CHAPTER 2

Winona's POV

Muli kong pinagmasdan ang lalaki. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin habang nakasandal sa railing ng rooftop, nakatingala sa madilim na langit ng Maynila. May hawak siyang wine glass sa isang kamay habang ang isa naman ay nasa bulsa ng slacks niya. Parang kanina pa siya dito sa rooftop.

And he looked tired. Hindi iyong simpleng pagod lang dahil sa trabaho kundi iyong tipo ng pagod na parang matagal nang pasan ang mundo pero nakakainis pa rin dahil kahit mukhang emotionally unavailable siya, gwapo pa rin talaga siya. At overwhelming ang aura niya.

Kung nakasuot siya ng mask, malamang isa siya sa mga bisita sa masquerade ball na inorganize ko sa baba. Kaya nga pati ako ay nakasuot pa rin ng silver mask ko. Sayang. Hindi ko man lang makita nang maayos ang mukha niya pero sigurado akong gwapo siya. Iyong tipong red flag pero mukhang mabango.

Napangiwi ako sa sariling isip. Great. Naloko na nga ako ng boyfriend ko, attracted pa ako sa stranger.

“Why are you staring at me like that?” bigla niyang tanong.

Napakurap ako dahil nahuli niya akong nakatingin.

“Huh?”

“You’ve been looking at me for almost a minute.”

Napasinghap ako bago mabilis na umiwas ng tingin.

“I was not staring.”

“You were.”

“I was judging.”

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

“That’s worse.”

Napatawa ako nang mahina habang muling tumungga sa bote ng wine.

“Sorry. Occupational hazard.”

“Event coordinator ka?”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagtaka.

“How did you know?”

He gave me a quick once-over, parang inaaral niya ako na parang puzzle.

“You look like someone who manages chaos for a living.” sabi niya pero tinuro niya ang badge ID ko at may nakasulat na 'Event Coordinator.'

Napabuga ako ng hangin, then natawa nang mahina.

“Okay… medyo tama.”

“And slightly dangerous,” dagdag niya, kalmado lang ang boses.

“Excuse me?” kunwari'y na-offend ako habang nakataas ang isang kilay ko. “Very professional ako, thank you.”

Tumango siya.

“Really?” sabi niya, bago tumingin sa hawak kong wine. “You look like you’re one inconvenience away from declaring war on someone’s entire family tree.”

Napatawa ako nang malakas. At doon ko napansin, bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. Parang hindi rin niya inaasahang mapapangiti siya.

'Interesting.'

“So…” kalmado niyang saad. “So, what happened?”

Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa city lights. Hindi ko rin alam kung bakit nagkukwento ako sa isang estranghero.

“Seven years,” mahina kong ulit. “Seven years kong minahal iyong lalaking iyon.”

At kahit lasing na ako nang bahagya, ramdam ko pa rin ang hapdi sa dibdib ko.

“He proposed tonight,” mapait kong dagdag. “Hindi nga lang sa akin.”

Tahimik lang siyang nakinig. Walang pity, walang fake comfort at weirdly enough… mas gumaan iyon sa pakiramdam ko. Gusto ko lang yatang maglabas ng sama ng loob sa isang taong hindi ko kilala. Para hindi ako ma-judge.

“Alam mo iyong mas nakakainis?” natawa akong umiiling. “Ako halos ang sumuporta sa kanya noon.”

Bahagya siyang napalingon sa akin.

“He had nothing when we started.”

Napangiti ako nang mapait.

“Ako ang nagbabayad ng tuition niya noon, minsan pa nga ng bills niya. Ako gumagawa ng projects niya. Ako sumasalo sa kanya kapag may problema siya.” Napatawa ako nang mahina. “Tapos ngayon… may iba na palang babeng pakakasalan.”

May kaya lang naman ang pamilya ko at hindi kami mayaman pero nagawa kong makapagtapos ng pag aaral dahil sa sarili kong pagsisikap, nag trabaho ako sa isang catering services bilang reliever, pero ako pa minsan ang taya sa mga dates namin ni Jonathan noon. Hanggang sa magtapos ng kolehiyo, nagawa kong maging regular sa pinagtatrabahuhan ko hanggang sa ipromote akong event coordinator.

At sabihin na ng iba na napakalaking tanga ko dahil ako ang nagpa-aral kay Jonathan sa gusto nitong kurso. Akala ko kasi ay mahal din niya ako at kami hanggang sa pagtanda namin, pero niloko lang niya ako.

Hindi kumibo ang lalaki sa tabi ko pero ramdam kong nakikinig siya.

“I guess people change,” aniya pagkaraan ng ilang segundo.

“Or maybe,” umiwas ako ng tingin habang pinipigilan ang kurot sa dibdib ko, “people only show their real faces when they finally get what they want.”

Muli siyang natahimik. At sa kung anong dahilan, parang may kung anong dumaan sa mga mata niya. Something dark. Something personal.

Napakunot-noo ako. “Ikaw?”

“Hm?”

“You look like you also hate the world tonight.”

Bahagya siyang natawa habang iniikot ang whiskey sa baso niya.

“Maybe I do.”

“Girlfriend problem?”

“Something like that.”

Naningkit ang mga mata ko.

“Oooh.” Tinuro ko siya. “Cheater din?”

“Fiancée.”

Napasinghap ako.

“Wow.” Napailing ako. “Rich people really have commitment issues, huh?”

Muli siyang tumawa, medyo hindi ko inaasahan na bagay sa malamig niyang aura.

“Do you always talk this much when drunk?” tanong niya.

“Yes.”

“Dangerous.”

“I know.”

Saglit kaming natahimik, nang muling umihip ang malamig na hangin. Napahawak ako sa railing dahil bahagyang bumuway ako, tila ba umikot ang paligid dahil na rin sa dami ng ininom ko.

“Masyado yatang naparami ang inom ko…” natatawa kong bulong habang nawawalan ng balanse.

Mabilis naman siyang kumilos. Agad niya akong nahawakan sa beywang bago pa ako tuluyang matumba. Napasinghap ako nang mapadikit ako sa dibdib niya.

At dahil sa pagkakabuwal ko, aksidenteng nagdikit ang mga labi namin.

Pareho kaming natigilan. Naramdaman ko ang mainit at malambot niyang labi.

Dapat ay umatras ako at itinulak ko siya pero nang magtagpo ang mga mata namin sa likod ng mga maskara… parang may kung anong humila sa akin pabalik.

At bago ko pa napigilan ang sarili ko, ako na mismo ang unang humalik sa kanya.