Chapter 4: Mad... or Jealous?

Odette's POV

Ngayon ay naghahanda na ako para sa dadaluhang party mamayang gabi. Halos patapos na rin ang pag-aayos sakin ng make-up artist at hairdresser na pinadala ni Nathan. Tss, pwede naman kasing ako na lang ang mag-aayos ng sarili ko.

“We're done, ma'am," sabi ng make-up artist.

"Thank you,” habang inaayos nila ang mga gamit ay napatingin ako sa salamin.

To be fair, they did well. It wasn't excessive, but rather it created balance. Everything is in perfect harmony—from the earthy eye shadow, to the coral blush, and nude shade for the lips. The neutral colors match my warm skin tone. They also curled up my long straight hair.

Nginitian ko na lang sila ng magpaalam sila sa akin. Tumayo na ako at binuksan ang box ng dress na nakapatong sa ibabaw ng kama. Tumabad sa akin ang isang olive green satin dress—it has a strapless origami-style pleated neckline, the fabric around the waist is ruched, and it has a thigh-high slip.

“Hmm… It's beautiful.”

Nang maisuot ko na ang dress ay tinitigan ko ulit ang sarili sa salamin.

“Gosh, why am I so pretty?" I complimented myself. Kinikilig ako sa itsura ko ngayon.

“I agree," napalingon ako sa pinto ng pumasok si Nathan. “You're the most beautiful lady I've seen."

“Yah, stop fooling me," I playfully rolled my eyes.

“I’m not fooling around," he said while walking in my direction. "Here,” he handed me another box.

“What's this?" He gestured to me to open it, so I did. Nagulat ako sa laman nito. "Is this the Bvlgari Serpenti Viper Necklace?!”

“Yeah," kinuha niya ang necklace mula sa box. “Can I put it on you?" paalam niya na agad ko namang pinagayan.

Humarap ako sa salamin at tinignan ang necklace sa leeg ko. Ang ganda. Bumagay siya sa suot kong dress.

"Thank you, it's so beautiful,” malumanay kong pagpapasalamat kay Nathan. Tumango naman siya bilang sagot.

“Let's go?" Inilahad niya ang kamay niya sa harap ko, tinanggap ko naman ito.

Inalalayan niya ako palabas ng kwarto hanggang sa paglabas ng mansion at pagsakay ng sasakyan. Inabot din ng isang oras ang byahe mula sa mansion niya, hanggang sa venue ng party.

"Thank you,” saad ko ng alalayan niya akong muli pagbaba at pagpasok sa loob ng building.

"We will have a transaction tonight. I need you to stay with me so I can protect you,” he whispered to me.

Napalingon naman ako sa kaniya, “Okay." Hindi na ako nag-usisa pa.

Dumeretso kami sa table namin, binati kami ni Richard na nauna na sa aming maupo. Habang nakaupo ay maraming lumalapit kay Nathan upang makipag-usap, hindi ko na sila inintindi pa at tinignan ko na lang ang mga taong dumalo. Ang iba ay pamilyar sa akin at ang iba naman ay ngayon ko lang nakita.

“Mr. Miller," bati ni Nathan sa hindi katandaang lalaking lumapit sa amin.

Nanlaki ang mata ko at napatitig na lang kay Richard. Nginitian niya ako at tumango lang.

“I’ve received the check and contract, you're really such a generous man. I’ll send back the contract once I already signed it," saad ni Mr. Miller habang humahalaklak.

“Don’t worry, it's a pleasure doing business with you," kalmadong sagot ni Nathan.

"Yes. I really made the right decision,” panandaliang tumigil sa pagsasalita si Mr. Miller kaya bahagya ko siyang nilingon. Nakatitig ito sa akin at nang magtama ang paningin namin ay ngumiti siya, "Who's that young lady beside you?”

"She's my girlfriend," nakangising sagot ni Nathan habang nakatingin sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko sa ilalim ng mesa ag pinisil ito.

