4 Walang Mall

“Bakit ka nagsinungaling kay Sophia?”

Malalim, mababa, at sobrang seryoso ng boses ni Tristan. Full-on interrogation mode. Nakaupo siya sa kanyang leather desk chair, nakade-kwatro, at ang mga mata niya ay direktang nakatitig sa akin parang x-ray na binabasa ang bawat maliit na galaw at pintig ng puso ko.

Nakatayo lang ako sa harap ng napakalaking mahogany desk, medyo napahigpit ang hawak sa folder na nasa dibdib ko. “Sir… ano pong... sinasabi niyo?”

“Don’t even try to play dumb, Eloisa.”

Tumayo siya mula sa upuan. Dahan-dahan. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang matinding panggigipit na agad na pumuno sa buong silid.

“Kanina, nung inoffer niya yung mall run... absolute main character energy ka kung makatanggi. Sinabi mong may errand ka. May pinapatapos daw ako. Errand for today? Strategic, I get it. Pero real talk, Eloisa… wala akong inutos sa’yo na kahit ano ngayong umaga. Zero tasks on your schedule. So spill it. Why did you lie?”

Napakagat ako ng labi. Ang puso ko sa loob-loob ko ay nanggagalaiti na sa kaba.

“Wala po akong hilig mag-mall, Sir,” mahina kong panimula, pero pilit kong pinanatiling kalmado ang tono ko. “Lalo na sa mga ganitong sitwasyon. Focus ko po ang magtrabaho. Marami po akong mas mahalagang priority kaysa maglakwatsa. Period.”

Tumingin siya sa akin nang matagal. Ang sulok ng labi niya ay bahagyang umangat...isang smirk na halos hindi halata pero ang mga mata niya ay nanatiling malamig at sobrang intimidating.

“Priority, huh? Very corporate, very professional,” pabulong niyang sabi habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “Pero hindi pa rin sapat na dahilan ‘yun. Anong klaseng priority ang mas importante kaysa sa free shopping spree and clout with Sophia Mendoza? People in this city would literally beg to be in her circle.”

“Lahat po ng may kinalaman sa buhay ko,” sagot ko nang direkta. Mahina man ang boses ko, nanatili itong steady. “Pamilya ko. Ang mismong dahilan kung bakit ako nagpapakapagod nang ganito. Six months contract lang po ang mayroon ako rito. Kailangan ko pong i-maximize ang bawat oras, bawat araw. Hindi po ako pwedeng mag-aksaya ng panahon para sa shopping, bonding, o sa kahit anong social drama na wala namang maitutulong sa akin.”

Lumapit pa siya nang mas lalo. Sobrang lapit na naramdaman ko na ang init na nagmumula sa kanya. Ang amoy ng kanyang mamahaling perfume—woodsy, spicy, at may halong nakakalason na dominance—ay tuluyang sumakop sa espasyo ko.

“Honest again. I genuinely like that fire in you,” bulong niya, nakatitig nang diretso sa akin. “Pero next time… huwag na huwag kang magsisinungaling gamit ang pangalan ko. Kung ayaw mong sumama, sabihin mo nang straight to her face. Don’t drag my name into your personal escape plans. Boss mo ako. Period. Walang gamit ang ‘errand ni Sir’ bilang shield mo. Clear?”

Nanginginig ang mga daliri ko sa gilid ng folder, pero pilit ko pa ring pinigilan ang sarili kong mautal. “Pasensya na po, Sir. Nag-isip lang po ako ng mabilisang dahilan kanina. Ayoko lang pong magmukhang rude o ungrateful sa harap niyo... lalo na’t fiancée niyo siya.”

“Rude?” Tumawa siya nang maikli. Walang tuwa. Pure intimidation. “Eloisa, let’s recap. Kahapon, sinira mo ang buong ego at plano ni Sophia gamit lang ang footage ng security cameras. Ngayon naman, tinanggihan mo ang exclusive invite niya nang zero hesitation, complete with a straight face. You think you’re being rude? No. Ikaw ang pinaka-unpredictable, pinaka-dangerous na tao sa buong tower na ‘to ngayon. And that… makes me dangerous levels of curious about you.”

