CHAPTER 4

Winona’s POV

Limang taon ang lumipas....

“Brix, Bea, hold your suitcase. We’re going home now,” nakangiting sabi ko habang inaayos ang sunglasses ko.

Sabay namang tumango ang dalawang bata, parang mga mini adults na sanay na sa airport chaos kahit apat na taong gulang pa lang sila.

“Mommy, mabilis po ba yung ride?” tanong ni Bea, bitbit ang maliit niyang pink na maleta na halos mas malaki pa sa kanya.

“Depende sa traffic, baby,” sagot ko, sabay pisil sa mamula-mula niyang pisngi.

“Meaning… matagal,” bulong ni Brix na parang expert na sa buhay.

Napailing na lang ako. “Sino ba ang nagturo sa inyo ng ganyan?”

“Si Mommy po,” sabay nilang sagot.

Whatever... umikot ang eyeballs niya at nagpatuloy sa paglalakad.

Paglabas namin ng arrival area, agad kong nakita ang kumakaway kong matalik na kaibigan.

“Nona! Nona! Welcome home!”

“Jane!” masiglang tawag ko pabalik.

Parang walang limang taong lumipas sa kanya, ganun pa rin ito kaingay, ka-energetic, at mukhang laging ready magbigay ng chismis.

Paglapit niya, agad niyang tinitigan ang kambal na parang nakakita ng artista.

“Ay hala! Ang cu-cute sa personal! Hindi na lang sa videocall ko kayo nakikita!” sabi niya habang pinipisil ang magkabilang pisngi ng mga bata.

“Hi po, Ninang Jane!” sabay na bati nina Brix at Bea.

“Ay grabe, ang polite! Nona, akin na lang isa sa kambal mo,” biro niya habang nakatingin sa akin na parang seryoso.

“Hoy,” agad kong sagot, “anong akin na lang? Akin yan. Hindi yan tuta na hinihingi.”

Tumawa siya nang malakas. “Grabe ka, protective agad.”

“Aba'y syempre! Ang laki ng hirap at sakripisyo ko sa kambal.”

“Okay fine, pahiram na lang minsan.” singit niya.

Natawa ako nang mahina. “Sige kapag nakahanap na ako ng trabaho." sabi ko. "Tara, kumain muna tayo, gutom na tong mga ito.”

“Gutom po kami, mommy.” sabay sabi ng kambal.

“See? Proof,” dagdag ko.

Tumawa lang ang kaibigan ko.

Sa loob ng sasakyan. Habang nasa byahe, ang ingay ay parang kumpetisyon.

“Mommy, mag airplane po ba ulit tayo?” tanong ni Bea.

“Wala na muna, anak.”

“Good,” sagot ni Brix. “Nakakahilo.”

Napatingin ako kay Jane sa front seat. “Saan tayo kakain?”

“Sa restaurant malapit dito. Sikat yon. Promise, masarap,” sagot niya.

“Basta mabilis,” sabi ko. “Pagod na ang dalawang ito.”

“Excuse me,” sabay reklamo ng kambal. “We are not ‘two.’ We are twins.”

Napahawak ako sa sentido ko. “Jane, naririnig mo ba ito?”

“Welcome to motherhood,” sabi niya, nakangisi.

Sa restaurant.

Pag-upo pa lang namin, agad na nag-order ang kambal na parang VIP guests.

“Spaghetti po,” sabi ni Bea.

“Chicken,” sabi ni Brix.

“Fries din,” sabay nila.

Tumingin ako sa kanila. “May allowance ba kayo?”

“Mommy!” reklamo ni Bea. “We are children.”

“Exactly,” sagot ko.

Tumawa si Jane habang umiinom ng tubig. “Grabe ka Nona, huwag mong tipirin ang mga bata."

Inungusan ko siya.

“Wala kang idea, kung hindi ko titipirin ang kambal, mauubos ang ipon ko, sayang ang limang taon ko sa ibang bansa.” sagot ko, sabay buntong-hininga. "Akala mo mga anak ng bilyonaryo."

Habang hinihintay ang pagkain, sandaling natahimik ang table. Abala na ang kambal sa tablet nila at naglalaro ng games.

Narinig kong nagsalita ang kaibigan sa tabi ko.

“Nona, ikwento mo na sa akin, dali,” sabi niya. “Biglaan lahat ng pag alis mo noon, hindi ka na nakapagpaalam pa sa akin," May hinampong patuloy niya.

Huminga ako nang malalim.

“Nangailangan ang kaibigan ng boss ko noon ng isang event coordinator na ma-aassign sa branch company nila sa Singapore. Biglaan iyon, pero kumpleto naman ang papeles ko, kaya ako ang pinadala ni boss.”

“Tapos?” naiintrigang tanong ni Jane. “Paano mo nalaman na buntis ka?”

“One month pa lang ako sa Singapore, nalaman kong buntis ako,” sagot ko. “Mabuti na lang mabait ang new boss ko, pinayagan niya akong ipagpatuloy ang kontrata ko.”

Muli akong nagbuntong hininga.

“One-year contract lang sana iyon… pero tumagal hanggang naging limang taon.”

Napahawak si Jane sa braso ko, halatang hindi makapaniwala.

“So… sino ang ama ng kambal?” bulong niya.

Tumingin ako sa dalawang anak ko bago dahan-dahang umiling.

“Hindi ko siya kilala.”

“Ano?” Napalakas ang boses niya sa gulat. “Paano? Bakit? Sino?"

Napatirik ang mga mata ko.

“Ang dami mong tanong,” sabi ko, umiiling na bahagyang natatawa.

“Kailan nangyari?” muli niyang tanong, hindi pa rin mapakali.

Sumandal ako sa upuan at uminom ng tubig. Wala nang saysay pang itago sa kaibigan kaya sinabi ko sa kanya ang lahat.

“Noong gabing niloko ako ni Jonathan, doon ko nakilala ang ama ng kambal.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Jane, naging seryoso, lumapit siya sa akin ng bahagya at bumulong.

“Balak mo bang hanapin ang ama ng kambal mo?”

Natigilan ako. Tumingin ako sa kabilang mesa, narinig ko ang tawa ng mga bata.

At sa dibdib ko…

Isang tanong na matagal ko nang tinakasan ang muling bumalik.