LOGINLumipas ang mga linggo.Nahuli si Victorio.Sa umpisa, akala ng lahat mabilis na matatapos ang problema. Akala nila kapag nahuli ang lalaki, susunod na rin ang sagot tungkol kay Kazmiyah.Pero mali sila.Mula unang araw ng pagkakahuli nito, puro laro lang ang ibinigay niya.Maling pangalan.Maling lugar.Maling oras.Maling ruta.Bawat sagot ay patibong.Bawat clue ay dead end.May pinasugod siyang lumang warehouse na walang laman.May pinabuksan siyang storage unit na puro sirang gamit lang.May ipinahukay siyang lumang lupaing walang nakabaon kundi kalawang na bakal.Tuwing babalik ang team na pagod at galit, ngingisi lang siya.“Too slow,” sasabihin niya.Sa bawat araw na lumilipas, lalong umiinit ang galit ni Cyruz.Ngunit habang tumatagal, isa-isa ring nawawala ang lakas ni Victorio.Ang mga natitira niyang tao ay nahuli, nagtago, o tumalikod.Ang mga account niya ay nagyelo.Ang mga safe house niya ay nasunog o kinuha ng LaSombra.Ang mga kaalyado niya ay nagpanggap na hindi siy
Muling sumara ang pinto ng chamber matapos halughugin ng mga tauhan ang bawat sulok nito. Umalingawngaw sa buong lagusan ang mabigat na tunog ng bakal habang dahan-dahan iyong sumara, parang paalala na may natapos silang hanapin sa kwartong iyon—pero hindi ang tunay nilang pakay. Dahil wala roon si Kazmiyah. Walang gamit niya. Walang dugo. Walang hibla ng buhok. Walang kahit anong palatandaan na naroon siya. Ngunit si Cyruz ay hindi gumalaw. Nakatayo lamang siya sa gitna ng silid, tila nagyeyelong estatwa sa gitna ng gulo. Sa kamay niya ay hawak ang piraso ng lubid na natagpuan sa sahig. Ang tanging bagay na puwedeng iugnay sa pagkawala ni Kazmiyah. Basang-basa iyon sa putik at ulan. Ngunit kahit iyon, hindi sigurado kung sa kanya nga. Matagal niya iyong tinitigan. Parang kung titigan niya nang sapat, magsasalita ito. “Boss,” boses ni Blue sa comms. “Tunnel splits in three directions. North goes to drainage canals. East connects to abandoned rail lines. South
Tahimik ang buong hideout. Hindi iyon ang karaniwang katahimikan ng LaSombra na nakakabingi. “Wala siya sa quarters,” bulong ni Laica habang nagmamadaling lumapit kay Cyruz. Ang mga mata niya ay puno ng kaba. “Ni isang bakas… wala.” Kinabahan siyang bisitahin ang matalik na kaibigan; hindi niya ito naabutan doon. Tumingin si Cyruz sa paligid. Sa mga miyembrong abala sa paghahalughog ng bawat sulok. “Check the security footage,” utos niya, malamig pero halatang pinipigilan ang kaba sa dibdib. Never in his life he feared something — not until he heard that Kazmiyah was in their room. Kahapon lang naganap ang pagpopropose niya rito. Masaya siya. masayang-masaya na magkasama sila; masaya siya dahil last night finally they even made love. Ngayon, ang liwanag ng kanilang mga pangarap ay pawis at dugo ang pumapalit sa bawat segundo. He just left the room around 2 am because he needs to finish some cases that he needs to review kaya nagtungo siya sa office niya sa hideout. “Already di
“Are we sure about this? Is this safe for her? Could it harm her?” Blue asked, his tone laced with concern. “The doctor says it’s safe. Besides, this is a tradition. Lahat ng kasapi ng LaSombra dumadaan sa ganito, even our agents,” Hera said confidently. “Pero what if matakot siya?” tanong ni Cyruz, halatang nag-aalala. “She’s not someone who gets afraid so easily,” sagot ni Laica, na bestfriend ni Kazmiyah. “Are you sure about that?” tanong ni Chad, isang kilay ang nakataas. “Wag na kaya natin ituloy,” alanganing saad ni Allain. “Let’s do that,” sang-ayon ni Cyruz, tila nagdadalawang-isip. “Ituloy na natin. Kazmiyah will like this. it’s something unique, and she’ll be challenged,” sabi ni Laica, may kumpiyansa sa tinig. Sa huli, napagdesisyunan nilang ituloy. Lahat sila ay alerto—kapag may masamang nangyari, agad nilang ihihinto ang plano at lilipat sa Plan B. --- The hideout was alive with controlled chaos. Shadows twisted along the walls, lights flickering unpr
