Chapter 3

Chapter 3

Ang Mansion at Ang Bagong Maid

Tina's POV

Hindi ko alam kung ilang beses na akong napatingin sa bintana ng sasakyan.

Siguro isang daan.

O baka dalawang daan.

Basta ang alam ko...

Hindi ako mapakali.

Ang sarap kasi sa loob.

Malamig.

Mabango.

Malambot ang upuan.

At higit sa lahat...

Hindi amoy kulungan.

Tahimik naman si Mister Sungit sa driver's seat.

Nakatingin lang sa daan.

Parang walang balak makipag-usap.

Samantalang ako...

Parang sasabog kapag hindi nagsalita.

"Sir."

Tahimik ang buong sasakyan at hindi ako komportable sa ganoong awra.

"Sir."

Bahagya siyang napapikit. Naguguluhan ata sa tulad ko

"Ano?"

"Mayaman ka ba?"

Napalingon siya sa akin.

Sandali lang.

Tapos bumalik agad ang tingin sa daan. Kuryoso lang talaga ako sa kaniya dahil nabayaran niya ang malaking multa ko sa presento.

"Sa tingin mo?"

Tumango ako. Dahil sa itsura niya pa lang, obvious na.

"Mayaman."

Tumahimik ulit. Bago siya nagsalita nanaman

"Edi mayaman."

Napangiti ako.

Tama pala hula ko.

"Sir."

"Ano na naman?"

Kita na ang inis niya sa boses at reaksyon niya. Hindi nga kasi ako komportable ng tahimik, Ang haba haba ng biyahe eh

"Artista ka ba?"

"Hindi."

"Mayor?"

"Hindi."

"Senador?"

"Hindi."

"Drug lord?"

Biglang tumigil ang sasakyan sa stoplight.

Dahan-dahan siyang napalingon sa akin.

Mukhang gusto niya akong ibaba.

Ngayon na.

Dito mismo.

Sa gitna ng kalsada.

"Nagmumukha ba akong drug lord?"

Napaisip ako.

"Hindi."

"Yun naman pala."

"Mukha kang ano mafia, pero iba ka kasi di malaki tiyan mo"

Napapikit siya.

Muli.

Feeling ko hobby niya na iyon kapag kausap ako.

Pagkalipas ng ilang minuto ay pumasok kami sa isang napakalaking gate.

Nanlaki agad ang mga mata ko.

"Ang laki naman ng gate niyo?!"

Hindi siya sumagot.

Pero hindi ko rin naman kailangan ng sagot.

Kita ko naman.

Mansion.

Napakalaking mansion.

Mas malaki pa yata sa buong bahay ampunan.

"Oy!"

Napadikit pa ako sa salamin.

"Sir!"

Tahimik lang siya.

"Sir!"

"Ano?"

"Bahay mo yan?!"

"Oo."

Napasinghap ako.

"Hala!"

Ako lang ata ang gulat na gulat na nakakita ng ganito kalaking bahay.

"Halaaaaa!"

"Tina."

"Halaaaaaaaaaaa!"

"Tina."

"Totoo ba yan?!"

Parang gusto na naman niyang mag-resign sa buhay.

Maya-maya ay pumasok na kami sa driveway.

Nang huminto ang sasakyan ay agad akong bumaba.

At halos malaglag ako sa kinatatayuan ko.

Napakalaki.

Napakaganda.

Napakalinis.

At napakamahal tingnan.

Pakiramdam ko kapag nahulog ako rito ay sisingilin ako ng isang milyon.

"Wooow..."

Hindi ko namalayang nakabuka na pala bibig ko.

"Isara mo bibig mo."

Agad kong isinara.

Tumikhim pa ako.

"Kailangan ko lang sigurong huminga at ikalma ang sarili ko sa nakikita."

Naglakad na siya papasok.

Ako naman ay mabilis na humabol.

Bitbit-bitbit pa rin ang malaking sako ko.

Pagpasok ko sa loob ay muntik na akong mapasigaw.

May chandelier.

May hagdan.

May napakalaking sala.

May mga painting.

At may sahig na sobrang kinang.

"Sir!"

"Ano?"

"Pwede bang matulog ako dito habang buhay? Ayoko na umalis dito"

"Hindi."

"Ayaw mo talaga sa akin no?"

Hindi siya sumagot. Talagang ayaw niya sa akin, tumahimik siya eh

Diretso lang sa paglalakad.

Parang sanay nang hindi mamansin ng tao.

Nang makarating kami sa sala ay naupo siya sa sofa.

Ako naman ay nakatayo sa harapan niya.

Parang estudyanteng pinatawag sa guidance office.

"Tina."

"Po."

"Marunong ka bang maglinis?"

Tumango ako.

"Opo."

"Maglaba?"

"Opo."

"Maghugas ng plato?"

"Opo."

"Magluto?"

Napahinto ako.

"..."

"Tina."

"Depende."

"Sa?"

"Sa recipe at lulutuin. May iba kasing putahe na hindi ko alam"

Napapikit siya.

Mukhang maling tanong yata iyon.

"Tina."

"Po?"

"Kailangan mo ng trabaho diba?"

"Opo."

"Kailangan mo rin ng matutuluyan?"

"Opo."

"Kaya may alok ako."

Agad akong tumuwid.

Parang sundalong tinawag ng heneral.

"Ano po yun?"

Tahimik muna siya.

Parang pinag-iisipan pa.

Pagkatapos ay tumingin diretso sa akin.

"Magtrabaho ka rito."

Napakurap ako.

"Huh?"

"Bilang maid."

Nanlaki agad ang mga mata ko.

"Ako?"

"May iba pa bang Tina dito?"

Napangiti ako.

Malaki.

Sobrang laki.

Yung tipong parang nanalo sa lotto.

"Talaga?!"

"Oo."

"Talaga talaga?!"

"Oo."

"Talaga talaga talaga?!"

"Tina."

"Opo."

"Kapag hindi ka tumigil..."

Agad akong natahimik.

Pero hindi nawala ang ngiti ko. Kaya naman bigla ko na lang siyang nayakap sa subrang saya

”Maraming salamant Señorito!"

Hindi ko mapigilan.

May trabaho na ako.

May bahay na ako.

Hindi na ako matutulog sa kalsada.

Hindi na rin ako babalik sa presinto.

Medyo naging awkward naman ang pagyakap ko sa kaniya kaya humiwalay na ako at pinutol ang katahimikan.

"Magkano sweldo?"

Tanong ko.

Nagbanggit siya ng halaga.

At muntik na akong mahimatay.

"Ha?!"

"Tina."

"Totoo ba yan?!"

"Oo."

"Isang buwan lang yun?!"

"Oo."

Napahawak ako sa dibdib.

Parang aatakihin ako sa puso.

"Ang yaman mo nga talaga."

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon simula nang magkita kami...

Parang bahagyang gumaan ang ekspresyon niya.

Masyadong kaunti para mapansin ng iba.

Pero napansin ko.

Napakabilis lang.

At agad din nawala.

"Tina."

"Po?"

"May kondisyon."

Agad akong napatayo nang tuwid.

"Ano po?"

"Walang gulo."

Tumango ako.

"Promise"

"Walang prank."

Tumango ulit ako.

"Sige Señorito"

"Walang pananakit."

"Opo."

"Walang kalokohan."

Tahimik ako.

"Tina."

"...Susubukan ko."

Napapikit siya.

Muli.

At pakiramdam ko...

Hindi niya alam kung nakakuha ba siya ng maid...

O ng panibagong problema.

To be continued...