Game 5 | ความบังเอิญ

“สวัสดีค่ะ มิสเตอร์ฟรานเชสโก...”

ดาราสาวเป็นฝ่ายทักทายนักธุรกิจหนุ่มก่อนอย่างไม่ลังเล วันก่อนเธอเพิ่งเจอเขาโดยบังเอิญที่ลอสแองเจลิสหน้าร้านอาหาร จะว่าไปนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่บังเอิญพบกัน เซียร์ราได้เข้าไปดูแฮชแท็กชื่อตนเองในเอ็กซ์กับไอจีบ้าง เหมือนเธอกับเขาจะบังเอิญเข้าร่วมงานเดียวกันหลายครั้งและมักจะถูกถ่ายรูปร่วมเฟรมเดียวกันจนมีข่าวลือเรื่องเดตในหมู่แฟนคลับ

ซึ่งเจนที่เป็นผู้จัดการมองว่ามันเป็นเรื่องหยุมหยิม การถูกพูดถึงในโซเชียลย่อมดีกว่าการถูกลืม อีกทั้งมันไม่ได้กระทบกับงานและฟรานเชสโกเองก็เป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังเป็นกระแสช่วงนี้

“สวัสดีครับคุณเซียร์รา เอ่อ...เหมือนผมจะถูกย้ายที่นั่งเพราะทางผู้กำกับฮิวโก้ขอทีมงานเปลี่ยนที่”

ทำพูดของเจ้าของนัยน์ตาสีเทาธรรมชาติทำเอาใบหน้าสวยยิ้มแหยเล็กน้อย

อย่างที่คิดเลย มิสเตอร์ฮิวโก้คงโกรธที่เธอปฏิเสธการแคสติ้งคราวก่อน

“เหมือนจะเป็นตรงนี้นะคะ”

หญิงสาวใช้ทักษะทางการแสดงแสร้งหันมองหาป้ายชื่อช่วยอีกฝ่าย ทั้งที่เมื่อกี้เธอเห็นแล้วว่าป้ายชื่อ 'ฟรานเชสโก โมเรซซี' แปะบนเก้าอี้ตัวไหน

“ขอบคุณครับ” นักธุรกิจหนุ่มปลดกระดุมเสื้อสูทตนเองนั่งลงข้างเธอตามสายตาของคนชี้เป้า

เซียร์ราจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นวางบนตักอัตโนมัติ เผื่อภาพของเธอกับเขาถูกช่างภาพในงานถ่ายติดจะได้ไม่ถูกเอาไปลือแปลกๆ อย่างการนั่งจับมือกันในงานอะไรเทือกนั้น

“เพิ่งทราบว่างานประกาศรางวัลภาพยนตร์เชิญนักธุรกิจมาร่วมงานด้วย”

“อ๋อ พอดีผมรู้จักกับเจ้าของงาน เขาเลยให้ผมมาเป็นแขกเรียกความสนใจจากภาคธุรกิจน่ะครับ”

เขาตอบออกมาอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งนั่นก็ไม่ได้เกินความคาดเดาของเซียร์รา

นายทุนกับวงการบันเทิงเป็นของคู่กัน

“จบงานที่เวนิส คุณเซียร์ราจะกลับโรมเลยไหมครับ ผมเอาไพรเวทเจ็ตมาจะได้มีเพื่อนกลับ”

จู่ๆ ฟรานเชสโกก็เอ่ยถามขึ้นมา ดาราสาวหันมองนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับมีเพียงรอยยิ้มจริงใจแสดงออกถึงความหวังดีจึงไม่คิดมาก

“กลับพรุ่งนี้เช้าค่ะ เอเจนซีจองตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว คืนนี้เซียร์กับผู้จัดการต้องอยู่อาฟเตอร์ปาร์ตี้ด้วย คงพักที่โรงแรมตามที่ออแกไนซ์จัดให้”

