Kabanata 5

Overtime

Amara

Halos wala akong tulog, madaling araw na pala. Sobrang tahimik ang paligid, at ang tanging maririnig lang ay ang mahina at tuloy-tuloy na pagbuhos ng ulan sa labas.

Malamig sa opisina, mabuti na lang dahil may dala akong jacket, at hininaan kanina ni Tristan ang aircon kundi, nanigas na ako dito na parang yelo.

Pumipikit na ang mga mata ko. Nakapangalumbaba na ako sa mesa nang hindi ko namamalayan. Nakahawak pa ako ng ballpen at bahagyang nakabuka ang bibig dahil na rin sa pagod.

Ang laptop ko ay inayos ko na muna at sure na naka-save draft mode. Pero kailangan kong labanan ang antok hanggang sa huling minuto.

Nilingon ko si Tristan na nakahilig sa sofa sa loob ng opisina, suot pa rin ang puting long sleeves, pero nakabukas ang dalawang butones sa itaas, kita ko tuloy ang matipuno nitong dibdib.

"Ang unfair lang na parang mas pagod pa ito sa akin. Mas marami naman akong ginawa sa kanya. Nakaka-stress pa sa dami nitong pinagawa," simangot ko habang nakatingin sa monitor bago rin tuluyang pumikit.

6:30 am

"AAAAAH!" napasigaw ako dahil natabunan ko ng kape ang puting polo shirt ko.

Nagulat ko pa yata si Tristan sa lakas ng sigaw ko. Nakita kong agad na napatayo ito, akala siguro nito may sunog.

Paglabas nito ng opisina ay nadatnan niya akong nakaluhod sa sahig, may hawak na kape at may brown na mantsa sa puting polo shirt ko. Malas talaga kapag umaga sa akin. Asar!

"Oh, sh!t," mura ko, habang pinupunasan ko ang sariling damit.

"Good morning, Miss Sarmiento. I can see na nakaimbento ka ng bagong dress code, 'coffee couture.'" saad nito pabiro.

Napasinghap ako. "Sir naman! Hindi nakakatawa 'yang biro mo, ang sakit kaya ng matapunan ng mainit na kape!"

"Then don't scream very loud like you saw a ghost."

"Eh kasi sir, nagpanic ako! Akala ko late na ako. Tapos akala ko nananaginip ako, nasa office pa rin pala ako!" nakasimangot kong sabi.

Nawerduhan naman si Tristan, tsaka napailing. Bahagya akong nahiya ng maisip kong dito kaming dalawa magdamag sa opisina. Ano na lang iisipin ng mga empleyado ni Tristan sa akin?

"Nakakahiya, baka isipin ng janitor na magkasama tayo magdamag dito," sabi ko pa na may halong pag-aalala sa tono.

Tinaasan ako ng kilay ni Tristan at may pasimpleng ngiti sa labi. Hindi ko na naman mapigilan na kiligin kahit nakakainis siya.

"Well you know... technically, hindi malabo dahil, we were here all night," sabay ngisi nito.

"Sir naman!" reklamo ko.

Pinandilatan ko pa ito. "Tumahimik ka na. Baka marinig tayo sa labas!" asar na sabi ko. Ako pa naman 'yong iwas sa mga haka-hakang chismis.

"Relax, Miss Sarmiento. Wala namang tao sa labas," kalmado nitong sagot.

"And besides, kung marinig man nila, they'll just think na maaga tayong pumasok sa trabaho dahil... dedicated employee tayo," magaan sa sabi nito.

Sumimangot agad ako. "Dedicated sa trabaho o sa away natin? Isa pa, ako lang ang dedicated dito. Huwag mo idamay ang sarili mo, sir!"

"Pareho lang naman, dedicated na may halong awayan para matuto," sabi nito.

Pagkalipas ng ilang minuto, pinilit kong ayusin ang suot kong damit gamit ang tissue at tubig. Nanginginig na rin ako sa lamig.

Napansin yata ni Tristan na nanginginig ang mga kamay ko sa lamig.