Inilagay niya ang dalawang kamay sa gilid ng desk, sumandal nang konti, at mas ibinaba ang kanyang mukha para maging pantay ang aming mga tingin. Ramdam na ramdam ko ang presyur ng kanyang titig.

“Real talk, Eloisa. Kapag sinabi niyang ‘friends’ kayo kanina… at nung nagdala pa siya ng gawa-gawang kwento tungkol sa fresh baked pastries na dala niya… did you buy it even for a split second?”

“Hindi po,” agad kong sagot. “Not even a chance.”

“Good girl.” Ang boses niya ay naging mas mababa, may kaunting seductive tone pero punong-puno ng banta. “Kasi Sophia Mendoza doesn’t do friends with absolute threats. At ikaw… officially, naging pinakamalaking threat ka sa kanya simula kahapon. Sa harap ko. Sa harap ng mga camera. Sa buong floor na 'to. Kaya ngayon, pumasok siya sa fake 'soft girl era' niya. A classic revenge setup. Fake smiles. Fake baked goods. Fake invites. At ikaw lang ang kanging-tanging target niya rito.”

Huminga ako nang malalim at naglakas-loob na tumingin sa kanyang mga mata. “Sir, kung ganun man po, wala po akong intensyong makipagkumpitensya. Hindi ko po hinahanap ang gulo. Kung maaari po, paki-liwanag niyo po sa fiancée niyo ang sitwasyon para hindi po siya nagiging paranoid sa akin.”

Naningkit ang mga mata ni Tristan. Isang mabilis ngunit mahigpit na galaw ang ginawa niya...hinawakan niya ang baba ko gamit ang kanyang thumb at index finger. Firm. Intimidating. Pinilit niyang maging zero escape ang aming eye contact.

“Are you instructing me what to do now, Eloisa?” malamig niyang tanong. “Who’s the boss here? Isn’t it me?”

Napatigil ako. Ramdam ko ang diin ng kanyang mga daliri sa balat ko.

“Hindi po sa ganun, Sir...”

“Good.” Binitawan niya ang baba ko, pero ang mga mata niya ay nanatiling naka-lock sa akin na parang may bakal na tanikala. “Dahil mula ngayon, kapag may panibagong offer si Sophia, o kahit sino pang social climber o tao sa paligid ko… I want you to say the absolute truth. Kung ayaw mo, sabihin mong ayaw mo. Kung busy ka sa trabaho, sabihin mong busy ka. But never use my name as an excuse again. Because if you do it next time… I might actually give you a real errand. Something mas personal. Mas private. At baka hindi mo magustuhan ang magiging consequences noon. Are we clear?”

“Clear po, Sir.”

“Good.” Umatras siya nang kaunti, lumikha ng konting distansya, pero ang kanyang aura at dominance ay nanatiling nakabalot sa buong katawan ko.

“Because earlier, when you rejected her without blinking… you actually impressed me,” pagpapatuloy niya habang dahan-dahang lumalakad pabalik sa likod ng kanyang desk. “Rare move. Almost everyone in this elite circle would sell their soul just to be seen walking next to Sophia Mendoza. Ikaw? Straight up rejection. Absolute focus on your own priorities. That kind of fire inside you… keep it burning. Kasi ‘yan ang exact reason kung bakit hindi kita matigilang titigan simula pa kahapon.”

Kinuha niya ang kanyang smartphone mula sa desk at dahan-dahan itong ibinaba sa mousepad.

“Ngayon, tapusin mo na ang mga files na dinala mo. At huwag ka nang magulat kung bigla na lang mag-pop up ang pangalan ni Sophia sa phone mo mamaya, o kung bigla siyang bumalik dito. She’s triggered. Furious. At ang pinaka-dangerous part sa lahat… she’s playing the long game now. Soft. Sweet. Absolutely deadly.”

Tumingin siya sa akin nang napakatagal. Ang kanyang boses ay mas lalong bumaba, nag-iiwan ng huling banta na nagpatayo ng mga balahibo ko sa leeg.

“ battle lines are drawn, Eloisa. Make sure you don't lose, because I only keep winners.”