“แบบนี้นี่เอง คุณเซียร์เป็นคนสำคัญในงานนี้ ผมดันเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานซะได้” เสียงทุ้มหัวเราะออกมาเหมือนเพิ่งนึกออกว่าตนเองปล่อยไก่ต่อหน้าคนดัง ก่อนจะช้อนดวงตาสีเทาขึ้นสบตากับคู่สนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ “แล้วพักที่ไหนครับ ถ้าได้ที่ไม่ดีผมจะให้คนไปเปิดโรงแรมบนเกาะมูราโนให้”

“เกรงใจจังเลย อีกอย่างเซียร์พักที่ลูซโซเวนิสโฮเต็ลใกล้กับสนามบินมาร์โค โปโล จะได้ไม่ตกเครื่องด้วยค่ะ” เจ้าของเสียงหวานปฏิเสธอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้ม

เป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงเพลงในงานดังขึ้น ทำให้เซียร์ราหันไปมองยังหน้าเวทีอัตโนมัติ ดาราสาวจึงมองไม่เห็นแววตาวาววับของอีกฝ่ายหลังจากได้ยินชื่อโรงแรมที่เธอกับผู้จัดการเข้าพัก

พิธีประกาศภาพยนตร์นานาชาติประจำปีเริ่มขึ้นในที่สุด แสงไฟในห้องโถงกว้างใหญ่ถูกหรี่ลงจนมืดสลัวเหลือเพียงพื้นที่บนเวที งานดำเนินไปอย่างชื่นมื่น ดาราและเหล่าคนดังสับเปลี่ยนกันขึ้นมาทำหน้าที่ประกาศรางวัลในแต่ละสาขาที่ตามลำดับความสำคัญ กระทั่งหนึ่งในไฮไลต์ของงานคืนนี้คือรางวัลวอลปีสำหรับนักแสดงฝ่ายหญิงที่ถูกเสนอชื่อเข้าชิง

หนึ่งในนั้นมีภาพของเซียร์รา เดอ เซริโอจากซีรีส์แนวโรแมนติกดรามาปรากฏบนหน้าจอขนาดใหญ่บนเวที

“และเป็นไปตามคาดครับ ผู้ชนะรางวัลวอลปีสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมปีนี้ได้แก่ เซียร์รา เดอ เซริโอ จากเรื่อง The Little Woman...”

เสียงดนตรีซึ่งถูกใช้ประกอบซีรีส์เรื่องดังกล่าวดังขึ้น ตามด้วยการที่ฟรานเชสโกลุกขึ้นให้ดาราสาวได้ก้าวออกจากที่นั่งได้อย่างสะดวก

เซียร์ราขอบคุณพร้อมกับยื่นมือแตะลงบนท่อนแขนที่นักธุรกิจหนุ่มยื่นออกมาให้เธอจับ แม้รู้ดีว่าสามารถเดินออกจากที่นั่งได้โดยไม่ต้องมีคนประคองแต่ก็ยอมสัมผัสตัวอีกฝ่ายเพื่อรักษาหน้าเขาตามมารยาท

เธอรู้อยู่แล้วว่าตนเองจะได้รับรางวัลนี้ เนื่องจากมีอีเมลแจ้งผลส่งไปที่เอเจนซีที่เธอสังกัด พร้อมกับให้เตรียมสุนทรพจน์บนเวทีล่วงหน้า

ความจริงเธอควรจะได้นั่งด้านนอกเพื่อความสะดวกในการลุกนั่งและไม่รบกวนคนอื่น ไม่รู้ว่าคนจัดงานคิดอะไรอยู่ถึงจัดให้ฟรานเชสโกนั่งด้านนอก แทนที่จะเป็นคนได้รับรางวัลอย่างเธอ

ร่างระหงเดินนวยนาดขึ้นเวทีรับถ้วยรางวัลสีทอง ซึ่งถูกตั้งบนแท่นโพเดียมเตรียมเอาไว้ เสียงปรบมือจากผู้มาร่วมงานกึกก้อง และเมื่อมองไปยังด้านหลังสุดก็เห็นว่าผู้จัดการของเธอกำลังถอดแว่นเช็ดน้ำตา

