Game 4 | น้องสาวเทพีวีนัส

งานเทศกาลภาพยนตร์เมืองเวนิส

“Sierra!!”

[เซียร์รา!!]

“Sierra!!!”

[เซียร์รา!!!]

“Sierra, eyes here!!”

[เซียร์รา, มองกล้องนี้หน่อยครับ!!]

“My favourite, one more!”

[คนโปรดมาแล้ว, อีกรูปนะ!]

“Just hold that!, Perfect!!”

[ค้างไว้แบบนั้นแหละ!, โคตรเป๊ะ!!]

เสียงกู่ร้องเรียกชื่อตนเองนับร้อยพร้อมกับแฟลชที่คุ้นเคยจากช่างภาพและสื่อมวลชนในค่ำคืนนี้ไม่ทำให้นักแสดงสาวหลุดโฟกัสให้เห็นอาการประหม่าแม้แต่น้อย ชุดและเครื่องประดับจากแบรนด์ที่ตนเองถือสัญญาเป็น GBA อยู่ทุกชิ้นสวยงามเข้ากัน พร้อม sold out ทันทีที่ภาพชุดนี้ถูกปล่อยสู่อินเทอร์เน็ต

เซียร์ราเตรียมตัวกับงานนี้หลายวัน เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเป็นเทศกาลหนังเก่าแก่ระดับต้นๆ ของโลก และปีนี้ภาพยนตร์ที่เธอแสดงนำถูกเสนอเข้าชิงรางวัลสิงโตทองคำเป็นปีที่สอง และเป็นปีแรกที่ดาราสาวได้รับเสนอชื่อเข้าชิงถ้วยรางวัลวอลปี

ดังนั้นชุดและเครื่องประดับจึงถูกหอบบินไปฟิตติ้งระหว่างทำงานที่ต่างประเทศ มีทีมงานบินตามเก็บรายละเอียดอย่างดีจนมั่นใจ ว่าไม่มีจุดบอดไหนบนร่างกายปรากฏให้ปาปารัซซีเอาไปลงข่าวในอินเทอร์เน็ตให้ขำกันในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ที่นี่คืออิตาลีบ้านเกิด

นี่คือถิ่นของเธอ เวลานี้ใครจะดังไปกว่าเซียร์รา เดอ เซริโอ

(เซียร์! เดินตรงไปถึงบล็อกกิ้ง หมุนตัวแล้วหันสามนาฬิกา)

เสียงจากหูฟังบลูทูธจิ๋วในหูสั่งการให้เจ้าของส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรเดินไปยังจุดที่กำหนด เซียร์รายืนให้ช่างภาพระดมสาดแฟลชใส่เป็นการปิดท้าย บล็อกกิ้งนี้คือจุดสุดท้ายของการเดินโชว์ตัวบนพรมแดง

(เซียร์ สามนาฬิกา คุณเฟบิโอ ประธานและซีอีโอกลุ่มบริษัทเชา แบรนด์กระเป๋าที่เราถืออยู่)

เจ้าของชื่อหันไปทางขวามือตนเองตามเสียงของผู้จัดการคนสนิทอย่างเป็นธรรมชาติ ชายชราวัยเจ็ดสิบกว่ามีผมสีดอกเลาสวมหมวกทรงแฟลตแค็ปสีดำเข้ากับสูทเดียวกันยืนยื่นมือรอพร้อมรอยยิ้มอยู่ก่อนแล้ว รอบข้างเขามีบอดีการ์ดและพยาบาลพิเศษในชุดนอกเครื่องแบบคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

“คุณเซียร์รา ดีใจที่ได้เจอกันเสียที”

“ยินดีที่ได้พบกันเช่นกันค่ะ มิสเตอร์เฟบิโอ”

เซียร์รายิ้มตอบยื่นมือซ้ายเช็กแฮนด์กับอีกฝ่ายด้วยความสุภาพ มืออีกข้างที่ถือกระเป๋าหนังฝังเพชรของเชายกขึ้นปิดอกกันโป๊ แม้จะมั่นใจในเซฟตี้ที่สไตล์ลิสต์จัดการให้อยู่แล้วก็ตาม

