Chapter 4

Chapter 4

Bakit Ka Na Laging Umuuwi?

Tina's POV

Tatlong linggo.

Tatlong linggo na akong nakatira sa mansion.

At sa loob ng tatlong linggong iyon...

Tatlong beses pa lang ako muntik masibak.

Para sa akin achievement na iyon.

Talaga.

"Tina!"

Napalingon ako.

Nasa kusina ako at kasalukuyang nakikipag-usap sa microwave.

"Hindi ko kasalanan."

Sabi ko rito.

Tumunog ang microwave.

Parang sumagot.

"Kita mo? Naiintindihan niya ako."

"Tina!"

Mas malakas na sigaw.

Napalingon ako sa may pintuan.

At nakita ko si Rhylle.

Nakatayo.

Nakasimangot.

At mukhang nawawalan na naman ng pasensya.

"Ano na naman ginawa mo?"

Tanong niya.

Tinaasan ko siya ng kilay.

"Wala."

"Talaga?"

"Opo."

Tumuro siya sa likod ko.

Paglingon ko ay nakita ko ang toaster.

May usok.

Maraming usok.

Napakamot ako sa ulo.

"Nagulat din ako diyan."

"Tina."

"Hindi ko talaga alam paano nangyari."

"Tina."

"Siguro kusang nasunog."

"Tina."

"Okay na, ako na may kasalanan."

Napapikit siya.

Muli.

Napansin kong halos araw-araw na siyang napapapikit dahil sa akin.

Feeling ko ako ang dahilan kung bakit siya magkakaroon ng wrinkles.

Sa totoo lang...

Masaya ako rito.

Sobrang saya.

May sariling kwarto.

May sariling kama.

May sariling banyo.

Noong unang araw ko nga rito ay halos dalawang oras akong naligo.

Hindi dahil marumi ako.

Kundi dahil amazed ako.

May tubig.

Mainit na tubig.

At hindi kailangan makipag-unahan sa limampung bata.

Minsan paggising ko sa umaga ay hindi pa rin ako makapaniwala.

Pakiramdam ko nananaginip pa rin ako.

"Tina."

Napalingon ako.

Kakapasok lang ni Rhylle sa dining room.

Nanlaki agad mata ko.

"Sir?!"

Bumagsak ang tingin niya sa akin.

"Ano?"

"Bakit nandito ka?"

Naningkit ang mga mata niya.

"Bahay ko ito."

"Alam ko."

"Edi?"

"Pero nandito ka."

Mas lalo siyang naguluhan.

"Ano bang pinagsasabi mo?"

Umupo siya.

Ako naman ay nakatitig pa rin.

"Kasi kahapon nandito ka rin."

"..."

"Tapos nung isang araw nandito ka rin."

"..."

"Tapos nung isang araw ulit nandito ka rin."

"..."

"Tapos—"

"Tina."

"Opo."

"Tumigil ka."

Agad akong natahimik.

Pero hindi nawala ang pagtataka ko.

Noong una kasi...

Minsan lang siya umuwi.

Madalas madaling araw.

Minsan hindi pa.

Pero nitong mga nakaraang linggo...

Parang lagi na siyang nasa mansion.

At hindi ko alam kung bakit.

Kinagabihan.

Natapos ko na ang paglilinis.

At dahil wala akong magawa...

Naglalakad-lakad ako sa garden.

Napakaganda kasi.

May fountain.

May ilaw.

May mga bulaklak.

At may napakalaking buwan.

Parang nasa pelikula.

Habang naglalakad ako ay may napansin akong pamilyar na tao.

Si Rhylle.

Nasa gazebo.

Mag-isa.

May hawak na tablet.

Mukhang nagtatrabaho.

Napailing ako.

Grabe.

Kahit mayaman nagtatrabaho pa rin.

Ako kung mayaman na...

Bibili ako ng sampung manok.

Ewan ko kung bakit.

Pero bibili ako.

Dahan-dahan akong lumapit.

Napansin niya agad ako.

"Ano?"

Tanong niya.

Hindi ko alam kung paano niya nagagawa iyon.

Parang may sensor siya sa kalokohan ko.

Umupo ako sa tapat niya.

"Wala."

"Edi umalis ka."

"Ayaw."

Tahimik.

Tinitigan niya ako.

Ako naman ay ngumiti.

Siya ang unang umiwas ng tingin.

Hindi ko alam kung bakit.

"Sir."

"Ano?"

"Bakit ka na laging umuuwi?"

Huminto ang mga daliri niya sa tablet.

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay bumalik siya sa pagbabasa.

"Wala lang."

Natawa ako.

"Sinungaling."

Napatingin siya sa akin.

"Ano?"

"Wala lang daw."

"Edi wala nga."

"Hindi ako naniniwala."

"Tina."

"Opo."

"Matulog ka na."

Umiling ako.

"Ayoko pa."

"Tina."

"Bakit?"

Napabuntong-hininga siya.

Yung malalim.

Yung tipong pagod na pagod na.

Hindi ko alam kung dahil sa trabaho o dahil sa akin.

Siguro pareho.

"Tina."

"Po?"

"Alas-dose na."

Napatingin ako sa relo.

At nanlaki ang mata ko.

"Totoo?!"

Tumango siya.

Bigla akong napatayo.

"Naku!"

"Ano?"

"May tulog pa ako!"

At mabilis akong tumakbo papasok ng mansion.

Habang tumatakbo ay narinig ko ang mahinang tawa.

Napahinto ako.

Lumingon.

At nakita ko si Rhylle.

Nakaupo pa rin sa gazebo.

Pero sa unang pagkakataon...