ยัยบ้า...รู้พร้อมกันตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ยังจะมาร้องไห้

เซียร์รานึกขำเพื่อนตนเองในใจ ก่อนจะเริ่มกล่าวสุนทรพจน์เป็นการขอบคุณบุคคลตามที่เธอตั้งใจเอาไว้

“ก่อนอื่นเลยขอขอบคุณมิสเตอร์อันโตนิโอผู้กำกับเรื่องนี้ ทีมงานทุกท่านที่ร่วมกันฟันฝ่าอุปสรรคจนการถ่ายทำสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เดอะ ลิตเติ้ล วูแมนถ่ายทำในช่วงหน้ามรสุม เสียงลม เสียงฟ้า เสียงฝนส่วนหนึ่งจึงเกิดขึ้นสมจริงตามธรรมชาติ ขอบคุณบริษัทสเตลลาโลเอนเทอร์ไพรส์ บ้านหลังใหญ่ที่อาศัยอยู่เป็นปีที่ห้าแต่มอบงานอันยิ่งใหญ่ให้เซียร์ได้พิสูจน์ฝีมือ ขอบคุณคุณเจน ผู้จัดการและจิตแพทย์ส่วนตัวที่อยู่ด้วยกันมากว่าห้าปี คนสำคัญที่ทำให้เซียร์รา เดอ เซริโอกล้าที่จะรับงานแสดงหลังจากขังตัวเองอยู่ในวงการเดินแบบมาตลอดชีวิต และคนสุดท้ายที่จะไม่ขอบคุณไม่ได้...”

ดาราสาวเชิดหน้าขึ้นมองคนในห้องโถง กวาดตามองรอบๆ อย่างตั้งใจให้กล้องจับใบหน้าตนเอง ภาพบนหน้าจอเวทีขนาดใหญ่ฉายให้ เห็นเครื่องหน้าสวยไร้ที่ติกับลิปสติกสีนู้ดโดดเด่นที่พร้อมปล่อยในฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ รวมถึงเครื่องประดับบนใบหูและลำคอจากแบรนด์วีเจมส์ชัดเจน

ขายของพอเป็นพิธี...

“ขอบคุณแมรี่ แมตเทรย์ ตัวละครของเรื่อง ผู้หญิงที่สอนให้เซียร์เติบโตและยืนหยัดที่จะวิ่งตามความฝัน แมรี่เป็นตัวละครที่ทุ่มเทให้กับคนรัก แม้จะผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง แต่ยังมุ่งมั่นที่จะทุ่มเทความรักให้ใครสักคนเต็มที่จนสมหวังในที่สุด ไม่ต่างจากเซียร์ที่ทุ่มเทให้กับทุกบทบาทที่ได้รับมอบหมาย และให้ความรักกับทุกตัวละครของตนเองจนพวกเธอเหล่านั้นไม่ต่างจากพี่น้องที่ลืมตาดูโลกร่วมกันมา รางวัลนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นเครื่องการันตีถึงความสามารถที่เซียร์มี แต่มันคือรางวัลความไม่ย่อท้อแม้ต้องเจอความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแมรี่ แมตเทรย์ด้วย ขอบคุณค่ะ...”