"Miss Sarmiento," tawag nito sa akin na medyo seryoso na. "You'll catch a cold. Pumasok ka muna dito sa loob."

"Ha? Hindi na po, sir. Ayos lang..." tatanggi pa sana ako.

"Utos ko ito, not request," sabat nito.

Pagpasok ko sa opisina, nagulat ako sa ginawa nito nang ibalabal nito ang suit jacket niya sa balikat ko.

"Sir..." bulong ko. "May jacket po ako sa desk ko, kunin mo na ang jacket niyo po, baka lamigin kayo," nahiya na sabi ko.

"I'm fine," sabi nito. "I've survived board meetings colder than this." simpleng sagot nito.

"Wow. Gano'n na ba kalamig ang puso niyo, sir? Nagyeyelo na?" biro ko para mawala ang kaba at tensyon sa pagitan naming dalawa.

Bahagya namang natawa si Tristan, sabay iling. "You're getting bold, Miss Sarmiento."

"Ah, sorry po, sir. Ganito lang siguro ako, sir, kapag lack of sleep equals lack of filter, minus hungry, times stress," biro ko, sabay tawa. Napangiti naman ito sa sinabi ko.

Kaya inutusan na niya akong bumili ng noodles sa pantry sa baba ng building na ito. Dahil wala pang delivery sa ganitong oras, kaya nagpatuloy ang biruan namin.

"Sir, first time niyo bang mag-overtime nang ganito?" curious kong tanong.

"First time na may sekretarya akong hindi sumusuko kahit antok na antok na with matching nakanganga pa," biro nito.

Mahina akong natawa. "Aba, baka ma-promote ako niyan agad, ah."

"Depende. Kung hindi mo na muling makakalimutan ang third page sa report."

"Ay grabe! Hanggang ngayon ba, sir, bitbit mo pa rin 'yon? Hindi makalimutan?"

"Of course, Miss Sarmiento. Legendary mistake na 'yon sa department," agad na sagot ni Tristan.

Tumaas ang kilay ko. "Kung gano'n, sir, pwede ko bang sabihin na legendary din ako na employee kasi ako ang unang nagpuyat ng gano'n katagal?"

Napatigil si Tristan, at bahagyang natawa.

"Touché."

Nangunot ang noo ko. "Ano 'yung touche, sir?" tanong ko. Umiling lang ito.

Mayat-maya ay may kumatok sa pinto. Ang janitor.

"Sir, ma'am? Ay, nandito po kayong dalawa? Nag-overtime po kayo? Magandang umaga po sa inyo,"

Sabay kaming napaangat ng ulo ni Tristan. Kalmado lang si Tristan, pero ako ay parang gusto ko nang lamunin ng lupa.

"Ah, yes, overtime po," mabilis kong sagot. "Presentation prep lang po!"

Tumango-tango ang janitor, pero halatang may malisyosong ngiti sa labi.

"Ahh... oo nga. 'Yong mga importanteng report talaga 'yan, 'no?"

"O-Opo! Report po! Super big report!"

Kahit si Tristan ay napapikit, halatang gustong tumawa pero pinipigilan lang nito. Pagkaalis ng janitor, tiningnan ako ni Tristan.

"Super big report, huh?"

"Sir, 'wag kang tatawa!" banta ko.

Pero hindi na nito napigilan, tumawa na ng malakas, habang hinahampas ko naman ang desk gamit ang folder na nasa tabi ko.

"Ang sama mo, sir!"

"Sorry," humahagikhik pa rin ito. "Pero I admit, nakaya mo ang mag-overtime."

Napangiti na rin ako, kahit pilit.

"Sana compliment 'yan, sir, ah."

"Huwag kang masanay sa mga compliment ko," sagot nito. Pero this time, may tunay na ngiti sa mata nito.

Nag-ayos na ako ng sarili dahil mamaya lang ay busy na kami sa trabaho. Tumawag na muna ako saglit kay Lola kung okay lang siya sa bahay.