Kabanata 6

Calm

Dalawang buwan na ang nagdaan at unti-unti ko nang nakukuha ang loob ng boss ko. Pero unti-unti rin akong napapamahal sa kanya.

Alam ko na hindi ko siya kayang maabot dahil mayaman ito at mahirap lang ako. Masaya na ako kapag napapansin niya. Lihim akong kinikilig kapag tumitingin siya sa akin.

Pero ayokong mahalata niya ako at baka mag-iba na naman ang pakikitungo nito sa akin.

"Stay low-key in love," bulong ko.

Isa-isa na namang nagsiuwian ang mga empleyado, pero ako, kailangan ko na namang mag-overtime. Kagaya ng dati, ay naiwan na naman akong mag-isa dito sa opisina.

Hindi pa kasi ako tapos sa mga reports na gusto ni Tristan bukas ng umaga na ito kailangan.

"Huwag sanang mapadaan si Tristan dito," bulong ko habang pinipilit matapos ang spreadsheet.

Ngunit sa hindi ko inaasahang sandali, bumukas ang pinto ng opisina ni Tristan.

Napatigil ako sa pagta-type at napalingon sa gawi ni Tristan.

"Miss Sarmiento."

"S-Sir, akala ko po ay umuwi na kayo?" kabado kong tanong.

Hindi ito agad nagsalita. Lumapit lang ito sa gawi ko, hawak ang coat nito sa braso. Mukhang pagod ito pero alerto pa rin ang tingin.

"Hindi pa. May kailangan pa akong tapusin. Ikaw, bakit nandito ka pa? Huwag mong sabihin na mag-overtime ka na naman. Kapag ako'y pina-dole mo..." huminto ito sa pagsasalita sabay tingin sa akin, may pagbabanta.

"Ahm, tinatapos ko lang po 'yung reports para bukas, sir," mahina kong sabi habang pilit na tinatago ang kaba sa dibdib.

"Alas otso na ng gabi."

"Okay lang po, sir. Mas gusto ko pong tapusin na ito ngayon para bukas ay maayos na para wala nang problema," sagot ko agad.

Nakatingin lang ito sa akin, matalim pa rin ang mga mata pero hindi na galit, parang nagmamasid lang siya.

"Hindi ka ba natatakot umuwi nang ganitong oras? May masasakyan ka pa ba pag-uwi?" tanong ni sir sa mababang boses.

Wow! Hindi ko alam na marunong rin pala ito mag-alala.

"Mas nakakatakot po kung hindi ko matapos ito sir at makita mo na lang bukas na marami palang mali. Kaya binabasa ko ng maigi para walang palya," sagot ko naman.

Bahagyang kumunot ang noo nito, pero may sumilay na munting ngiti sa labi ni Tristan.

"At least alam mong may takot ka pa rin sa akin."

"Hindi mawawala 'yon, sir. Sigaw mo pa lang, bahag na ang buntot ko," sagot ko na may halong biro pero may katotohanan.

"Ikaw po ang dahilan kung bakit lahat ng empleyado dito nagkakape ng tatlong beses sa isang araw," biro ko na naman.

Napahinto si Tristan sa akmang pag-alis na sana nito, mahina lang itong natawa pero totoo.

"Ganun ba ako kabagsik sa paningin niyo?"

Tumango agad ako. "Medyo po, sir."

Natahimik ito. Pero kakaiba na ngayon ang katahimikan, hindi na lang malamig. Parang may kuryente sa pagitan namin na parang bawat tinginan ay nagiging mas matagal kaysa sa ikot ng oras.

"You want coffee?" biglang tanong ni Tristan. "May natira pa ako sa pantry."

"Po? Ahm, huwag na po, sir, okay lang ako."

"Hindi utos 'yan, Amara. Tanong iyon," anito na may bahagyang lambing sa tono.

Napilitan na lang akong tumango. Baka kung ano na naman ang sasabihin niya.

"Sige po, sir. Kape po," tipid pa akong ngumiti.

Nasa pantry na kami at amoy ko ang mabangong aroma ng brewed coffee. Tahimik kaming dalawa habang hinihintay na uminit ang tubig.

Nakatingin ako sa tasa habang sinusubukan kong 'wag tignan si Tristan, pero mahirap na hindi ko siya sulyapan. Kahit napakasimple lang ang galaw nito ay kaakit-akit na sa paningin ko.

Ang simpleng pagtanggal nito ng coat, ang paghawak sa mug, paghalo sa kape, at lahat ng iyon ay parang may hiwaga na di ko maipaliwanag.

"Hindi ka naman pala ganun ka-intimidating kapag wala kang binabasa na report," bulong ko bigla.

Napalingon bigla si Tristan. "Ano'ng ibig mong sabihin?"

