang muna.

_____

Kinabukasan nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Mahapdi ang ulo ko habang dahan-dahan akong napamulat. Sandali akong natigilan habang nakatitig sa hindi pamilyar na kisame.

Then the memories came crashing back... the rooftop, the masked stranger, and the kisses.

“Oh my God…”

Mabilis akong napabangon pero agad din akong natigilan, napansin kong tahimik ang buong silid. Hinanap ko ang estrangherong lalaki, pero wala na siya.

Tanging gusot na bedsheets at ang mamahaling black suit jacket na nahulog sa sahig ang natira bilang patunay na hindi panaginip ang lahat.

“Oh my God… what have I done?” bulong ko habang ginulo ang magulo ng buhok sa sobrang pagkalito at pagsisisi.

Binalikan ko kung anong hitsura ng lalaki pero nakasuot ito ng maskara kaya hindi ko na kaagad maalala.

Nagbuntong hininga ako at nilisan ang hotel na iyon.

Hindi ko alam noon… na ilang linggo mula ngayon, dalawang pink lines ang tuluyang magpapabago sa buong buhay ko.