May bahagyang ngiti sa labi niya.

Napakurap ako.

Sandaling nawala iyon.

Parang hindi nangyari.

Pero sigurado ako.

Nakita ko.

At hindi ko alam kung bakit...

Pero pakiramdam ko...

Hindi na ganoon katahimik ang mansion na ito.

At si Rhylle...

Hindi na rin ganoon kagustong magpalipas ng gabi sa opisina.

Rhylle's POV

Tahimik na ang buong opisina.

Alas-otso na ng gabi.

Isa-isa nang nagsiuwian ang mga empleyado habang ako naman ay nanatiling nakaupo sa harap ng mesa ko, tinatapos ang mga natitirang dokumento.

Pagod.

Pero sanay na ako.

Ganito naman palagi ang buhay ko.

Trabaho.

Meeting.

Kontrata.

Trabaho ulit.

Simple.

Diretso.

Walang istorbo.

Walang maingay.

Walang...

Napahinto ako.

Bigla kasing may mukha na sumulpot sa isip ko.

Isang babaeng sobrang daldal.

Makulit.

At walang takot sa bibig.

Napangiwi ako.

Tina.

Hindi ko alam kung bakit siya biglang pumasok sa isip ko.

Marahil dahil ngayong araw ay tatlong beses niyang muntik masunog ang kusina.

At limang beses akong pinasakit ang ulo.

Napailing ako.

Saka ko isinara ang huling folder.

"Tapos na."

Tumayo ako.

Kinuha ang coat ko.

At naglakad palabas ng opisina.

Nakasalubong ko si Mia, ang sekretarya ko.

Mukhang papauwi na rin.

"Good evening, Sir."

Tumango ako.

"Good evening."

Napansin niyang hawak ko na ang susi ng sasakyan.

"Uuwi na po kayo?"

"Yes."

"Saan po?"

Hindi naman kakaiba ang tanong.

May condominium ako sa business district.

May penthouse ako.

May mansion din.

Madalas kasi hindi ako umuuwi sa mansion.

Mas malapit ang condo sa opisina.

Kaya simpleng sagot lang ang ibinigay ko.

"Sa mansion."

Napakurap siya.

"Mansion?"

Tumango ako.

"Yes."

Nagtataka ang ekspresyon niya.

At maya-maya ay napangiti.

Napasingkit ako ng mata.

"Ano?"

"Wala po."

"Mia."

Napatawa siya nang kaunti.

"Napapansin ko lang po."

"Ano?"

"Napapadalas yata ang uwi ninyo sa mansion nitong mga nakaraang linggo."

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil tama siya.

Napansin ko rin iyon.

Noong una...

Plano ko lang talagang doon muna manatili nang ilang araw.

Pero hindi ko namalayang halos gabi-gabi na akong umuuwi roon.

At hindi ko rin alam kung bakit.

"May nangyari po ba?"

"Wala."

"May bisita?"

"Wala."

"May dahilan?"

"..."

Tahimik ako.

At doon ko napagtanto.

Hindi ko rin alam ang sagot.

Napabuntong-hininga ako.

"Ewan."

Namilog ang mga mata niya.

"Sir?"

"Ewan."

At iyon ang totoo.

Hindi ko talaga alam.

Pero sa tuwing naiisip kong dumiretso sa condo...

Parang may kung anong humihila sa akin pabalik sa mansion.

Parang may kulang.

Parang masyadong tahimik.

Masyadong maayos.

Masyadong payapa.

At nakakainis isipin na...

Nasasanay na yata ako sa kaguluhan.

Sa ingay.

Sa walang tigil na daldal.

Sa babaeng halos araw-araw akong binibigyan ng dahilan para sumakit ang ulo.

"Tingin ko po alam ko na."

Napatingin ako kay Mia.

"Ano?"

Ngumiti siya.

"May dahilan po talaga."

"Wala."

"Sure po kayo?"

"Yes."

"Mukhang hindi."

Napairap ako.

At nagsimula nang maglakad.

Pero bago ako tuluyang makalayo ay muli siyang nagsalita.

"Yung maid po ba?"

Napahinto ako.

"Tina?"

Direkta niyang tanong.

Napasingkit ako.

"Bakit siya?"

Mas lalo siyang napangiti.

"Wala po."

Napapikit ako.

Nakakainis.

Pareho sila.

Parehong mahilig magsalita nang hindi tinatapos.

"Tama na."

"Sorry, Sir."

Nagpatuloy ako sa paglalakad.

Pero habang pababa ako ng elevator...

Hindi mawala sa isip ko ang tanong niya.

Ano nga ba ang meron sa mansion?

Tahimik ang elevator.

Tahimik ang parking lot.

Tahimik ang sasakyan.

At doon ko lalo napansin.

Sanay akong gustuhin ang katahimikan.

Pero nitong mga nakaraang linggo...

Parang hindi na.

Napailing ako.

Hindi.

Imposible.

Hindi ko nami-miss si Tina.

Imposible iyon.

Sakit lang siya sa ulo.

Problema.

Pasaway.

Makulit.

At walang preno ang bibig.

Pero nang maisip kong baka pagdating ko sa mansion ay makita ko siyang nakikipag-usap na naman sa microwave...

Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

Mabilis ding nawala ang ngiting iyon.

At agad akong napasimangot.

"...Nakakahawa na yata ang kabaliwan niya."

Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...

Hindi ko naramdamang mabigat ang pag-uwi.

At bago ko pa man namalayan...

Nakapark na ang sasakyan ko sa harap ng mansion.

Parang may taong hinihintay akong asarin muli.

At nakakainis man aminin...

Mukhang inaabangan ko rin iyon.

To be continued...