เพราะรู้ดีว่าวินาทีที่เธอและผู้ก่อตั้งจับมือกัน ภาพนับพันจะถูกถ่ายออกไปเผยแพร่ เซียร์ราไม่เคยปล่อยให้นาทีอันมีค่าสูญเปล่า รูปทุกใบต้องติดกระเป๋าของเชาเอาไว้ในแฟนคลับและคนที่ชื่นชอบสไตล์ของเธอเอาภาพไปใส่กูเกิ้ลเลนส์ค้นหาช่องทางซื่อกระเป๋าต่อ

แบบนี้ไง ทุกแบรนด์ที่เธอถือถึงได้รักดาราสาวคนนี้

“ผมป่วยมาหลายปี ปีนี้ตั้งใจจะมาพบคุณให้ได้”

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะท่าน”

เฟบิโอเป็นสุภาพบุรุษที่ไม่จับมือสตรีนาน ทันทีที่ประธานอาวุโสปล่อยมือจากเธอ จากนั้นจึงมีบอดีการ์ดพาชายผู้ทรงอิทธิพลในวงการแฟชั่นเดินออกจากแบล็กดรอปเข้าไปในงาน ดาราสาวจึงสบจังหวะในเสี้ยววินาทีลดมือที่ยกกระเป๋าขึ้นมาบังตนเองลงไปแนบสะโพก

ได้ภาพกระเป๋าอีกมุม

เดี๋ยวอีกห้าชั่วโมงทีมงานของเธอจะลงชุดเต็มของงานวันนี้ในทุกแฟลตฟอร์มของเธอพร้อมแท็กสปอนเซอร์ ซึ่งเวลานั้นจะเป็นตอนเจ็ดโมงเช้าของจีน และหนึ่งทุ่มที่อเมริกา

เตรียมตัวไอจีแตกรอบที่ล้านห้า!

(ฉันมารอที่ด้านหลังแบล็กดรอปแล้วเซียร์ พร้อมบอดีการ์ดของ V Gems)

เสียงของผู้จัดการที่เป็นถึงเพื่อนสนิทดังขึ้นให้สัญญาณเดินพ้นจากระยะกล้อง ซึ่งเซียร์ราก็หันมาโบกมือให้สื่อมวลชนเป็นการปิดท้ายก่อนจะรีบเดินออกจากแบล็กดรอปไม่ให้ตนเองแย่งพื้นที่สื่อดาราคนอื่นที่เดินต่อจากตนเอง

มันเป็นมารยาท...

“เซียร์รา!!”

ทันทีที่เดินมาเจอกับผู้จัดการส่วนตัว เจนก็ยกมือประคองแว่นบนหน้าตนเอง รีบวิ่งเข้ามายกแขนให้เซียร์ราเกาะยืนทรงตัว พร้อมกับส่งแก้วน้ำปักหลอดให้ดาราสาวดื่มพลางสำรวจความเรียบร้อยไปด้วย

“เจ็บมากไหม? อยากเปลี่ยนรองเท้าหรือเปล่า ฉันเอาใส่กระเป๋ามา” เจนยกมือป้องปากกระซิบเสียงเบา

“ทนได้” เจ้าของร่างระหงยกมือขึ้นบังปากตอบกลับผู้จัดการตนเองให้คลายความกังวล

ความไม่ราบรื่นเป็นเรื่องปกติของการทำงาน รองเท้าคู่ที่ต้องใส่เข้าชุดวันนี้ดีไซน์ให้ปลายเท้าแคบและบีบรัดเท้าของเธอพอสมควร แต่ถึงอย่างนั้นเซียร์ราก็ยังเดินบนพรมแดงเกือบห้านาทีโดยไม่แสดงออกทางสีหน้าว่าเจ็บ

เจนพยักหน้าเข้าใจ ส่งสายตาเรียกบอดีการ์ดจากแบรนด์เครื่องเพชรให้เขามาคุ้มกัน เตรียมพานักแสดงสาวไปยังที่นั่งชมด้านหน้าเวที