"Kapag nasa trabaho ka po, parang palagi kang may dala-dalang unos at problema. Pero ngayon naman, parang simpleng tao lang," mahina kong sagot.

"Parang tao lang?" kunot-noong ulit nito pero may ngiti sa labi. "Anong tingin mo sa akin, halimaw?"

"Medyo po," sagot ko, sabay tawa.

Tumawa rin ito, mahina pero totoo. Pati pagtawa nito, napaka-expensive. Ilang segundo lang ay nagtagpo ang aming mga mata. Wala na ang galit roon, wala nang talim, naging magaan na ang atmosphere.

"Hindi ko sinasadya minsan na maging harsh, sa'yo o sa iba," sabi ni Tristan na halos pabulong lang. "Minsan kasi, gusto ko lang siguraduhin na hindi mo mararanasan 'yong mga pagkakamaling pinagdaanan ko noon. Kaya gusto kong ikaw ay maging responsable sa trabaho mo."

Natigilan ako. Na-touch ako sa sinabi nito. "Sir...?"

"Hindi mo kailangan intindihin ang sinabi ko," sagot nito agad, umiwas na ng tingin. "Basta ang gusto ko lang, matuto ka sa lahat. Hindi dahil empleyado kita, kundi dahil..."

Tumigil ito nang bahagya at ipinilig ang ulo na parang nag-aalangan sa mga salitang lumalabas sa labi niya.

"Dahil sayang ka kung matatakot ka lang palagi sa akin."

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, kaba ba, tuwa, o 'yong kakaibang kirot sa dibdib tuwing naririnig ko ang malasakit nito kahit nakabalot sa lamig ng tono.

"Salamat po, sir," mahina kong sambit. "Kahit minsan akala ko gusto mo na akong tanggalin sa trabaho ko dito sa kompanya."

Tumingin ito sa akin, matagal. "Kung gusto kitang paalisin, matagal ko na sanang ginawa."

Napangiti na ako. "So... safe pa ako, sir?"

"Safe ka, dito," sabi naman ni Tristan, pero may kakaibang lambing sa paraan ng pagkakasabi nito. "Basta matuto ka lang makinig sa mga sinasabi ko. Alam mo, hindi lahat ng galit ay para saktan ka. Minsan, para matuto ka at para protektahan ka rin."

Hindi ko na napigilang mapatitig sa kanya. Ang malamlam na ilaw sa pantry ay tumatama sa mukha ni Tristan, nagbigay-lambot sa mga matatalim nitong mata.

At sa unang beses, hindi ko nakita ang pagiging CEO nito ngayon, ang nakita ko ay isang lalaking marunong din palang mapagod, at marunong din mag-alala.

Maya't maya ay bumalik na kami sa kanya-kanyang mesa. Pero pag-upo ko pa lang ay hindi ko na magawang magpokus sa trabaho.

Nakatingin ako sa repleksyon ni Tristan sa glass wall. Nakita ko siyang nakatayo na may kausap sa telepono. Seryoso pa rin pero paminsan-minsan ay napapatingin rin ito sa akin.

"Bakit ganito?" tanong ko sa isip. Kahit alam ko na dapat ko siyang katakutan ay hindi ko pa rin magawang iwasan ang nararamdaman ko tuwing magkasama kami.

Nagulat ako nang bigla itong lumapit ulit sa desk ko, pagkatapos ay may inilapag itong isang maliit na folder.

"Pag-uwi mo, basahin mo ito. Mga notes iyan para sa upcoming project ng kumpanya. Gusto ko na ikaw ang mag-handle ng preliminary report."

"Ha? Bakit ako po?" gulat kong tanong. "Hindi po ba dapat si Ma'am Arlene 'yong..."

Winagayway nito ang kamay.

"Ikaw, hindi siya." Direktang sagot ni Tristan. "Kaya mo 'yan. Alam kong kaya mo, Amara."

Hindi na ako nakasagot pa. Sa unang pagkakataon, hindi ito utos kundi tiwala sa akin. Kaya hindi ko siya dapat biguin.

Habang naglalakad ito pabalik sa opisina nito, narinig kong mahina nitong sinabi, "Huwag mong sayangin 'yung pagkakataon, ha."

Doon ko naramdaman ang kakaibang tibok sa dibdib ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa posibilidad na may nararamdaman na akong pagmamahal sa boss ko.

Baka nga sa likod ng malamig na boses at talim na mga mata, may isang Tristan na marunong ding magmahal kahit bawal.

Sa labas ng bintana, kita na ang mga ilaw ng siyudad, kumikinang sa dilim, tulad ng unti-unting liwanag na nabubuo sa pagitan namin.

At sa tahimik na opisina, habang isa-isa'ng pinapatay ang mga ilaw, tanging dalawang tao lang ang naiwan. Ang boss ko na hindi ko mabasa ang isipan at isang ako na natutong hindi lang matakot, kundi umasa...