“What is this all about, Cyruz?” Hera asked, her eyes sharp. Lahat sila ay nakapalibot sa hideout, bawat isa nakatingin nang may halong pagtataka at alalahanin. “I have good news and bad news,” Cyruz said, trying to steady his voice. Napakunot ang noo ni X, tiningnan siya nang may galit. “So what my men said was true?” he said, his gaze piercing. Lahat ay tumahimik, nakamasid, halos humihinga sa anticipation. “Kazmiyah is pregnant. Magkakaanak na kami,” he said, a mix of relief and joy in his tone. “What the fuck, kuya! You’re one of hell shooters!” Blue exclaimed, half in shock, half in disbelief. “And the bad news?” Vienna asked cautiously. “She might be in danger. I cleaned her records in the hospital, pero we can’t let our guard down, Victorio might be up for something” Cyruz admitted, a flicker of fear in his eyes. Blue leaned forward, elbows resting on his knees. “Kung may isang bagay na natutunan natin, it’s that Victorio never gives up. He’ll always find a way
Simula nung matapos ‘yung event, naging parang tambayan na ng La Sombra ang bahay ni Cyruz na parang extension ng hideout nila, pero mas chill, mas tahimik, at mas normal. Lagi silang nandito. sina Allain, Blue, Hera, Vienna, Chad, at Shawn ay nagtatawanan, nagkukulitan, o minsan sabay-sabay lang nagbabantay habang nagkakape o nagluluto ng kung anu-ano. Minsan, habang nakaupo lang si Kazmiyah sa veranda, napapaisip siya kung kailan nga ba huling naging ganito si Cyruz. Kung kailan huli niya itong nakitang tunay na ngumiti. “You know what, I’ve never seen Cyruz smile like this. Madalas masungit ‘yan,” komento ni Vienna, habang pinupunasan ang kamay niyang may mantika ng inihaw. Napatingin si Kazmiyah sa direksyong binanggit. Si Cyruz, nakasando lang at naka-apron habang nag-iihaw. Pawis na pawis pero kalmado. “Yeah, I can see the changes in him,” sang-ayon ni Hera. “It’s normal to smile like that, especially if you’re with someone you love,” dagdag ni Shawn. “That’s not yo
That afternoon, I staggered a little as I finished a set of knife drills. My hands trembled—not because I lacked skill, but because a sudden wave of nausea slammed into me like a punch. I pressed a hand over my mouth, trying to hold it back, pero ang asim sa bibig ko made it impossible not to gag.
Even before I stepped into the hideout, I’d never been an ordinary girl. My instincts were sharp, my reflexes precise, my mind always calculating. I moved like I already knew what danger looked like, even before seeing its face. But Cyruz… he knew that potential alone could be lethal if it wasn’t co
I woke up in someone else’s bed, instincts sharp, pulse steady. The man beside me breathed slow and deep. My eyes caught the glint of steel on the table. Modified ang baril na iyon. iilan lang ang may ganung klasing baril at ang mga iyon ay talagang makapangyarihan. I should’ve been terrified.
“Magbihis ka. Pupunta tayo sa mall.” Kalmado ang boses ni Cyruz, pero walang puwang sa pagtutol. Habang inaabot niya sa akin ang paper bag na may laman ng mga damit, ramdam ko ang bigat ng awtoridad sa bawat salita niya. Katatapos lang naming mag-training, at kahit pagod na pagod ako, tumango na la