ปีที่แล้วเซียร์ราถูกเชิญมาในฐานะที่ซีรีส์ได้รับการเสนอเข้าชิงครั้งแรก และที่นั่งไม่ใช่โซนหน้าเวทีที่ต้องมีกล้องจับตลอดเวลา ทางออแกไนซ์จึงอนุญาตให้ผู้จัดการอย่างเจนนั่งด้วยกันได้ แต่ปีนี้ไม่ใช่แบบนั้น ดังนั้นเจนต้องแยกนั่งแถวหลังโซนผู้ติดตาม บอดีการ์ดที่ตามมาดูแลก็มีหน้าที่เพียงแค่ส่งเธอถึงที่นั่งโดยสวัสดิภาพเท่านั้น

“ฉันนั่งอยู่แถวหลังฝั่งตรงข้ามกับเธอ ตรงนั้นจะมองเห็นเธอชัดที่สุด มีอะไรให้กดเปิดไมโครโฟนที่เข็มกลัดถาม”

“รู้แล้วน่า~ เธอพูดประโยคเดิมๆ ซ้ำทุกครั้งที่ออกงานเลยนะเจน” สีหน้าอ่อนใจของเซียร์ราแซวเพื่อนสนิทอย่างไม่จริงจังนัก เข้าใจดีว่าเจนอยากให้งานออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุด

เพราะหากเกิดปัญหาที่กระทบภาพลักษณ์เธอขึ้นมา ความเสียหายแบบประเมินมูลค่าล่วงหน้าไม่ได้ย่อมตามมาแน่นอน

“ฉันห่วงเธอนี่นา...”

“ฉันรู้ ก็เรามีกันแค่สองคน...ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ไปนั่งพักเถอะ”

เซียร์ราขยับแว่นบนสันจมูกโด่งของเจนออกเล็กน้อย พร้อมกับยกทิชชูซับเหงื่อใต้ตาให้เพื่อนก่อนขยับมันคืนที่เดิม จากนั้นมือสวยจึงออกแรงดันหลังเพื่อนให้ไปนั่งพักบ้าง เดรสสีดำกลมกลืนกับสตาฟในงานทำให้เจนเดินลำบากไม่ใช่น้อย ก็เธอเป็นถึงผู้จัดการของเซียร์รา เดอ เซริโอ

จากนั้นจึงเดินเข้างานพร้อมรอยยิ้มหวาน ท่ามกลางการอารักขาจากบอดีการ์ดแบรนด์เครื่องเพชรถึงสามนาย

ภายในงานถูกจัดให้เป็นเหมือนโรงหนังขนาดใหญ่เข้ากับธีมงาน เก้าอี้ผ้ากำมะหยี่สีแดงยาวเรียงรายต่อกัน เว้นที่ไว้เพียงด้านข้างทั้งสองฝั่งและตรงกลางสำหรับเดินขึ้นลง แถวหลังสุดเป็นสโลปสูงลาดเอียงลงมาถึงเวทีที่เป็นจุดต่ำสุดในห้องโถง

ที่นั่งของเซียร์ราอยู่แถวที่สี่ของโซนฝั่งขวาติดกับประตูทางออกและมีแสงไฟส่องชัดเจนตลอดเวลา เดินขึ้นไปจากทางเดินตรงกลางจึงใกล้ที่สุด

ไม่ทันได้เข้าไปนั่งประจำที่ เสียงจากหูฟังจิ๋วก็ดังขึ้นมาอีกแล้ว

(เซียร์...ที่นั่งของเธอคือแถวที่สี่ เก้าอี้ตัวที่สองระหว่างผู้กำกับฮิวโก้กับมิสเอเดลนะ)

เจ้าของชื่อเงียบฟัง มองป้ายชื่อที่ถูกติดบริเวณด้านล่างพนักพิงหาชื่อตนเอง โชคดีที่แขกในงานอีกสองคนที่ว่ายังไม่ได้เข้ามานั่ง

'Seirra De Serio'

นี่แหละชื่อเธอ!