พูดจบเซียร์ราก็ถือถ้วยรางวัลก้าวลงจากแท่นกล่าวสุนทรพจน์ท่ามกลางเสียงปรบมือของคนในฮอล และเมื่อเดินกลับมาถึงแถวที่นั่งของตนเองก็พบว่าฟรานเชสโกขยับเข้าไปนั่งที่ของเธอและผายมือเชิญเธอนั่งแทนที่ตนเองเพื่อความเหมาะสม

“ยินดีด้วยนะครับ” เขาแสดงความยินดีกับเธอขณะที่ยังยกมือขึ้นปรบพร้อมคนอื่น

“ขอบคุณค่ะ” เซียร์รายิ้มตอบรับความปรารถนาดีนั้น ก่อนจะหันไปมองผู้จัดการสาวคนสนิทตนเองที่แม้จะร้องไห้แต่ยังเก็บภาพของเธอผ่านกล้องมือถือไม่หยุดอย่างเอ็นดู

×××

ลูซโซ เวนิส โฮเต็ล (LVH)

เบนท์ลีย์ มุลแซนน์สีดำสัญชาติอังกฤษขับมาจอดหน้าโรงแรมในเวลาเที่ยงคืนตรง เซียร์ราในชุดเดรสสั้นรัดรูปแบรนด์เดียวกันกับชุดรับรางวัลก้าวลงจากรถตามด้วยผู้จัดการส่วนตัว

เจนหอบข้าวของในมือจนร่างเล็กๆ แอ่นไปด้านหน้า มือเรียวจึงเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าเครื่องสำอางกับรองเท้าจากมือผู้จัดการสาวมาถือด้วยตนเอง

“เซียร์ ฉันถือเอง” เจนทักท้วงเตรียมเอื้อมมือมาคว้าของคืน

ทว่าดาราสาวกลับเบี่ยงตัวหลบทัน

“เลิกงานแล้วเจน ช่วยกันถือจะได้รีบขึ้นห้องไปนอน”

นี่อาจจะเป็นโอกาสดีในรอบหลายเดือนเลยก็ว่าได้ ที่เธอสามารถนอนได้ครบแปดชั่วโมงติดต่อกัน

“อย่าปิดเสียงโทรศัพท์ตอนนอนนะ เจ็ดโมงเช้าฉันจะขึ้นไปรับที่ห้อง” เจนกำชับคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและดาราในสังกัดตนเองเสียงหนักแน่น

เซียร์ราพยักหน้ารับทราบ เดินเข้าไปยืนด้านในสุดของลิฟต์โดยสาร ปล่อยให้ผู้จัดการกดชั้นที่เป็นห้องพักตนเองและของเธอ

เพราะเซียร์ราเป็นแขกคนสำคัญของงาน ห้องพักของเธอจึงเป็นห้องสูทอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม ในขณะที่เจนที่เป็นผู้ติดตามถูกจัดให้พักห้องเตียงควีนไซซ์ตามปกติ

“เดี๋ยวฉันวางสัมภาระในห้องแล้วจะรีบเช็กฟีดแบ็กทั้งหมดวันนี้ส่งให้ทางแชต” คนขยันทำงานเอ่ยขึ้นหลังจากแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าห้อง

“โอ๊ยเจนนน~!! พักผ่อนบ้างเถอะ ฉันไม่อ่านอะไรแล้วนะวันนี้น่ะ ง่วงมาก” เธอดื่มไวน์ในงานไปสามแก้ว เพราะมีคนดาหน้าเข้ามาแสดงความยินดีด้วยไม่หยุด

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันส่งข้อความทิ้งไว้”

“ขอร้องล่ะเจนนน~”

“ขอทำไม ไม่ได้บังคับให้เปิดอ่านซะหน่อย” ใบหน้าใสใต้แว่นหนาตีมึน

เธอล่ะอยากเขกกะโหลกเพื่อน ตำรวจควรจับยัยนี่ในข้อหาขยันยามวิกาล

“กู๊ดไนต์ ไปนอนได้แล้วคนสวย” เจ้าของห้องออกปากไล่

ให้ตาย...ยัยคนขยัน

“กู๊ดไนต์ค่ะ คุณผู้จัดการ”

เซียร์รากลอกตาใส่ผู้จัดการตนเองที่ไม่เคยบกพร่องในหน้าที่เป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นนักแสดงสาวจึงกลับเข้าลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องพักเตรียมพักผ่อนใช้เวลาส่วนตัว

🎭👑♟️