Nagulat naman ako sa sinabi niya, “A-ah, good evening, sir. I’m Alexa," pakilala ko sa kaniya at bahagyang yumuko.

Muling tumawa ang aming kaharap, “You two make a beautiful couple, right?"

“T-thank you, sir,” I maintained being shy in front of him.

"Anyway, I’ll be back on my seat. Have a great night,” paalam ni Mr. Miller at tuluyan nang umalis sa harap namin.

"Looks like your boss doesn't recognize his secretary, yeah?” Nathan teased me.

"Argh, shut up or else I’m going to stab you with a fork,” I warned him. He just laughed and stopped pestering me.

Buong oras ng event ay tahimik lang ako sa kinauupuan ko. Basically, this event is for the golden anniversary of SWK Electronics, one of the biggest electronic companies in the Philippines. Hindi ko na pinakinggan pa ang mga sumunod na sinabi ng speaker sa harap. Ang gusto ko na lang ay umuwi.

“Let's go.”

Nabaling ang atensyon ko kay Nathan ng magsalita ito at tumayo. Maging si Richard ay tumayo rin kaya’t sumunod na lang ako.

"What room?” tanong ni Nathan kay Richard habang ang tingin ay nasa harap pa rin.

"Room 304,” maikling sagot ni Richard.

“The goods?"

"Already in our possession, the other party is just waiting for the payment.”

“How was it?"

“All are great, boss."

Hindi na nagsalita pa si Nathan at dumeretso na kami sa elevator. Hmm… Sigurado akong ito na ang transaction na tinutukoy ni Nathan kanina. Napahinga na lang ako ng malalim, hindi ko akalaing dadating ang araw na makikita ko ang sariling nasa tabi ng mga miyembro ng mafia. And worst ang isa ay boss nila.

Pagkalabas namin ng elevator ay dumeretso kami sa tapat ng room na sinabi ni Richard, siya na rin ang kumatok sa pinto. Ilang saglit pa ay binuksan ito ng nakablack suit na lalaki, mukhang parte ng security. Iginaya niya kami sa loob, at mas maraming tulad niya ang nasa loob ng kwarto.

“Mr. de Loughrey," bati ng malaking lalaki kay Nathan, nakaupo ito sa harap ng pabilog na mesa. Inilahad niya ang kaniyang kamay para makipag-shake hands.

“Mr. Santiago," tinanggap ni Nathan ang kamay ng lalaking kaharap.

“Did you like it?”

"Of course, as expected of you,” sumenyas si Nathan at agad namang lumapit si Richard dala ang isang malaking suitcase. Binuksan niya ito at ipinakita ang perang laman.

Saan niya naman nakuha yan?

"Thank you, Mr. de Loughrey,” sumenyas din siya sa isa sa mga tauhan niya at agad naman itong lumapit at kinuha ang suitcase.

"Dad,” bati ng bagong pasok na lalaki. Lumapit ito kay Mr. Santiago at bumulong sa tenga nito.

Tumayo naman si Mr. Santiago at nagpaumanhin sa amin, "Please, excuse me. I have something to fix. Isaac, entertain them for me.”

"Yes, dad," bumaling naman ito sa amin. Nagkatitigan kami.

He's familiar…

"Thalia? Is that you? The one I hooked up in Paris a couple of months ago?”

Shit.

“H-ha—" hindi ko natuloy ang sasabihin ng magsalita si Nathan.

“What did you say?" Kinilabutan ako sa naging tono ng kaniyang boses. It wasn't his usual tone while talking to me, this time, it was serious and cold—almost screaming with danger.

“I-i think he's mistaken me for someone else," I reasoned. I don't know why I became scared.

"We're done here. Let's go,” huling sinabi ni Nathan bago tumayo, hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako palabas.

Dama ko ang pag-iiba ng aura niya, simula pag-sakay namin sa sasakyan niya hanggang sa pagdating sa mansion ay tahimik lang siya.

Why would he become mad?