ทันทีที่ร่างระหงหย่อนสะโพกนั่ง ช่างภาพในงานก็เดินเข้ามาขออนุญาตถ่ายภาพเธอหลายช็อตก่อนจะเดินจากไป เซียร์ราจึงมีโอกาสหลุบตามองป้ายชื่อบนเก้าอี้ของคนที่นั่งขนาบข้างตนเองนึกผลงานเอาไว้เปิดการสนทนาตามมารยาท

'Adele Bakley'

เอเดล เบ็คลีย์ คนนี้เป็นนักแสดงสาวเจ้าบทบาทที่เคยได้เล่นหนังแนวฟิล์มนัวร์ [1] และเพิ่งเปลี่ยนมาเป็นคนเขียนบทซีรีส์ให้กับแอปพลิเคชันสตรีมมิ่งภาพยนตร์ที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้

ส่วนมิสเตอร์ฮิวโก้เธอก็รู้จักชื่อเสียงของเขาดี ผู้กำกับวัยหกสิบผู้เป็นเจ้าพ่อหนังสยองขวัญ ความจริงเธอเคยได้จดหมายเทียบเชิญให้ไปแคสติ้งบทในหนังที่ฮิวโก้กำกับ แต่เพราะอ่านบทแล้วมันไม่ถูกจริตคนกลัวผีอย่างเธอจึงปฏิเสธไป

อ่า...แล้วต้องทำหน้ายังไงตอนเขาเดินมานั่งตรงนี้ล่ะเนี่ย

หางตางามชำเลืองมองจุดที่แปะป้ายบนพนักเก้าอี้ด้วยความประหม่า ก่อนจะขมวดคิ้วเสียอาการเมื่อชื่อที่แปะอยู่ไม่ใช่ 'ฮิวโก้ ดูแรน' อย่างที่ควรจะเป็น

นิ้วเรียวกดปุ่มโทรออกอัตโนมัติที่ติดบนเข็มกลัดทันที ผู้จัดการคนสนิทที่จับตาดูเธอทุกฝีก้าวกดรับสายในเสี้ยววินาทีเช่นกัน

(อะไรเซียร์? ฉันเห็นเธอขมวดคิ้ว)

ตาดีชะมัด ได้ข่าวว่ายัยนี่สายตาสั้นเกือบห้าร้อย

“เจน ป้ายบนเก้าอี้ติดทางออกไม่ใช่ผู้กำกับฮิวโก้”

(เป็นไปไม่ได้ ผังที่นั่งแขกในงานอยู่ในมือฉันเนี่ย!)

“ฉันพูดจริง”

(แล้วเป็นใคร เธอรู้จักเขาไหม?)

“รู้...”

“ขอโทษนะครับ เหมือนผมจะถูกย้ายที่นั่ง...”

เฮือก!!

เซียร์ราเงยหน้าขึ้นสบตากับเงาสูงใหญ่อัตโนมัติ ผมสีน้ำตาลปาดเจลเรียบแปล้ ใส่สูทผ้ากำมะหยี่สีดำให้ลุคเป็นทางการแต่ไม่แก่และได้กลิ่นน้ำหอมเย็นสดชื่นแบบที่เธอชื่นชอบ

(เซียร์? ทำไมเงียบ...อย่าบอกนะว่า...)

เหมือนเจนจะรู้แล้ว ว่าคนที่กำลังยืนหันข้างให้เพื่อนเธอจนมองเห็นหน้าไม่ชัดเป็นใคร

“อ้าว! คุณเซียร์รา บังเอิญจังเลยครับ เราเพิ่งเจอกันที่ลอสแองเจลิสเมื่อวันก่อน” นัยน์ตาสีเทาเซ็กซีขยับขึ้นเป็นสระอิในจังหวะที่นักธุรกิจหนุ่มเผยยิ้มกว้างออกมา

“สวัสดีค่ะ มิสเตอร์ฟรานเชสโก...”

เชิงอรรถ

^ภาพยนตร์แนวฟิล์มนัวร์ (Film Noir) คือภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่มีลักษณะเด่นคือ การใช้แสงและสีในแบบขาวดำที่มืดทึบ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวที่สะท้อนด้านมืดในจิตใจมนุษย์นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบสำคัญคือ การดำเนินเรื่องที่ไม่มีตัวละครที่ดีหรือร้ายอย่างชัดเจน มีผู้หญิงที่เสน่ห์ร้ายกาจเป็นตัวละครนำ และมักนำเสนอโลกที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและอาชญากรรม

🎭👑♟️